II GSK 421/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2025/11 w sprawie ze skargi W. G. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz W. G. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 6 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2025/11, oddalił skargę W. G. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej, z następującym uzasadnieniem. Wnioskiem złożonym w dniu [...] kwietnia 2010 r. do ARiMR W. M. Oddziału Regionalnego, Biuro Wsparcia Inwestycyjnego w O. W. G. (dalej: skarżący, wnioskodawca) zwrócił się o dofinansowanie realizacji operacji dotyczących "budowy stawu rybnego o pow. 1,46 ha w miejscowości D.", w ramach środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowle ryb" oraz o pomoc w ramach PO "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 – 2013". Wraz z wnioskiem złożono formularz materiału zarybieniowego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił W. G. przyznania pomocy, w uzasadnieniu podnosząc, że wnioskodawca nie udokumentował, że jest uprawniony do rybactwa w świetle ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (t.j. Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750 ze zm.). Organ wskazał, że pismami [...]: z dnia [...] maja 2010 r. oraz z dnia [...] lipca 2010 r. zwrócono się do wnioskodawcy o wyjaśnienie kwestii spełniania warunku uprawniającego do rybactwa na dzień złożenia wniosku i udokumentowanie tego faktu, w myśl § 43 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 – 2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193 ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem MRiRW z dnia 7 września 2009 r.). Wyjaśniono, że w odpowiedzi na pierwsze z pism W. G. dostarczył akt notarialny, stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na potrzeby operacji, który to dokument – w ocenie organu – nie potwierdzał faktu spełnienia przez wnioskodawcę warunku uprawniającego do rybactwa. W odpowiedzi na drugie pismo nie dostarczono żadnych dokumentów potwierdzających spełnienie wymaganego warunku. Ponadto wnioskodawca nie usunął w terminie do dnia [...] sierpnia 2010 r. wszystkich wymaganych braków powstałych na etapie wniosku o dofinansowanie. Prezes ARiMR wskazał, że uzupełnienia otrzymane w dniu [...] lipca 2010 r. nie zawierały: 1) dokumentów lub wyliczeń, na podstawie których sporządzono stadium wykonalności; 2) poprawionego formularza zarybieniowego; 3) poprawionych stron wniosku. Organ podkreślił, że w związku z faktem nieudokumentowania spełniania warunku uprawnionego do rybactwa, Agencja odmówiła przyznania wnioskowanej pomocy w myśl § 43 ust. 4 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. Pismem z dnia [...] września 2010 r. W. G. zwrócił się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] października 2010 r. organ udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę, w uzasadnieniu podnosząc, że z łącznego stosowania przepisów ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego), rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. oraz ustawy o rybactwie śródlądowym wynika - w szczególności z art. 9 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego – że w ramach programu operacyjnego pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej itd. na wniosek o dofinansowanie. Jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 19 ustawy, na podstawie umowy o dofinansowanie. Natomiast z § 7 ust. 1 wskazanego aktu wykonawczego wynika, że pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi, który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym. Podmiot ten, musi ponadto spełniać jeden z dwóch warunków: - posiadać zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli ryb lub innych organizmów morskich w polskich obszarach morskich na podstawie przepisów o rybołówstwie - albo posiadać grunty - gdy operacja dotyczy budowy nowego obiektu chowu lub hodowli. W ocenie Sądu I instancji, organy prawidłowo ustaliły, że po stronie skarżącego istniał obowiązek wykazania, iż jest "uprawnionym do rybactwa", czego jednak skarżący nie uczynił w terminie. Dopiero bowiem w dniu [...] sierpnia 2010 r., a więc po ostatecznym terminie upływającym [...] sierpnia 2010 r., do Agencji złożono kopię umowy dzierżawy stawów rybnych, zawartą pomiędzy skarżącym a Z. P., świadczącą o fakcie prowadzenia przez skarżącego chowu lub hodowli ryb. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że w jego przypadku termin, w jakim był on obowiązany do spełnienia warunku posiadania statusu "uprawnionego do rybactwa" nie został określony w przepisach prawa. Termin ten wynika bowiem z § 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. i wynosi 14 dni liczonych od dnia doręczenia wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie nie ma również zastosowania interpretacja, jaką przyjmuje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, stanowiąca, że ważne dla uzupełnienia wniosku jest to, aby dokumenty potwierdzające pewne fakty, niezbędne dla ważności wniosku, były obowiązujące co najmniej przed podpisaniem umowy o dofinansowanie i nie muszą być wystawione z datą wcześniejszą niż data złożenia wniosku. Jest to zrozumiałe w takich przypadkach, gdy wnioskodawca oczekuje na stwierdzenie, że jakiś akt administracyjny (np. decyzja o pozwoleniu na budowę) stanie się ostateczny. Sytuacja taka nie wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż dokument dostarczony przez skarżącego w celu potwierdzenia jego statusu jako "uprawnionego do rybactwa" (tj. umowa dzierżawy), została sporządzona w dniu [...] grudnia 2009 r., zatem powinna być w dyspozycji skarżącego jeszcze przed złożeniem wniosku, tj. [...] kwietnia 2010 r. Odnośnie zarzutu dotyczącego błędnego nadania numeru złożonemu wnioskowi, następnie zmiany tego numeru i poinformowania skarżącego o pomyłce przed samym wydaniem rozstrzygnięcia o odmowie przyznania pomocy, Sąd I instancji stwierdził, że pomyłkowe nadanie numeru i późniejsze jego sprostowanie nie miało wpływu na odmowę przyznania pomocy W. G. Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia przepisów art. 8, art. 9 i art. 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej: k.p.a.). Sąd wskazał na treść art. 14 ust. 1 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego, zgodnie z którym do postępowań w sprawach przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków. W ocenie Sądu I instancji, prawidłowo ustalony stan faktyczny dał organowi podstawę do odmowy przyznania skarżącemu pomocy finansowej, co wynika wprost z § 43 ust. 4 rozporządzenia w przypadku, gdy wnioskodawca pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, o którym mowa w ust. 3, nie uzupełni ich w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, które powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Konkludując, Sąd I instancji stwierdził, że organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy, należycie go ocenił, a rozstrzygnięcie wydane na jego podstawie odpowiada prawu. W. G. skargą kasacyjną zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj.: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) poprzez błędną wykładnię art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. nr 66, poz. 750, ze zm.) w zw. z art. 9 ustawy z 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. nr 72, poz. 619, ze zm.), poprzez przyjęcie, że pomoc finansowa może być przyznana tylko osobom, które już miały "styczność" z prowadzeniem chowu lub hodowli zwierząt, gdy zdaniem skarżącego, pomoc taka może być również udzielana osobom, które zamierzają prowadzić chów lub hodowlę; b) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym w zw. z art. 9 ustawy o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego, poprzez przyjęcie, że skarżący, pomimo złożenia wszelkich wskazanych przez ARiMR dokumentów, nie jest osobą "uprawnioną do rybactwa" w świetle ww. przepisów. 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z § 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 - 2013" (Dz. U. nr 147, poz. 1193, ze zm.) ,poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że: - organ wyczerpał tryb postępowania określony w tym przepisie w stosunku do złożenia umowy dzierżawy, gdzie umowa ta została złożona w ramach "samouzupełnienia" wniosku, a nie była odpowiedzią na wezwanie, co dało mu podstawę do odmowy przyznania pomocy i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie wniosku; - dwukrotne wezwanie o jakiekolwiek, za każdym razem inne, dokumenty daje podstawę do odmowy przyznania pomocy finansowej, co miało istotny wpływ na odmowę udzielenia pomocy; b) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku pozbawiające skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd zaniechał tym samym wskazania w sposób wyczerpujący i pełny przesłanek, które przemawiały za wydaniem wyroku o w/w treści, co uniemożliwia dokonanie oceny legalności przyjętego przez Sąd w zaskarżonym wyroku stanowiska; c) naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi podczas, gdy zaskarżone pismo, na podstawie art. 145 § 1 i § 2 w zw. z art. 146 p.p.s.a. winno zostać przez Sąd uchylone, a sprawa powinna była być przekazana do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skarżący dostarczył do ARiMR umowę dzierżawy i umowę własności nieruchomości, potwierdzające jego prawa do gruntów, na których ma być prowadzona działalność dofinansowana przy pomocy środków unijnych, a zatem udokumentował fakt posiadania statusu "właściciela gruntów", a z całą pewnością statusu ich "posiadacza". Poprzez stosunek prawny wynikający z umowy dzierżawy i prawa własności spełnia on zatem warunek określony w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o rybactwie śródlądowym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługuje na uwzględnienie. Za usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej uznać należy przede wszystkim zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Trafnie przyjmuje się, że uzasadnienie wyroku pełni wobec jego sentencji dwojaką funkcję: 1) dopełniającą (uzupełniającą) i 2) wyjaśniającą - zgodną ze swym normalnym przeznaczeniem. Pierwsza łączy się ściśle z przedmiotem rozstrzygnięcia sądu (sąd bowiem rozstrzyga nie tylko opierając się na określonej normie prawnej, ale także na skonkretyzowanym stanie faktycznym). Druga wyjaśnia, dlaczego sąd wydał określone rozstrzygnięcie, odtwarzając przebieg rozumowania sądu. Jeżeli chodzi o podstawę prawną rozstrzygnięcia to obejmuje ona wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Ten element uzasadnienia ma dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku (v. uchwała NSA z dnia 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia koniecznych wymogów, z podanych niżej przyczyn. Przesłanki przyznania pomocy na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb określa § 7 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", wydanego na podstawie art. 19 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego. Zauważyć trzeba, że - jak wynika to z rozważań, przedstawionych w pisemnych motywach rozstrzygnięcia - Sąd I instancji interpretował treść wskazanego wyżej przepisu - w brzmieniu nieobowiązującym w sprawie. Poza sporem wniosek o przyznanie pomocy został złożony w dniu [...] kwietnia 2010 r. Według stanu prawnego obowiązującego w tym dniu § 7 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r. stanowił, że pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi: 1) który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym lub 2) któremu wydano zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli ryb lub innych organizmów morskich w polskich obszarach morskich na podstawie przepisów o rybołówstwie. Tymczasem zgodnie z przytoczonym przez Sąd I instancji przepisem obejmował on także wymóg posiadania gruntów - gdy operacja dotyczy budowy nowego obiektu chowu lub hodowli (§ 7 ust. 1 pkt 3). Przepis w tym brzmieniu został wprowadzony rozporządzeniem z 24 maja 2010 r. - zmieniającym powołany akt wykonawczy. Zgodnie z § 4 rozporządzenia zmieniającego wchodziło ono w życie z dniem ogłoszenia (25 kwietnia 2010 r.). Według jednakże postanowień § 2 do postępowań w sprawie przyznania pomocy na realizację operacji w ramach środków, o których mowa w § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia wymienionego w § 1, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i niezakończonych zawarciem umowy, na podstawie której jest przyznawana pomoc, stosuje się przepisy w dotychczasowym brzmieniu, z wyjątkiem § 53 rozporządzenia wymienionego w § 1, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Przede wszystkim jednak zgodzić należy się z zarzutem skargi kasacyjnej, że uzasadnienie wyroku uniemożliwia dokonanie oceny legalności wyroku. Dotyczy to w szczególności kluczowej kwestii, bowiem interpretacji przesłanek przyznawania pomocy. Sąd I instancji powołał treść art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, zgodnie z ustępem 1 punktem 1 którego: do chowu, hodowli lub połowu ryb uprawniony jest: a) władający wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących, b) właściciel albo posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do których stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 4 ustawy - Prawo wodne, c) właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb. Według punktu 2 w obwodzie rybackim uprawniony jest organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej. Ustęp 2 stanowi zaś, że uprawniony do rybactwa jest obowiązany udokumentować działania związane z prowadzoną gospodarką rybacką. Z treści przytoczonej regulacji Sąd I instancji wywiódł, że "pomoc /.../ skierowana jest do osób, które są już władającymi (właścicielami, posiadaczami) wodami lub obiektami, które są przeznaczone do chowu lub hodowli ryb, a więc osób, które miały już styczność z takim prowadzeniem chowu lub hodowli ryb". Wobec braku bliższej argumentacji dla tak zaprezentowanego stanowiska nie można jednoznacznie stwierdzić czy według Sądu I instancji "uprawnionym do rybactwa" - w rozumieniu art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym - jest podmiot, który już (w chwili złożenia wniosku) prowadzi gospodarkę rybacką. Tak zdaje się odczytywać intencje Sądu autor skargi kasacyjnej. Może na to wskazywać też użyte przez Sąd stwierdzenie: "są już władającymi" jak i niedookreślony zwrot: osoby, które "już miały styczność". W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji równocześnie stwierdził jednak, że skarżący wykazał (po terminie), że jest uprawnionym do rybactwa - przez złożenie umowy dzierżawy stawów rybnych. Powyższe może z kolei sugerować, że według WSA prowadzenie gospodarki rybackiej nie jest koniecznym wymogiem bycia "uprawnionym do rybactwa", wystarczające jest władanie wodami lub obiektami, które są przeznaczone do chowu lub hodowli ryb. Już z przedstawionych dotąd względów wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie. Dokonanie przez sąd kasacyjny wykładni art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym, w szczególności interpretacja "uprawnienia do rybactwa" - kluczowego w sprawie wymogu uzyskania pomocy - stanowiłoby naruszenie zasady dwuinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego. Na tym etapie postępowania odniesienie się do zarzutu sformułowanego w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej nie jest więc możliwe. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny dokona zatem wykładni uprawnienia do rybactwa - w rozumieniu art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym - jako jednej z przesłanek przyznania pomocy, określonych w § 7 rozporządzenia MRiRW z dnia 7 września 2009 r.. Interpretacja wymogu - uprawnienia do rybactwa - będzie miała wpływ na ocenę prawidłowości wezwania do uzupełnienia braków wniosku. Zgodnie z § 43 powołanego rozporządzenia, jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 41 ust. 3, wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (ust. 2). Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2, nie usunął braków lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie, Agencja ponownie wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (ust. 3). Jeżeli wnioskodawca pomimo ponownego wezwania, o którym mowa w ust. 3, do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień nie dokonał ich w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy; przepisy art. 14 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, zwanej dalej: "ustawą", stosuje się odpowiednio (ust. 4). Z uwagi na surowe konsekwencje nieusunięcia braków wniosku lub niezłożenia wyjaśnień w terminie, konieczne jest, aby kierowane do strony - dwukrotne i takie same - wezwania były czytelne i jednoznaczne. W rozpoznawanej sprawie tymczasem w kwestii, która legła u podstaw odmowy przyznania pomocy, wezwania ograniczały się do wskazania przepisu, spornego co do jego interpretacji. Wobec powyższego skarga kasacyjna - jako oparta na usprawiedliwionych podstawach - zasługiwała na uwzględnienie. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.