II GSK 687/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Magdalena Rosik po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Sportu i Turystyki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2191/07 w sprawie ze skargi P. Z. K. w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w statucie związku sportowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz P. Z. K. w W. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2191/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. Z. K. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zmian w statucie związku sportowego obejmujących § 5 statutu, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r. i stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd podał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. Minister Sportu i Turystyki, działając na podstawie art. 9 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz.U. Nr 155, poz. 1298 ze zm., dalej powoływanej jako u.s.k.) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2000 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku P. Z. K. w W. z dnia [...] maja 2007 r., zatwierdził zmiany w statucie P. Z. K. przyjęte podczas Nadzwyczajnego Walnego Zjazdu Delegatów, który odbył się w dniu [...] maja 2007 r., za wyjątkiem § 5 jako niezgodnego ze stanem faktycznym oraz zobowiązał P. Z. K. do usunięcia w ciągu 90 dni od dnia otrzymania decyzji niezgodnych ze stanem faktycznym zapisów § 5 statutu. W § 5 statutu zapisano: "Związek działa w dyscyplinie kickboxing (według regulaminów: semi-contact, light contact, full-contact, Iow kick, boxe savate i muay-thai) i jest jedynym reprezentantem tej dyscypliny sportu w kraju i za granicą". Zapis taki jest, zdaniem organu, niezgodny ze stanem faktycznym, gdyż z posiadanych przez organ danych z Ambasady T. wynika, że muay-thai jest odrębną dyscypliną sportu o wielowiekowej tradycji w tym kraju. Organ uznał, że zapisy statutu skarżącego zawierają dane wprowadzające w błąd osoby trzecie jakoby muay-thai było "regulaminem". Organ podał, że dyscypliny sportu muay-thai nie ma w wykazie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie wykazu dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe oraz szczegółowych warunków i trybu udzielania zezwoleń na tworzenie polskich związków sportowych (Dz.U. Nr 8, poz. 67 ze zm.), natomiast przy planowanej najbliższej nowelizacji przedmiotowego rozporządzenia zakłada się umieszczenie muay-thai w wykazie. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez P. Z. K., decyzją z dnia [...] października 2007 r. organ utrzymał powyższą decyzję w mocy w zakresie zobowiązania skarżącego do usunięcia zapisów § 5 statutu jako niezgodnych ze stanem faktycznym oraz na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. zobowiązał skarżącego do uchylenia w terminie 90 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji § 5 statutu w zakresie wykreślenia regulaminu muay-thai. Organ uznał za błędne twierdzenie skarżącego, że art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k. nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, gdyż w dniu wydania decyzji w I instancji, tj. w dniu [...] sierpnia 2007 r., treść tego artykułu była odmienna od obecnie obowiązującej. W ocenie organu nietrafny jest również zarzut skarżącego, że organ nie wskazał uchybień dotyczących niezgodności z prawem § 5 statutu, jak również że decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego. Przywołanie jako podstawy prawnej art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k. świadczy bowiem o tym, że przesłanką zobowiązania skarżącego do uchylenia § 5 statutu jest stwierdzona i udowodniona okoliczność naruszenia przepisów prawa. Organ stwierdził, że w świetle art. 10 u.s.k. działalność polskich związków sportowych ma charakter reglamentowany, ograniczony do dyscyplin sportu widniejących we wskazanym wyżej wykazie. Muay-thai to odmienna od wszystkich pozostałych, w tym kickboxingu, sztuk walki, którą można określić jako dyscyplinę sportu, co jakościowo odróżnia muay-thai od odmian kickboxingu takich jak semi-contact, full-contakt, Iow kick, boxe savate, więc skarżący zgodnie z przepisami organizacji WAKO (Międzynarodowej Federacji Kickboxingu), do której należy, może działać w odmianie kickboxingu jaką jest thai kickboxing, ale nie może działać w muay-thai, która jest odrębną od kickboxingu dyscypliną sportu, nie wpisaną do wykazu dyscyplin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe. Uchylając powyższe decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że nie spełniają one kryteriów, o których mowa w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Materialnoprawną podstawą tych decyzji jest art. 9 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. (przed nowelizacją ustawy art. 23 ust. 1 pkt 1, wskazany przez organ I instancji). Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.s.k. minister właściwy do spraw kultury fizycznej i sportu zatwierdza statut polskiego związku sportowego oraz wszelkie jego zmiany, natomiast według ust. 2 tego artykułu minister odmawia zatwierdzenia statutu w przypadku stwierdzenia niezgodności jego postanowień z prawem lub ustalenia, że postanowienia statutu nie gwarantują wykonania zadań, o których mowa w art. 12 ust. 1 u.s.k. W rozpoznawanej sprawie organ zatwierdził zmiany statutu podjęte podczas Nadzwyczajnego Walnego Zjazdu Delegatów w dniu [...] maja 2007 r., z wyjątkiem § 5 jako niezgodnego ze stanem faktycznym. Organ odmówił zatem zatwierdzenia jednej ze zmian statutu i w związku z tym powinien w podstawie prawnej wydanej decyzji wskazać także art. 9 ust 2 u.s.k. Nie wskazał również wyraźnie, dlaczego odmawia zatwierdzenia jednej ze zmian. Organ w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej podał jedynie, że przedstawiony do zatwierdzenia projekt zmian w statucie zawiera zapisy, które mogą wprowadzać w błąd osoby trzecie zainteresowane działalnością Związku. W ocenie Sądu nie jest to jednak podstawa do odmowy zatwierdzenia zmian statutu wymieniona w art. 9 ust. 2 u.s.k. W decyzji drugoinstancyjnej organ skoncentrował się natomiast na wykazaniu podstaw zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k., zgodnie z którym jeżeli działalność polskiego związku sportowego jest niezgodna z prawem, postanowieniami statutu lub regulaminów, organ sprawujący nadzór, w zależności od rodzaju i stopnia stwierdzonych nieprawidłowości, może zawiesić wykonywanie uchwały polskiego związku sportowego niezgodnej z prawem lub postanowieniami statutu lub regulaminów oraz żądać jej uchylenia w wyznaczonym terminie, a w przypadku nieuchylenia uchwały w wyznaczonym terminie - uchylić taką uchwałę. Organ jest zobligowany zastosować obie sankcje łącznie, aby do czasu gdy zobowiązany związek nie uchyli uchwały, jej obowiązywanie było zawieszone, skoro występują w niej określone nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie organ nie zastosował powyższego trybu. Decyzją z dnia [...] października 2007 r., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zobowiązania P. Z. K. do usunięcia zapisów § 5 statutu Związku jako niezgodnych ze stanem faktycznym, organ utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., a zatem i jej pkt 2, zgodnie z którym zobowiązano skarżącego do usunięcia niezgodnych ze stanem faktycznym zapisów § 5 statutu, a następnie dodał pkt 2, mocą którego zobowiązał skarżącego do uchylenia § 5 statutu w zakresie wykreślenia regulaminu muay-thai. W ten sposób jedną decyzją skarżący został dwukrotnie zobowiązany faktycznie do tego samego, gdyż usunięcie bądź uchylenie prowadzi do wyeliminowania określonego zapisu statutu. Organ wykorzystując uprawnienia przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. uznał, że przesłanką zobowiązania skarżącego do uchylenia § 5 statutu jest stwierdzona i udowodniona okoliczność naruszenia przepisów prawa, polegająca na naruszeniu przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym w zakresie dotyczącym dyscyplin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe oraz przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 stycznia 2001 r. Przepis § 5 statutu, w brzmieniu zakwestionowanym przez organ, jak wskazuje skarżący, istnieje od 1997 r. Minister nie wskazał - z naruszeniem zasad wynikających z art. 8 k.p.a. - dlaczego istniejący tak długo zapis statutu stał się obecnie niezgodny z prawem. Nie powołał się ani na zmianę stanu prawnego, ani też sytuacji faktycznej. W ocenie Sądu I instancji uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej nie pozwala na poznanie kryteriów, które - zdaniem organu - stworzyły możliwość uznania, że muay-thai jest odrębną od kickboxingu dyscypliną sportu. Organ nie powołał się na żadne dowody, które doprowadziły do ustalenia określonego stanu faktycznego, a jedynie odwołał się do bliżej niesprecyzowanych informacji, że muay-thai jest odmienną od wszystkich pozostałych, w tym kickboxingu, sztuką walki, nie podając źródła tych informacji. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji nie pozwala na poznanie motywów, którymi kierował się organ i tym samym uniemożliwia jej kontrolę. W skardze kasacyjnej Minister Sportu wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Ministra Sportu i Turystyki kosztów postępowania kasacyjnego. Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach: I. naruszeniu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.), to jest art. 9 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. - przed nowelizacją ustawy art. 23 ust. 1 pkt 1 - poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że organ nie miał podstaw do wydania decyzji zobowiązującej P. Z. K. do usunięcia zapisów § 5 Statutu Związku; II. naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, mimo nienaruszenia przez organ wskazanego wyżej przepisu art. 9 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k.; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie ww. decyzji, mimo braku naruszenia przez organ art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że wszczynając postępowanie administracyjne w sprawie wykreślenia z treści Statutu P. Z. K. przedmiotu działalności związanego z Muay Thai zawiadomił o tym Związek i pełnomocnika P. Z. M. T. pismem z dnia [...] listopada 2006 r., a więc 6 miesięcy przed Nadzwyczajnym Walnym Zjazdem Delegatów P. Z. K., który odbył się dnia [...] maja 2007 r., aby umożliwić dokonanie zmiany Statutu na Zjeździe. W tym okresie nie wpłynęły do organu żadne zastrzeżenia co do ewentualnej zmiany treści § 5 Statutu Związku. Na Zjeździe Delegatów P. Z. K. odbytym w dniu [...] maja 2007 r. dokonano zmiany Statutu, lecz zapis § 5 Statutu Związku nie został usunięty (nie dokonano jego zmiany). Wobec powyższego po wpłynięciu do organu zmienionego Statutu P. Z. K. organ zatwierdził zmiany Statutu przyjęte na Zjeździe na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.k. W punkcie 2 decyzji organ na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k. zobowiązał Związek do usunięcia ze Statutu Związku zapisów § 5 Statutu Związku, które nie uległy zmianie (pomimo wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie) jako naruszające przepisy prawa. Zdaniem Ministra Sportu i Turystyki, Sąd nie dokonał dokładnej analizy materiału dowodowego i uznał, że zapis § 5 Statutu Związku był zmieniony na Zjeździe Delegatów, a organ zatwierdzając zmiany Statutu, zatwierdził również zapis § 5 Statutu Związku. Uszło uwadze Sądu, że zapis § 5 Statutu Związku nie był zmieniany. W ocenie Ministra Sportu i Turystyki Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, przekroczył swoje uprawnienia, dokonując ustalenia przyczyn żądania zmiany zapisu § 5 Statutu obowiązujących od 1997 r. oraz wykładni czy muay-thai stanowi odrębną od kickboxingu dyscyplinę sportu. W przypadku istniejących wątpliwości Sąd powinien, zdaniem organu, dopuścić z urzędu dowód z opinii biegłego w tym zakresie. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zarzut dotyczący zobowiązania przez organ w decyzji nawet dwukrotnie do tego samego, tj. do usunięcia zapisu § 5 Statutu Związku, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uchylenia decyzji organu, gdyż nie wprowadza dodatkowych obowiązków na Związek. Stwierdzenie Sądu, że organ nie wyjaśnił podstawy prawnej decyzji, przez co naruszył art. 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, Minister uznał za niezasadne. W uzasadnieniu wydanych decyzji organ wyraźnie określił przyczyny wydania, jak również motywy, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji oraz podstawę prawną. P. Z. K. