II GSK 411/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 207/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi I.G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia wadliwości partii towaru postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 207/09 odrzucił skargę I. G. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia [...] listopada 2008 r. w przedmiocie ustalenia stopnia wadliwości towaru. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżąca I. G. działając za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego K. G. pismem z dnia [...] grudnia 2008 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję. Do dnia [...] lutego 2009 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano należnego wpisu stałego od skargi. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że reprezentujący stronę skarżącą radca prawny wnosząc skargę od wyżej wymienionej decyzji, zobowiązany był na podstawie przepisu art. 219 w związku z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), do uiszczenia wpisu stałego od skargi w wysokości 200 zł, zgodnie z treścią przepisu § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Z uwagi na nieuiszczenie wpisu od skargi podlegała ona odrzuceniu. I. G. wniosła skargę kasacyjną od tego postanowienia domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. § 5 ust. 2 Rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r., który to przepis szczególny przewiduje uiszczenie wpisu przez adwokata, lub radcę prawnego na wezwanie Sądu. Ponadto wskazała, iż zaskarżone postępowanie jest sprzeczne z treścią: - art. 5 § 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 ze zm.), - art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.) poprzez utrzymanie w obrocie prawnym wadliwych decyzji organów administracji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej; z urzędu władny jest wziąć pod uwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn przewidzianych w § 2 ww. przepisu. Nie ulega wątpliwości, że postawione zarzuty muszą dotyczyć zaskarżonego orzeczenia. Z tego względu w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe odniesienie się do zarzutów naruszenia art. 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, gdyż przedmiotem zaskarżonego postanowienia było badanie czy pełnomocnik skarżącej uiścił wpis od wniesionej skargi, a nie zasadność zaskarżonych tą skargą decyzji organu administracyjnego. Odnosząc się zatem do kwestii wpisu należy stwierdzić, że zgodnie z treścią przepisu art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W zdaniu drugim tego przepisu ustawodawca przewidział możliwość wezwania wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty, jednakże przepis ten nie ma zastosowania do pism podlegających opłacie stałej. Postępowanie w sprawie nienależycie opłaconego pisma, podlegającego opłacie stałej zostało bowiem uregulowane w przepisie art. 221 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut naruszenia ust. 2 § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd administracyjny miał obowiązek wezwania strony do uiszczenia wpisu stałego. Przepis ten, jak wskazał WSA w Warszawie przestał obowiązywać z dniem 17 marca 2006 r., na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322). Mając na uwadze treść wyżej wymienionych przepisów NSA w pełni podziela stanowisko WSA w Warszawie, który na podstawie art. 221 p.p.s.a. odrzucił skargę I. G., wniesioną przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, bez wezwania do uiszczenia wpisu stałego. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga bezspornie podlegała wpisowi stałemu, a więc pełnomocnik miał obowiązek uiścić wpis stały od tej skargi w wysokości określonej w przepisie § 2 ust. 6 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., bez wezwania do jego uiszczenia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.