II GSK 85/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny, Sędziowie NSA Andrzej Kisielewicz (spr.), Andrzej Kuba, Protokolant Joanna Kubacka, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. R. S. P. M. S. A. "M." w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 505/04 w sprawie ze skargi B. R. S. P. M. S. A. "M." w P. na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej wybór trybu przetargu dwustopniowego 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od B. R. S. P. M. S. A. "M." w P. na rzecz Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 505/04, oddalił skargę B. R. S. P. M. S. A. "M." na decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] listopada 2003 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej wybór trybu przetargu dwustopniowego. W uzasadnieniu Sąd powołał się na następujący stan faktyczny sprawy. Pismem z dnia 11 lipca 2003 r. Prezes Zarządu B. R. S. P. M. S. A. "M." w P. zwrócił się do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z wnioskiem o unieważnienie decyzji z dnia [...] maja 2002 r. zatwierdzającej wybór trybu przetargu dwustopniowego w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na dostawę systemu wspomagania pracy dystrybutora. Ponadto zwrócił się o przeprowadzenie postępowania kontrolnego w zakresie poprawności działań zamawiającego - Z. E. B. S.A. oraz o stwierdzenie nieważności zawartej umowy i wstrzymanie realizacji zamówienia. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2002 r. zatwierdzającej wybór trybu przetargu dwustopniowego na dostawę systemu wspomagania prac dyspozytorskich. W motywach tej decyzji wyjaśniono, iż Prezes Zarządu B. R. S. P. M. S. A. "M." w P. nie ma legitymacji procesowej do występowania jako strona w postępowaniu toczącym się przed Prezesem Urzędu Zamówień Publicznych z wniosku Z. E. S.A. B. z dnia 23 kwietnia 2002 r., w którym zastosowanie mają przepisy k.p.a. Z przepisów prawa materialnego nie wynika, aby jego interes prawny lub obowiązek podlegały konkretyzacji w tym postępowaniu administracyjnym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2003 r. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. R. S. P. M. S. A. "M." wniosła o uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. i stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z dnia z [...] maja 2002 r. zatwierdzającej wybór trybu postępowania przetargu dwustopniowego bądź o stwierdzenie naruszenia prawa w decyzji z dnia [...] maja 2002 r. zgodnie z art. 158 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Zamówień Publicznych wniósł o jej oddalenie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, właściwego do rozpoznania sprawy, zaskarżone decyzje Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych nie naruszają prawa w zakresie zarzuconym w skardze. Prezes Urzędu Zamówień Publicznych prawidłowo rozstrzygnął sprawę na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 k.p.a. wydając decyzję o charakterze niemerytorycznym, którą umorzył postępowanie w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 2002 r. zatwierdzającej wybór trybu przetargu dwustopniowego na dostawę systemu wspomagania prac dyspozytorskich. Za niewadliwą Sąd uznał również decyzję Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych z dnia [...] listopada 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2003 r. Zgodnie z art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy z 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 1998 r., Nr 119, poz. 773) wybór trybu postępowania w sprawie o udzielenie zamówienia publicznego nie podlega postępowaniu odwoławczemu. Spółdzielnia Pracy kwestionowała prawo zamawiającego do prowadzenia postępowania w zatwierdzonym trybie wnosząc pozwy do Sądu Okręgowego w Warszawie (sygn. akt V Ca 1702/02 oraz V Ca 19/03). Sąd Okręgowy uznał, że zamawiający jest uprawniony do prowadzenia postępowania w trybie przetargu dwustopniowego. W świetle powyższego Prezes Urzędu Zamówień Publicznych prawidłowo wydał decyzję zatwierdzającą wybór trybu przetargu dwustopniowego na dostawę systemu wspomagania pracy dyspozytora. Zgodnie z art. 27d ust. 1 ustawy o zamówieniach publicznych zamawiający wybiera najkorzystniejszą ofertę spośród nieodrzuconych ofert. Fakt, że oferent (strona skarżąca) brał udział w postępowaniu nie przesądza o jego uprawnieniu do zawarcia umowy o zamówienie publiczne, którego to postępowanie dotyczy. Skarżąca wskazała na interes przyszły i niepewny, gdyż fakt stwierdzenia nieważności umowy również nie przesądziłby o możliwości zawarcia umowy przez skarżącą Spółdzielnię. Nie ma pewności, że zamawiający ponownie ogłosiłby przetarg, a skarżąca złożyłaby nową ofertę i ten przetarg wygrała. Zdaniem Sądu, Prezes Urzędu Zamówień Publicznych prawidłowo wyjaśnił stronie skarżącej, że interes ekonomiczny oferenta w uzyskaniu zamówienia publicznego nie może być utożsamiany z interesem prawnym strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skierowanej do zamawiającego. Strona skarżąca nie wskazała jakiego konkretnego interesu prawnego mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z dnia [...] maja 2002 r. Powołała się na prawo do udziału w przyszłym, niepewnym zdarzeniu, którym może być przetarg nieograniczony oraz na możliwość wystąpienia o stwierdzenie nieważności umowy, a w konsekwencji dochodzenia niepewnych roszczeń z tytułu utraconych korzyści i strat spowodowanych zawarciem nieważnej, zdaniem skarżącej, z mocy prawa umowy, uniemożliwiającej otrzymanie przez skarżącą zamówienia. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przesłanką umorzenia postępowania jest bezprzedmiotowość postępowania z jakiejkolwiek przyczyny, czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. W ocenie Sądu, prawidłowo zatem przyjęto, że Prezes Zarządu B. R. S. P. M. S. A. "M." nie miał legitymacji procesowej do występowania jako strona w postępowaniu toczącym się przed Prezesem Urzędu Zamówień Publicznych z wniosku Z. E. S.A. B. o zatwierdzenie wyboru trybu przetargu dwustopniowego. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego B. R. S. P. M. S. A. "M." wniosła o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2004 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego: - art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, - art. 14 ust. 3 w związku z art. 54 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 1994 roku o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 98 r. nr 119 poz. 773) poprzez jego błędna wykładnię, - art. 79 ust. 2 pkt. 1 ustawy o zamówieniach publicznych poprzez błędną jego wykładnię, - art. 72 ust. 2 pkt. 2 ustawy o zamówieniach publicznych w związku z art. 189 k.p.c. poprzez błędną jego wykładnię, - art. 104 ust. 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie 2. naruszenia, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym: - art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. - art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.), - art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. - art. 135 p.p.s.a. - art. 141 § 4 p.p.s.a. - art. 104 ust. 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie. W opinii skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał, że skarżąca nie ma interesu prawnego w sprawie i w uzasadnieniu wyroku niesłusznie odniósł się do tylko jednej z kilku przesłanek wymienionych w skardze. Sąd przyjął za Prezesem Urzędu Zamówień Publicznych, iż nie można wykazać interesu prawnego powołując się na chęć uzyskania zamówienia w przyszłym postępowaniu, bo jest to zdarzenie przyszłe i niepewne. Takie stanowisko, zdaniem skarżącej, nie zasługuje na uznanie z uwagi na to, że inna jest sytuacja podmiotów ubiegających się o zamówienie na podstawie procedur przetargowych tzw. obligatoryjnych, których przeprowadzenie jest wymagane przepisami prawa, od sytuacji podmiotów biorących udział w postępowaniu na podstawie wewnętrznych uregulowań. Przetargi obligatoryjne, do których należą przetargi organizowane na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych, podlegają określonym rygorom. W art. 12a tej ustawy ustawodawca zastrzegł wprost, iż zamówienie może zostać udzielone wyłącznie wykonawcy, którego wybrano na zasadach określonych w ustawie, zaś art. 72 ust. 2 pkt 2 wprowadza rygor nieważności umowy, która została zawarta w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, które prowadzone było w sposób uchybiający przepisom ustawy. Z brzmienia art. 72 ust. 2 wynika, że jego adresatami są wszyscy zainteresowani uzyskaniem zamówienia (czyli uczestnicy postępowania przetargowego), którzy mogą na podstawie art. 189 k.p.c. dochodzić stwierdzenia nieważności umowy w sytuacjach przewidzianych art. 72 ust. 2 pkt 2. Stwierdzenie nieważności umowy na mocy art. 189 k.p.c. stanowi podstawę dochodzenia roszczeń od zamawiającego na podstawie art. 415 k.c. lub udziału w powtórnym postępowaniu dotyczącym tego samego zamówienia. W tym ostatnim przypadku powtórne postępowanie o to samo zamówienie publiczne jest pewne. Należy bowiem przyjąć iż konieczność udzielenia zamówienia publicznego wynika z obiektywnych potrzeb zamawiającego. Sytuacja, w której powtórne postępowanie nie odbędzie się może być jedynie następstwem wyjątkowych okoliczności. Nieprawidłowe jest przyjęcie nieistnienia interesu prawnego skarżącej - uczestnika postępowania za oczywiste i niewymagające rozpatrzenia w kontekście indywidualnego przypadku. Na poparcie swojego stanowiska strona skarżąca powołała uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 1996 r. III CZP 36/96 oraz wyrok Sądu Najwyższego - Izby Cywilnej z dnia 9 maja 2002 r. II CKN 810/2000. W świetle powołanej linii orzecznictwa, zdaniem skarżącej, niesłuszne jest stanowisko Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżąca nie ma interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji, która miała wpływ na jej sytuację prawną. Zdaniem skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął, że nie wykazała ona swojego interesu prawnego. Interes prawny był, w jej opinii, wielokrotnie wykazywany zarówno w samym odwołaniu od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jak również w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego skarżącej przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji polegało m.in. na naruszeniu jej prawa do wzięcia udziału w przetargu nieograniczonym, naruszeniu prawa do obrony swoich praw w postępowaniu odwoławczym, naruszeniu prawa do dochodzenia roszczeń od zamawiającego i Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych oraz pozbawieniu możliwości uzyskania zamówienia przez wykluczenie z postępowania przetargowego wskutek zastosowania przepisów o przetargu dwustopniowym, który