II GSK 352/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 846/15 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 846/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] lipca 2015 r. (nr [...]), którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] kwietnia 2015 roku o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W toku postępowania zainicjowanego skargą strony nie zostało wydane postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. S. S. (reprezentowany przez adwokata) złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając ten wniosek, strona stwierdziła, że brak wstrzymania wykonania decyzji może wyrządzić mu znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem skarżącego, wyegzekwowanie nałożonej na niego kary pieniężnej wpłynie na pogorszenie się sytuacji majątkowej jego i jego bliskich, a także spowoduje niepowetowaną szkodę, bowiem może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, stanowiącej źródło jego dochodów oraz utrzymania rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a.") ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie udokumentowała swojej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) kwoty 24.000 zł doprowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Powyższe okoliczności nie wynikają również z akt sprawy. To, że egzekucja określonej kwoty pieniężnej prowadzi do uszczuplenia sytuacji majątkowej dłużnika - jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla tej oceny nie zbędne jest odniesienie wysokości kary określonej w decyzji do przedstawionej przez skarżącego jego sytuacji majątkowej. Bez przedstawienia przez skarżącego stosownych dokumentów w omawianym zakresie, argumenty o prawdopodobieństwie zakończenia prowadzenia przez niego działalności gospodarczej - jako skutku ewentualnej egzekucji kwoty objętej zaskarżoną decyzją - muszą być uznane za gołosłowne. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.