II GSK 339/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. C. S. K. im. prof. K. G. Ś. Uniwersytetu Medycznego w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Gl 998/07 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. P. C. S. K. im. prof. K. G. Ś. Akademii Medycznej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 998/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę S. P. C. S. K. im. prof. K. G. Ś. Akademii Medycznej w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie prawa do opieki zdrowotnej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący został wezwany do uiszczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania przedmiotowego zarządzenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Powyższe zarządzenie doręczono stronie w dniu 8 października 2007 r. wraz z pouczeniem, iż niewykonanie obowiązku uiszczenia wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Skarżący, mimo wezwania do uiszczenia wpisu oraz prawidłowego pouczenia o konsekwencjach niewykonania przedmiotowego obowiązku, wpisu w przewidzianym terminie nie uiścił. Sąd przywołując treść art. 230 oraz art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie p.p.s.a. skargę odrzucił. S. P. C. S. K. im. prof. K. G. Ś. Uniwersytetu Medycznego w K. zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżył skargą kasacyjną powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca zarzuciła, że Sąd I instancji odrzucił skargę z tego powodu, iż nie został uiszczony w terminie wpis od skargi w kwocie 200 zł. Natomiast zdaniem strony skarżącej wpis ten został uiszczony w dniu 12 października 2007 r. na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a więc w czwartym dniu po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu. W ocenie strony skarżącej w tym stanie podstawa odrzucenia skargi jest oczywiście bezzasadna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 173 p.p.s.a.). Stosownie do art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przepis art. 176 p.p.s.a. wprowadził zatem dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz art. 47 p.p.s.a. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, do których należy m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych. Art. 174 p.p.s.a. stanowi, że ten środek odwoławczy można oprzeć na dwóch podstawach kasacyjnych: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna winna wskazywać podstawy kasacyjne przez powołanie konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd oraz określenie sposobu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazać dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik skrawy. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności powołanych podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, a brak takich konkretnych podstaw i ich uzasadnienia uniemożliwia kontrolę sądową kasacji. O ile niespełnienie wymagań formalnych, sformułowanych w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidujące tylko dla skargi kasacyjnej wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie: "oraz", stanowiących elementy konstrukcyjne tej skargi, nie podlega sanacji. Skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie nie wskazuje żadnego przepisu prawa materialnego ani przepisu postępowania naruszonego przez Sąd I instancji. Podstaw kasacyjnych nie określono przy formułowaniu wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia ani też w uzasadnieniu skargi. Warunku z art. 176 p.p.s.a. przytoczenia podstaw kasacyjnych nie spełnia sformułowanie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej: "W tym stanie podstawa odrzucenia skargi jest oczywiście bezzasadna", w sytuacji, gdy nie przytoczono żadnego przepisu oznaczonego numerem artykułu (paragrafu, ustępu), ani nawet nie przytoczono żadnej ustawy lub innego aktu prawnego, które zostały naruszone. Sąd nie może zatem ani domyślać się intencji skarżącego, ani też formułować za niego zarzuty pod adresem zaskarżonego orzeczenia. Należy bowiem zauważyć, iż mając na uwadze wymogi formalne skargi kasacyjnej, których niezachowanie uzasadnia jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.), ustawodawca wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Ponieważ w skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zdaniem autora skargi kasacyjnej zostały naruszone, skarga ta podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna (por. postanowienia NSA z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, opubl. ONSAiWSA 2004/1/9, postanowienie NSA z dnia 13 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 658/04, nie publ.). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.