II GSK 76/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 608/12 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., 2. zasądza od E. J. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1300 zł (jeden tysiąc trzysta złotych) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. (dalej: WSA w W. lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 608/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] nakładającą karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji a także stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/10 uwzględnił skargę kasacyjną E. J. i uchylił wyrok WSA w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 662/09 wydany w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nakładającą karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. NSA uznał, że okolicznością bezsporną w sprawie była data przeprowadzonej kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...], stanowiącego składnik przedsiębiorstwa pod nazwą P. A. W. J. Kontrolę przeprowadzono w dniu [...] stycznia 2007 r. w W. na przystanku nr [...] przy D. W., przy czym w czasie kontroli pojazd był kierowany przez E. J. Data tej kontroli jest okolicznością faktyczną, która miała oczywisty wpływ na rozstrzygnięcie, a to z uwagi na obowiązujący w tej dacie stan prawny, czego nie zauważył Sąd I instancji, pomimo podniesienia w tym zakresie zarzutu w uzasadnieniu skargi. NSA zauważył, że w dniu [...] stycznia 2007 r. nie upłynął jeszcze określony w art. 9 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701) termin wejścia w życie tej ustawy, bowiem ustawa weszła w życie z dniem 3 stycznia 2007 r., a więc w następnym dniu po dniu przeprowadzonej kontroli. NSA podkreślił, że w dniu [...] stycznia 2007 r. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) obowiązywała w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej (Dz. U. Nr 175, poz. 1462 ze zm.) wprowadzającą zmiany w tekście jednolitym ustawy o transporcie drogowym ogłoszonym w dniu 17 września 2004 r. (Dz. U. Nr 204, poz. 2088). Oznacza to, że w dniu kontroli nie obowiązywał zarówno art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jak i przepisy art. 39k i 39m ustawy o transporcie drogowym. Zatem wadliwy był pogląd Sądu I instancji, że E. J. naruszył wskazane przepisy skoro określone w nich normy prawne nie zostały w dacie kontroli wprowadzone do obowiązującego porządku prawnego. W tym stanie rzeczy NSA uznał za usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa materialnego przez bezpodstawne zastosowanie art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jak też art. 39k i art. 39m ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzone uchybienie spowodowało konieczność uchylenia wyroku, przy czym sąd kasacyjny wskazał również, że jego uzasadnienie nie w pełni odpowiada wymaganiom określonym w art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., bo nie uwzględnia obowiązku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w odniesieniu do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Uchybienie to nie wymagało pogłębionej analizy, gdyż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd powinien zrealizować obowiązek właściwego uzasadnienia wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę WSA w W. wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2012 r. skargę uwzględnił. Na mocy art. 190 p.p.s.a. Sąd uznał się za związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/10. Nie ulega wątpliwości, że podstawowe dla sprawy zdarzenie, kontrola pojazdu marki [...] o nr rej. [...] należącego do przedsiębiorstwa P. A. W. J., kierowanego przez E. J., miało miejsce w dniu [...] stycznia 2007 r. o godzinie [...] w W. na przystanku nr [...] przy D. W. Podczas kontroli E. J. okazał m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] wystawionej dla przedsiębiorstwa P. A. W. J., zezwolenie nr [...] na wykonywanie zarobkowego przewozu osób: przewozy regularne na linii [...], wystawione dla przedsiębiorstwa P. T. R. J. oraz zaświadczenie lekarskie dotyczące E. J. W podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu drogowego przywołano następujące przepisy: art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 20 ust. 1 i 1a, art. 39a, art. 39k, art. 39m, art. 87, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym, a także lp. 1.2, 1.7, 1.8.1, 1.8.4, 2.1, 11.2.4 załącznika do ustawy. Przepisy te powołano w brzmieniu obowiązującym w tekście jednolitym ustawy, opublikowanym w Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm. Nadto przywołano art. 5 ust. 1, ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz. U. Nr 141, poz. 942 ze zm.). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. W ocenie organu odwoławczego podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: – wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji; – wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty; – wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne; wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą; – wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia; – nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) – za każdą wykresówkę. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ przyporządkował stwierdzone naruszenia prawa do odpowiednich lp. załącznika do ustawy o transporcie drogowym odwołując się przy uzasadnieniu nałożenia kary do odpowiednich przepisów. I tak: – przy naruszeniu lp. 1.2 tj. