II GSK 5052/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku L. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 21 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1724/15 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę L. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej, skarżący L. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji wskazując, że jego pozostawienie w obrocie prawnym powoduje, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wszczęcie egzekucji nałożonej na niego kary. W motywach wniosku podniósł natomiast, że prowadzi działalność gospodarczą, w związku z którą ponosi regularne wydatki. Natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w konsekwencji, że nawet w przypadku pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia sądowego, zostanie pobawiony faktycznie płynnej realizacji swoich zobowiązań, a także zostaną zawieszone pozytywne relacje z kontrahentami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie znajduje uzasadnionych podstaw. Podstawę umożliwiającą wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania decyzji lub aktu organu administracji objętego skargą stanowi art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym. Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia - "zachodzi niebezpieczeństwo", czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). Ponadto skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy stwierdzić należy, że wniosek strony, który pomimo błędnego jego sformułowania we wnioskach skargi kasacyjnej ("wnoszę o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ... "), z uwagi na jego uzasadnienie potraktować należy jako wniosek o wstrzymanie zakwestionowanej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2015 r. Stwierdzić również należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw, pozwalających na obiektywne stwierdzenie, że istotnie wykonanie wymienionego rozstrzygnięcia organu spowoduje zaistnienie po stronie skarżącego jednej lub obu przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogranicza się on bowiem wyłącznie do podniesienia niczym nie popartych twierdzeń, że wykonanie decyzji "zniweczy pozytywne relacje skarżącego z kontrahentami" oraz "poniesione dotychczas wydatki na działalność gospodarczą". Mając na uwadze fakt, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest rozstrzygnięcie nakładające na skarżącego karę pieniężna, a więc obowiązek o charakterze majątkowym, brak wskazania jakichkolwiek, w aspekcie rzeczywistej płynności finansowej – ponoszonych wydatków i uzyskiwanych dochodów, możliwych do wystąpienia w związku z koniecznością wykonania zaskarżonej decyzji negatywnych skutków dla prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej nie pozwala na realną i przede wszystkim obiektywną ocenę potencjalnego wpływu wykonania rozstrzygnięcia administracyjnego na sytuację skarżącego kasacyjnie w świetle przesłanek warunkujących zastosowanie wobec wnioskodawcy ochrony tymczasowej. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.