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Odnosząc się do naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 2 podniósł, że Minister wydając decyzję o odmowie zatwierdzenia określonego postanowienia statutu powinien był powołać się na niezgodność tych postanowień z prawem lub ustalenie, że postanowienie statutu nie gwarantuje wykonywania przez związek zadań polskiego związku sportowego, o których mowa w art. 12 u.s.k. Z kolei żądanie uchylenia uchwały polskiego związku sportowego na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. może zostać oparte jedynie na stwierdzeniu niezgodności uchwały z prawem, postanowieniami statutów lub regulaminów. Sąd I instancji zasadnie stwierdził brak powołania się organu na jakiekolwiek naruszenia w tym zakresie. Ponadto Minister nie powołał art. 9 ust. 2 u.s.k., który stanowi podstawę odmowy zatwierdzenia zmian statutu i nie wskazał zaistnienia przesłanek zawartych w tym przepisie. Zdaniem Związku, za taką przesłankę nie może bowiem zostać uznane oświadczenie, że dyscypliny sportu muay-thai nie ma w wykazie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe. Zdaniem strony, Sąd słusznie zauważył, że w przypadku gdy postanowienie § 5 statutu nie zostało zmienione, odmowa jego zatwierdzenia mogłaby mieć miejsce jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego lub prawnego w tym zakresie (w przeciwnym bowiem wypadku nie mogłaby zachodzić jego niezgodność z prawem, skoro wcześniej postanowienie nie było kwestionowane przez Ministra). W odpowiedzi na skargę kasacyjną podniesiono również, że organ nie uzasadnił wskazanych naruszeń postępowania, ograniczając się do lakonicznego zaprzeczenia twierdzeniom Sądu, i to jedynie w zakresie art. 107 § 3 k.p.a. Kasator nie podjął nawet próby wykazania, na czym owo naruszenie przepisów postępowania miałoby polegać ani też w jaki sposób ewentualne naruszenia wpłynęły na wynik postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Ma obowiązek wzięcia z urzędu pod rozwagę jedynie okoliczności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., stanowiących podstawę nieważności postępowania. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły. Przechodząc do analizy zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej należy przypomnieć, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W ramach drugiej podstawy kasacyjnej Minister Sportu i Turystyki zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie przez Sąd I instancji obu wydanych w sprawie decyzji, mimo nienaruszenia przez organ art. 9 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. Przepis art. 9 ust. 1 u.s.k. wskazuje ministra właściwego do spraw kultury fizycznej i sportu jako organ zatwierdzający statut polskiego związku sportowego oraz wszelkie jego zmiany. Przepis ust. 2 tego artykułu reguluje natomiast kwestię odmowy zatwierdzenia statutu i jego zmian w przypadku stwierdzenia niezgodności jego postanowień z prawem lub ustalenia, że postanowienia statutu nie gwarantują wykonywania zadań, o których mowa w art. 12 ust. 1, określającym zadania polskiego związku sportowego. W podstawie prawnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. Minister Sportu i Turystyki, zatwierdzając zmiany w statucie P. Z. K., za wyjątkiem § 5 jako niezgodnego ze stanem faktycznym oraz zobowiązując P. Z. K. do usunięcia w ciągu 90 dni od dnia otrzymania decyzji niezgodnych ze stanem faktycznym zapisów § 5 statutu, podał art. 9 ust. 1 oraz art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k. W decyzji z dnia [...] października 2007 r. organ II instancji utrzymując powyższą decyzję w mocy w zakresie zobowiązania skarżącego do usunięcia zapisów § 5 statutu jako niezgodnych ze stanem faktycznym oraz zobowiązując skarżącego do uchylenia w terminie 90 dni od dnia otrzymania decyzji § 5 statutu w zakresie wykreślenia regulaminu muay-thai, nie wskazał w ogóle art. 9 u.s.k., lecz jedynie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w obu wskazanych wyżej decyzjach, obok art. 23 ust. 1 pkt 1 u.s.k. (w decyzji I instancji - w wersji obowiązującej w dniu jej wydania) i pkt 2 u.s.k. (odpowiednio w decyzji II instancji - w