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, odwołał się do art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym; – przy naruszeniu lp. 1.7 tj. wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, odwołał się do art. 87 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o transporcie drogowym; – przy naruszeniu lp. 1.8.1 tj. wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne, odwołał się do art. 39a ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, art. 39k oraz 39m ustawy o transporcie drogowym; – przy naruszeniu lp. 1.8.4 tj. wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawiania oświadczenia poświadczającego spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, odwołał się do art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy –Prawo o ruchu drogowym; – przy naruszeniu lp. 2.1 tj. wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, odwołał się do art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym; – przy naruszeniu lp. 11.2.4 tj. nieprawidłowego operowania przełącznikiem grup czasowych (selektorem) – za każdą wykresówkę, odwołał się do art. 15 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85. Jako generalne uzasadnienie wysokości nałożonych kar organ przywołał art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jak wskazał NSA, w dniu [...] stycznia 2007 r. nie upłynął jeszcze określony w art. 9 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym termin wejścia w życie tej ustawy, bowiem ustawa ta weszła w życie z dniem 3 stycznia 2007 r., a więc w następnym dniu po dniu przeprowadzonej kontroli. NSA podkreślił w związku z tym, że w dniu [...] stycznia 2007 r. ustawa o transporcie drogowym obowiązywała w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, wprowadzającą zmiany w tekście jednolitym ustawy o transporcie drogowym ogłoszonym w dniu 17 września 2004 r. Oznacza to, że w dniu kontroli nie obowiązywał zarówno art. 5 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym, jak i przepisy art. 39k i 39m ustawy o transporcie drogowym. Natomiast pozostałe przywołane w zaskarżonej decyzji przepisy, w tym zwłaszcza przepisy ustawy o transporcie drogowym, miały taki sam kształt w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w podziale zadań i kompetencji administracji terenowej, wprowadzającą zmiany w tekście jednolitym ustawy o transporcie drogowym ogłoszonym w dniu 17 września 2004 r., jak i w przywołanym w zaskarżonej decyzji brzmieniu ustalonym w obowiązującym tekście jednolitym powołanej ustawy. W ocenie WSA w W. nie było przeszkód do zastosowania przepisów w tym brzmieniu o ile został jednoznacznie ustalony stan faktyczny sprawy. W ocenie skarżącego, zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym przepisów ustawy nie stosuje się do podmiotów niebędących przedsiębiorcami, a zgodnie z art. 4 pkt 4 lit. d) niezarobkowym przewozem drogowym (przewozem na potrzeby własne) jest m.in. przewóz, który nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Ponadto skarżący powołał się na art. 18 ust. 3 ustawy stwierdzając, że dokonany przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego, którego wykonywanie nie wymaga zezwolenia. Zdaniem organu strona w dniu kontroli wykonywała zarobkowy przewóz drogowy osób, do którego mogły mieć zastosowanie powołane wyżej przepisy. WSA w W. uznał, że zgromadzone w sprawie dokumenty nie dowodzą jednoznacznie charakteru przewozu. Zgromadzony materiał dowodowy wymaga więc uzupełnienia i uporządkowania, co musiało skutkować uchyleniem decyzji. II Skargę kasacyjną złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego. Wyrok zaskarżył w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Wnoszący skargę kasacyjną organ na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. przejawiające się w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, spowodowane uchyleniem się przez Sąd I instancji od obowiązku wyczerpującego przedstawienia własnego stanowiska oraz motywów, którymi się kierował wydając orzeczenie, a także brakiem wskazań co do dalszego postępowania, mimo uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż za takowe nie sposób uznać zdawkowego stwierdzenia Sądu, że "zgromadzone w sprawie dokumenty nie dowodzą jednoznacznie charakteru przewozu" a "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wymaga uzupełnienia i uporządkowania", podczas gdy Sąd I instancji w żaden sposób nie wyjaśnił nawet przesłanek swojej oceny, ani też nie wskazał jakie to jeszcze czynności dowodowe mogłyby stać się przedmiotem rozpoznania organu, wobec czego Sąd nie wywiązał się z obowiązku kontroli legalności decyzji administracyjnej, co w rezultacie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 190 p.p.s.a. przejawiające się w tym, że pomimo, iż ustalenia stanu faktycznego nie były przedmiotem skargi kasacyjnej, a NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/10 ustaleń tych nie podważył, a jedynie dokonał ich odmiennej oceny prawnej, Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę uznał, że okoliczności faktyczne sprawy nie zostały ustalone należycie, przy czym jednocześnie stwierdził, że nie uległy one zmianie, podczas gdy takie postępowanie Sądu prowadzić może w istocie rzeczy do naruszenia normy prawnej z art. 190 p.p.s.a. Uzasadniając zarzuty wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji narusza prawo i powinien zostać uchylony, ponieważ ten Sąd nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia, zastępując własne stanowisko ogólną aprobatą stanowiska skarżącego. Sąd nie wskazał żadnych przesłanek, którymi się kierował uznając, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niekompletny. Nie wiadomo zatem jakie motywy kierowały Sądem, że nie uwzględnił dowodów zgromadzonych przez organy. Ponadto, mimo że Sąd uznał się związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r. stwierdził równocześnie, że materiał dowodowy sprawy wymaga uzupełnienia, co prowadzi do oczywistej sprzeczności. Przyjęcie przez Sąd I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, że nie zostały należycie wyjaśnione okoliczności stanu faktycznego może prowadzić do naruszenia art. 190 p.p.s.a., a organy narazić na zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. E. J. skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie, a także przyznanie odszkodowania w postaci asygnaty na nowy autobus. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W sprawie będącej przedmiotem skargi nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem zaistniały podstawy do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które może polegać na jego błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Transportu Drogowego zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy. Trafny jest zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez WSA w W. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., a polegający na wadliwym uzasadnieniu przez Sąd I instancji podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia. Analiza uzasadnienia wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji zaniechał przedstawienia własnej oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia, przy czym to uchybienie mogłoby zostać potraktowane jako niemające wpływu na wynik sprawy, o ile WSA w W. jednoznacznie wskazałby jakie ustalenia faktyczne przyjmuje za podstawę orzekania i jakie z tego wynikają konsekwencje z punktu widzenia właściwych przepisów prawnych obowiązujących w chwili orzekania. Uzasadnienie nie spełnia tych warunków, Sąd I instancji ograniczył się w nim tylko do ogólnych i zdawkowych stwierdzeń w zakresie ustaleń faktycznych i właściwego prawa, które powinno mieć zastosowanie, nie wskazując jakie mają być następstwa zastosowanych regulacji prawnych i jak w ich kontekście należy ocenić kontrolowane decyzje. Skarga kasacyjna trafnie wskazuje, że Sąd I instancji nie musi czynić własnych ustaleń faktycznych, ale musi wskazać jakie przyjmuje ustalenia, które dokonane zostały przez organy i jakiej dokonuje oceny tych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie. Podkreślić należy także i to, że kontrolowany wyrok zapadł w postępowaniu, w którym NSA zajął już stanowisko co do zakresu i sposobu prowadzonej kontroli przez WSA w W. w zakresie decyzji wymierzających karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Stanowisko to sformułowane w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/10 wyznaczyło granice sprawy sądowoadministracyjnej po uchyleniu wyroku WSA z dnia 22 kwietnia 2010 r. Podkreślić należy, że NSA uchylając wyrok WSA w W. z dnia 22 kwietnia 2010 r. nie uwzględnił skargi kasacyjnej ze względu na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zatem przyjąć trzeba, że ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy nie są okolicznością sporną, co słusznie podnosi skarga kasacyjna. W takiej sytuacji Sąd I instancji nie mógł uwzględnić skargi ze względu na konieczność uzupełnienia i uporządkowania materiału dowodowego. W ustalonym stanie faktycznym miał dokonać oceny poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego, bo ten błąd został wytknięty przez NSA w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r. Ten obowiązek dla Sądu I instancji wynika wprost z art. 190 p.p.s.a., a niezrealizowanie tego nakazu jest naruszeniem treści art. 190 p.p.s.a., zatem trafnie wskazuje skarga kasacyjna naruszenie tego przepisu jako podstawę znajdującą oparcie w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna celnie zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu wytycznych co do dalszego postępowania. Sformułowanie takich wskazań jest skutkiem oceny ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie z punktu widzenia normy prawnej, która ma być zastosowana. W konsekwencji ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą organ oraz sąd w danej sprawie. Uzasadnienie kwestionowanego wyroku nie posiada tego elementu, a to oznacza, że skarga kasacyjna trafnie podnosi ten brak uzasadnienia jako zarzut kasacyjny. NSA aprobuje stanowisko prezentowane w skardze kasacyjnej, że przy ponownym rozpoznaniu skargi przez Sąd I instancji po uchyleniu wyroku na skutek skargi kasacyjnej, Sąd I instancji musi zastosować się do wykładni przepisów dokonanej w wyroku kasacyjnym, co oznacza, że Sąd I instancji ma obowiązek ocenić skarżoną decyzję z punktu widzenia założeń wyznaczonych przez sąd odwoławczy. Niedokonanie takiej oceny jest naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 190 p.p.s.a. i polega na niezastosowaniu tego przepisu w procesie kontroli. Wyrok objęty skargą kasacyjną nie wypełnia tego warunku, gdyż WSA w W. stwierdzając, że niektóre przepisy nie mogły być podstawą prawną orzekania przez organy nie dokonał oceny poprawności (legalności) decyzji, która uczyniła je za taką podstawę, a NSA wskazał, że jako nieobowiązujące w dniu kontroli pojazdu nie mogły być podstawą prawną decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu Sąd I instancji dokona kontroli decyzji objętych skargą z punktu widzenia zarzutów podniesionych w skardze, mając na uwadze ocenę NSA wskazaną w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r. co do zakresu stosowanych przepisów materialnych oraz sposobu uzasadnienia wyroku ze względu na uwagi sformułowane w związku z uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 185 § 1 p.p.s.a. NSA orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. dokonując miarkowania kosztów postępowania kasacyjnego ze względu na sytuację materialną skarżącego i zwolnienie od kosztów sądowych.