II GSK 5450/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 125/16 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: "WSA", "sąd I instancji") wyrokiem z 10 sierpnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 125/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Spółki A (dalej: "skarżąca", "strona") na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu (dalej: "DIC", "organ II instancji") z [...] grudnia 2015 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na urządzeniu poza kasynem gry, oddalił skargę. Powyższy wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w Legnicy przeprowadzili kontrolę w lokalu handlowym w Bogatynii, przy ul. [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że w ww. miejscu znajduje się urządzenie do gier o nazwie [...] nr [...], podłączone do sieci energetycznej i włączone, stanowiące własność strony. Przeprowadzony eksperyment wykazał, że gry prowadzone na tym urządzeniu wyczerpują znamiona gry na automacie w rozumieniu ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej: "u.g.h."). Naczelnik Urzędu Celnego w Legnicy decyzją z [...] czerwca 2015 r., nr [...] działając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., nałożył na stronę karę pieniężna w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Na skutek złożonego odwołania Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu decyzją z [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, że sporny automat (urządzenie elektroniczne) czyni zadość regulacji art. 2 ust. 3 u.g.h., jako że gry na nim miały charakter losowy, były prowadzone w celach komercyjnych i umożliwiały wygrane pieniężne lub rzeczowe. Jako na urządzającą gry na tym automacie DIC wskazał z kolei na stronę. Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia prawa unijnego – to jest naruszenia art. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez jego zastosowanie wobec strony podczas, gdy regulacje te, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 ustawy, stanowią "regulacje techniczne" w rozumieniu dyrektywy notyfikacyjnej, co przy braku ich notyfikacji powoduje, że nie mogą być one stosowane – organ II instancji stwierdził jego bezzasadność. W skardze do WSA skarżąca spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zarzuciła naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przez ich zastosowanie w sprawie podczas, gdy przepisy te, wespół z art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowią "regulacje techniczne" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE Seria L z 1998 r. Nr 204, poz. 37 ze zm., dalej: "dyrektywa 98/34/WE"), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, nie mogą być one stosowane, zaś postępowanie wobec skarżącej powinno zostać umorzone. W odpowiedzi na skargę DIC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") oddalił skargę. W ocenie tego sądu brak było bowiem podstaw do uwzględnienia skargi. Odnosząc się do zagadnienia dopuszczalności zastosowania wobec skarżącej art. 89 u.g.h. sąd I instancji powołał się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, a także na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, w którym stwierdzono zgodność z Konstytucją kwestionowanych regulacji. Zagadnienie to przesądził ostatecznie, jak podkreślił WSA, Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, w której wywiedziono, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym i nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Dla stosowalności tego przepisu nie ma także znaczenia techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 ustawy i okoliczność nieprzekazania jego projektu Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 rzeczonej dyrektywy. W sytuacji, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizuje urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem, a z art. 14 ust. 1 ustawy wynika, że urządzanie gier na automatach jest dozwolone w kasynach gry, co wymaga spełnienia szeregu szczegółowych warunków ustawowych, to za oczywiste uznać trzeba, że z punktu widzenia stosowania albo odmowy stosowania tego przepisu ustaleniem faktycznym o wiodącym i prawnie relewantnym znaczeniu jest ustalenie, czy podmiot prowadzący działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych w ogóle poddał się działaniu zasad nią określonych, czy też przeciwnie, zasady te zignorował. Nie jest więc tak, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. pozostaje w tego rodzaju związku z art. 14 ust. 1 tej ustawy, który zawsze i bezwarunkowo uzasadnia odmowę jego zastosowania. Sąd I instancji w pełni podzielił pogląd wyrażony w przywołanej uchwale Naczelnego Sadu Administracyjnego, wskazując również na jej pośrednią moc wiążącą (art. 269 § 1 P.p.s.a.). W skardze kasacyjnej strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego: 1) art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną wykładnię art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz ww. przepisów dyrektywy 98/34/WE, wyrażającą się w mylnym założeniu, że kara pieniężna z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. mogła być zastosowana względem skarżącej podczas, gdy przepisy te wskutek zaniechania przez Rzeczpospolitą Polską obowiązku notyfikacji projektu ustawy Komisji Europejskiej, jako "regulacje techniczne" nie mogą być stosowane, a tym samym nie mogą być prawną podstawą nałożenia na skarżącą ujemnej sankcji finansowej; z powyższym błędem wiąże się zaś mylne niezastosowanie przez sąd I instancji wynikającej z przepisów dyrektywy 98/34/WE, w świetle wykładni TSUE, sankcji bezskuteczności względem art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., co przesądza o niezasadności wymierzonej kary pieniężnej; 2) art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez błędną wykładnię rzeczonych przepisów, jak również niewłaściwe ich zastosowanie, wskutek nieprawidłowego uznania, że pomiędzy art. 14 ust. 1 a art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie zachodzi związek wskazujący na "techniczny charakter" tychże norm, uniemożliwiający zastosowanie normy sankcjonującej z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako urzeczywistniającej nienotyfikowany zakaz z art. 14 ust. 1 u.g.h. podczas, gdy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako norma sankcjonująca zakaz urządzania gier poza kasynem gry nieuchronnie prowadzi do urzeczywistnienia nienotyfikowanego art. 14 ust. 1 u.g.h., jako jego podstawowej, zasadniczej normy sprzężonej sankcjonowanej, co wyklucza zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie ust. 2 pkt 2 tego przepisu, w konsekwencji braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, co czyni niezasadnym wymierzenie kary pieniężnej w niniejszym postępowaniu, zgodnie z wiążącą wykładnią TSUE dokonaną wyrokiem z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213, C-214 i C-217/11 (FORTUNA i inni) oraz wyrokiem z 26 października 2006 r. w sprawie C-65/05 (Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej); a ponadto, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 3) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi w sytuacji, gdy przy rozważeniu całokształtu sprawy istniały podstawy do uchylenia decyzji i uwzględnienia skargi, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako norma sankcjonująca, wespół z art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowi "regulację techniczną", co powoduje, że zgodnie z koncepcją norm sprzężonych w braku możliwości zastosowania norm sankcjonowanych niemożliwe jest również zastosowanie norm sankcjonujących, co wyklucza w stanie faktycznym sprawy wymierzenie skarżącej jakiejkolwiek kary pieniężnej z art. 89 u.g.h.; 4) art. 66 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, poprzez mylne uznanie jakoby orzeczenie TK z 11 marca 2015 r. (P 4/14) wskazywało na brak przeszkód do stosowania art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., gdy tymczasem rozstrzygnięcie to dotyczyło problematyki ważności oraz obowiązywania ww. przepisów (ich konstytucyjności), nie zaś ich zgodności z prawem unijnym, a tym samym powinności odmowy ich stosowania, co do której wypowiedział się już w szeregu orzeczeń wyłącznie kompetentny w tej materii TSUE (wyraźnie przesądzając o bezskuteczności nienotyfikowanych norm technicznych), z czym wiąże się błędne nierozróżnienie pomiędzy nieważnością przepisu prawnego a jego nieskutecznością podczas, gdy jedynie ta druga sankcja dotyczy "przepisów technicznych", które nie zostały notyfikowane, powodując niemożność ich zastosowania, natomiast przepisy te obowiązują i nadal pozostają w obrocie prawnym, nie mogą jednak być aplikowane wobec jednostek, zaś każdy sąd, czy organ może (ma obowiązek) samodzielnie odmówić ich zastosowania (vide wyrok TSUE z 9 mara 1978 r. Simmenthal). Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie na rozprawie skargi co do istotny, alternatywnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, a także o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych z dwie instancje. DIC w odpowiedzi na skargę kasacyjną, złożonej po ustawowo przewidzianym terminie, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, wobec braku usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która ma miejsce w przypadkach enumeratywnie wymienionych w § 2 cytowanego artykułu. Skarga kasacyjna, która wyznacza granice działania Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z art. 174 P.p.s.a., może być oparta na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed sądem II instancji podlega wobec powyższego zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w środku zaskarżenia – w ramach wskazanych tam podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia sądu I instancji, a także postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.) dalsze rozważania ograniczyć trzeba do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa. Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a. wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu – w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry – stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. W kontekście odnoszącym się do ustaleń faktycznych, których niewadliwe przeprowadzenie przez organ administracji uzasadniało przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, sąd I instancji przyjął, że uzasadniały one nałożenie na skarżącą spółkę kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają prawidłowości stanowiska WSA, w świetle którego to stanowiska zaskarżona do tego sądu decyzja nie jest niezgodna z prawem w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. Jak wyżej podkreślono, sąd I instancji nie zakwestionował ustaleń organu Izby Celnej, że skarżąca spółka – bez koncesji lub zezwolenia, poza kasynem gry – urządzała gry na automacie, a urządzane gry były grami, o których stanowi art. 2 ust. 3 u.g.h. Te zasadnicze okoliczności będące elementem faktycznym podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia nie są także podważane przez stronę skarżącą kasacyjnie. Uwzględniając przywołane okoliczności stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, których prawidłowość nie jest kwestionowana, według Naczelnego Sądu Administracyjnego należy jednoznacznie stwierdzić, że organ celny uprawniony był do nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej w sytuacji, gdy z ustaleń tych wynika, że działanie strony realizowało znamiona deliktu administracyjnego z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Przepis ten stanowi, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. W oparciu o ten właśnie przepis została nałożona na skarżącą kara pieniężna w wysokości zgodnej z art. 89 ust. 2 pkt 2 rzeczonej ustawy. Powołana przez organ podstawa prawna nałożenia kary była więc prawidłowa. Przywołany przepis jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany – a więc sprzeczny z ustawą – urządza gry na automatach. W jego świetle, za prawnie relewantne fakty podlegające ustaleniu w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach niezgodnie z ustawą – które w rozpatrywanej sprawie nie zostały podważone – uznać należy fakt urządzania gier na automatach do gry, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h. oraz ten zasadniczy dla bytu omawianego deliktu administracyjnego fakt, że gra na automatach jest urządzana poza kasynem gry. Na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 16 maja 2016 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/16, stanowiącej w punkcie 2 jej sentencji, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Uchwałą tą skład orzekający jest związany mocą art. 269 § 1 P.p.s.a. Powołany przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższy, istniały faktyczne oraz prawne podstawy do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zdołał tego skutecznie zakwestionować. Nieusprawiedliwione są także te zarzuty skargi kasacyjnej, które opierając się na obydwu podstawach określonych w art. 174 P.p.s.a. zmierzają do wykazania, że sąd I instancji dopuścił się naruszenia wymienionych w tych zarzutach przepisów ustawy o grach hazardowych oraz dyrektywy 98/34/WE przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej spółki odnośnie technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jak i odnośnie charakteru relacji zachodzącej pomiędzy tym przepisem a art. 14 ust. 1 tej ustawy. Kwestia ta stanowiła przedmiot wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie przywoływanej już uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. Zgodnie z punktem 1 sentencji tej uchwały, art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. Skutku oczekiwanego przez stronę skarżącą kasacyjnie nie może odnieść również zarzut naruszenia art. 66 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 1997 r. Nr 102, poz. 643 ze zm.). Wymienionego przepisu prawa i wynikającej z niego zasady skargowości obowiązującej w postępowaniu przed sądem konstytucyjnym – przepis ten stanowi, że Trybunał orzekając jest związany granicami wniosku, pytania prawnego lub skargi – WSA nie mógł naruszyć. Nie jest bowiem adresatem tego przepisu, co wprost i wyraźnie wynika z jego treści. Inną natomiast kwestię stanowi to, czy kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji o nałożeniu na spółkę kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, sąd I instancji zasadnie i trafnie odwoływał się do argumentu z wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. P 4/14, co niezależnie od oceny tego rodzaju sytuacji, w kontekście uwzględniającym dotychczas przedstawione argumenty, w tym zwłaszcza – w kontekście odnoszącym się do konsekwencji z art. 184 in fine P.p.s.a. (argumenty prezentowane w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie II GPS 1/16) – nie daje podstaw do twierdzenia, że zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Odnosząc się do wniosku zawartym w odpowiedzi na skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Co do zasady koszty w postępowaniu sądowym w II instancji należą się dla profesjonalnego pełnomocnika za sporządzenie skargi kasacyjnej lub odpowiedzi na skargę kasacyjną lub za obecność na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z uwagi na fakt, że w rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną spółki oddalono, zwrot kosztów należałby się organowi na mocy art. 204 pkt 1 P.p.s.a. Jednakże ze względu na to, iż na rozprawie przed sądem II instancji pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (wcześniej Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu) nie stawił się, a także z uwagi na okoliczność złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną dzień po terminie przewidzianym w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosku organu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego nie uwzględniono.