II GSK 338/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. o uzupełnienie w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 338/10 w sprawie ze skargi kasacyjnej J.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Po 565/08 w sprawie ze skargi J.D. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie płatności do gruntów rolnych postanawia: uzupełnić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w ten sposób, że zawarte w nim rozstrzygniecie poprzedzić cyfrą "1" i dodać punkt 2 o treści: "odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości". Pismem z dnia 15 czerwca 2011 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 17 czerwca 2011 r., pełnomocnik Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. - ustanowiony w sprawie radca prawny Ż.R. złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 338/10 poprzez orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu administracji, powołując się na treść przepisów art. 204 i art. 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) oraz na wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Powołane we wniosku przepisy art. 204 i art. 205 p.p.s.a. stanowią podstawę zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny kosztów postępowania w wyroku oddalającym skargę kasacyjną. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że we wniesionej odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu – radca prawny zawarł wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Istotnym jest także to, że pełnomocnik organu nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, przy czym w orzeczeniu nie rozstrzygnięto wniosku organu o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego – w tym wypadku obejmujących tylko sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną. W myśl przepisu art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 tej ustawy. Ponieważ w wyroku z dnia 15 marca 2011 r. Sąd nie rozstrzygnął wniosku organu o zwrot kosztów postępowania, wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie jest zasadny. Jednocześnie zauważyć należy, że przepis art. 207 § 2 p.p.s.a. pozwala na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części w przypadkach szczególnie uzasadnionych. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi przytoczony przepis. Należy bowiem mieć na uwadze trudną sytuację materialną skarżącego, która została opisana w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 2 kwietnia 2009 r., którym to postanowieniem Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, a wiec zwolnił go z konieczności ponoszenia kosztów sądowych oraz ustanowił dla niego adwokata. Oceniając sytuację majątkową skarżącego Sąd w ww. postanowieniu wskazał, że jego sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie przez niego jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie tej należało odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Z uwagi na to, że w wyroku z dnia 15 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 338/10, nie rozstrzygnięto o kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek pełnomocnika organu o uzupełnienie wyroku w tym zakresie zasługiwał na uwzględnienie i na podstawie art. 157 § 2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. oraz art. 207 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.