brzmieniu obowiązującym w dniu jej wydania), organ powinien powołać art. 9 ust. 2 u.s.k. Przepis art. 23 u.s.k. w przypadku niezgodności działalności polskiego związku sportowego z prawem, postanowieniami statutu lub regulaminów daje bowiem organowi sprawującemu nadzór środki mające na celu zapewnienie prawidłowości działalności związku, natomiast art. 9 u.s.k. wprost stanowi o przesłankach odmowy zatwierdzenia postanowień statutu, które muszą zostać wykazane przez organ nadzoru. Są nimi niezgodność postanowień statutu z prawem oraz ustalenie, że postanowienia statutu nie gwarantują wykonywania zadań polskiego związku sportowego. Minister wydając decyzje o odmowie zatwierdzenia określonego postanowienia statutu powinien zatem powołać się na przesłanki z art. 9 ust. 2 u.s.k. i je wykazać. Reasumując należy stwierdzić, że żądanie uchylenia uchwały polskiego związku sportowego na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji II instancji) może zostać oparte na stwierdzeniu niezgodności uchwały z prawem, postanowieniami statutów lub regulaminów. Przepis ten dotyczy zawieszenia wykonania i uchylenia uchwały w przypadku zaistnienia wskazanych wyżej przesłanek, natomiast art. 9 ust. 2 dotyczy odmowy zatwierdzenia statutu w przypadku wadliwości jego postanowień i dlatego powinien zostać wskazany w podstawie prawnej decyzji. Organ odmówił zatem zatwierdzenia jednej ze zmian statutu i w związku z tym powinien w podstawie prawnej wydanej decyzji wskazać także art. 9 ust 2 u.s.k. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje również na uchybienie procesowe Ministra, który dwukrotnie zobowiązał P. Z. K. do usunięcia zapisów § 5 statutu Związku jako niezgodnych ze stanem faktycznym. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. organ utrzymał bowiem w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., a zatem i jej pkt 2, zgodnie z którym zobowiązano skarżącego do usunięcia niezgodnych ze stanem faktycznym zapisów § 5 statutu, a następnie dodał pkt 2, mocą którego zobowiązał skarżącego do uchylenia § 5 statutu w zakresie wykreślenia regulaminu muay-thai. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji, mimo braku naruszenia przez organ art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie zbadał bowiem dlaczego muay-thai miałaby funkcjonować jako odrębna dyscyplina i nie zebrał w tym zakresie odpowiedniego materiału dowodowego. Również z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, na jakiej podstawie organ uznał, że muay-thai jest odrębną od kickboxingu dyscypliną sportu. Organ nie powołał się w tym względzie na żadne dowody. Nie uzasadnił także należycie naruszeń zarzuconych P. Z. K., podczas gdy wydając decyzje o odmowie zatwierdzenia określonego postanowienia statutu, powinien wykazać przesłanki z art. 9 ust. 2 u.s.k. Nie wykazano, że postanowienia statutu nie gwarantują wykonywania zadań P. Z. K., jak również niezgodności postanowień statutu z prawem. Należy podzielić stwierdzenie Sądu I instancji, że uzasadnienie decyzji nie daje możliwości poznania motywów, którymi kierował się organ i tym samym uniemożliwia jej kontrolę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można podzielić podniesionego w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 u.s.k. - przed nowelizacją ustawy art. 23 ust. 1 pkt 1 - poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że organ nie miał podstaw do wydania decyzji zobowiązującej P. Z. K. do usunięcia zapisów § 5 Statutu Związku. W wykazie dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie wykazu dyscyplin i dziedzin sportu, w których mogą działać polskie związki sportowe oraz szczegółowych warunków i trybu udzielania zezwoleń na tworzenie polskich związków sportowych, muay-thai nie jest bowiem wymieniona jako odrębna dyscyplina sportu. Dyscyplina sportowa jest zdefiniowana przez rozporządzenie poprzez jej wskazanie w powyższym załączniku. Jeżeli więc zawarte w rozporządzeniu wyliczenie nie wskazuje muay-thai jako dyscypliny sportu, to w świetle prawa jako dyscyplina nie istnieje. W związku z tym organ nie miał obowiązku traktować muay-thai jako odrębnej dyscypliny. Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).