II GSK 565/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku T. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 23 października 2025 r. sygn. akt I SA/Ke 331/25 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 23 października 2025 r. sygn. akt I SA/Ke 331/25 oddalił skargę T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 3 czerwca 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący. W skardze kasacyjnej zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony z niżej wskazanych względów. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy decyzję Lubuskiego WITD, nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 zł, na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm.; dalej: u.t.d.), lp. 9.1. zał. Nr 3 do u.t.d. i art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 5 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 ze zm.). Stosownie do art. 93 ust. 2 u.t.d., decyzja ostateczna podlega wykonaniu po upływie 30 dni od jej doręczenia, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Organ kontroli, który wydał decyzję ostateczną – w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego – z urzędu wstrzymuje jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie. Treść przytoczonego wyżej przepisu oznacza, że gdy strona zaskarżyła do sądu administracyjnego wydaną na podstawie ustawy o transporcie drogowym decyzję wykonalną, np. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, to wstrzymanie wykonania takiej decyzji następuje z urzędu. Z akt sprawy wynika, że GITD postanowieniem z 22 lipca 2025 r., na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. z urzędu wstrzymał w całości wykonanie zaskarżonej decyzji. Co istotne, postanowienie organu o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej nie utraciło mocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym na mocy art. 61 § 6 p.p.s.a., który to przepis znajduje zastosowanie zarówno do ochrony tymczasowej udzielonej przez organ na podstawie art. 61 § 2 p.p.s.a., jak i przez sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Przywołany przepis stanowi, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Wprawdzie sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję GITD, jednak od wyroku została złożona skarga kasacyjna, a zatem orzeczenie oddalające skargę nie stało się prawomocne. Reasumując, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony, gdyż skarżący nadal korzysta z udzielonej mu ochrony tymczasowej na mocy postanowienia organu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.