był w tej sprawie niedopuszczalny. Skarżąca podkreśliła, że organ I instancji - Prezes Zamówień Publicznych - odmówił rozpatrzenia merytorycznego sprawy i wydał niemerytoryczną decyzję w sprawie stosownie do art. 104 § 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej, trudno zgodzić się ze stanowiskiem, że w konkretnym stanie faktycznym można z góry przesądzić o tym, czy postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest bezprzedmiotowe. Organ I instancji winien wydać merytoryczne rozstrzygnięcie, bez zakładania z góry bezprzedmiotowości postępowania. Należy bowiem przyjąć, że w sytuacji, w której brak jest przesłanek do uwzględnienia żądania strony skarżącej, nie można automatycznie uznać postępowania administracyjnego za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Konsekwencją takiego przyjęcia było naruszenie art. 28 k.p.a. polegające na założeniu, iż skarżąca nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym i odmówienie jej zarówno czynnej jak i biernej legitymacji procesowej. W wyniku wydania przedmiotowej decyzji zamawiający podpisał umowę z podmiotem, który został wybrany z pominięciem obowiązkowej procedury przetargowej przewidzianej ustawą o zamówieniach publicznych. Wynika z tego, że zawarta w ten sposób umowa jest nieważna bez względu na to, czy ustawodawca przewidział rygor nieważności. Wydanie bezprawnej decyzji (zaskarżonej najpierw do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych, a następnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) pozbawiło skarżącą możliwości obrony swoich praw, a zwłaszcza zamknęło możliwość dochodzenia przed sądem powszechnym stwierdzenia nieważności umowy o udzielenie zamówienia publicznego na podstawie art. 189 k.p.c. Podstawę nieważności umowy stanowił bowiem art. 72 ust. 2 punkt. 2 ustawy o zamówieniach publicznych. Zgodnie z jego brzmieniem, umowa w sprawie zamówienia publicznego jest nieważna, jeżeli w postępowaniu poprzedzającym jej zawarcie doszło do naruszenia przepisów określonych w ustawie lub aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie i jeżeli to naruszenie miało wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. W szczególności taka umowa jest nieważna, jeżeli zamawiający udzielił zamówienia bez uzyskania wymaganej decyzji administracyjnej. Stwierdzenie nieważności umowy odbywa się stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego, w związku z czym niewykorzystanie w pełnym zakresie procedury administracyjnej (w zakresie zaskarżenia wadliwej decyzji) skutkowałoby wydaniem orzeczenia stwierdzającego, że wniesione powództwo jest przedwczesne. Dlatego niezbędnym stało się wyczerpanie drogi postępowania administracyjnego, w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Istnienie nieważnej decyzji administracyjnej w obrocie prawnym uniemożliwia skarżącej dochodzenie jakichkolwiek roszczeń na drodze postępowania cywilnego zarówno od zamawiającego, jak i od organu administracji, który tę nieważną decyzję wydał. Wpływa to na sytuację skarżącej, przez co jednoznacznie wskazuje na istnienie jej interesu prawnego w niniejszej sprawie. Zdaniem skarżącej, nie można aprobować pozbawienia uczestnika przetargu możliwości wykazania, iż całe postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem obowiązujących przepisów. W opinii skarżącej, odmówienie jej prawa strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych dotyczącej wyboru trybu postępowania pozbawiłoby ją możliwości dochodzenia swoich praw związanych z udziałem w postępowaniu prowadzonym w sposób oczywiście sprzeczny z przepisami ustawy. Niesłuszna jest argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyłączająca generalnie interes prawny oferenta w uzyskaniu zamówienia w postępowaniu, które musiałoby być prowadzone od nowa w wyniku unieważnienia postępowania wskutek jego prowadzenia sprzecznie z przepisami prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej, a więc również tym, w jaki sposób określono w skardze jej podstawy (art. 174 i 176 p.p.s.a.), uznaje, że liczne błędy popełnione w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie stoją na przeszkodzie merytorycznego jej rozpoznania. Strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 28 k.p.a. i art. 104 § 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a., przy czym zarzut naruszenia art. 104 § 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a. zakwalifikowała zarówno do pierwszej, jak i do drugiej podstawy kasacyjnej. Nie ulega natomiast wątpliwości, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem Sąd I instancji tych przepisów nie mógł naruszyć. Ocena ta odnosi się również do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podkreślił, że przedmiotem jego badania była decyzja niemerytoryczna Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych. Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2003r. Prezes UZP, na podstawie art. 104 i 105 § 1 k.p.a. umorzył bowiem postępowanie administracyjne z wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji tegoż organu z [...] maja 2002r. zatwierdzającej wybór postępowania przetargowego dwustopniowego. Przesłanką umorzenia postępowania było stwierdzenie braku legitymacji procesowej po stronie wnioskodawcy. A zatem zarówno Prezes UZP, jak i Sąd I instancji, nie wypowiadali się w kwestiach merytorycznych - co do zasadności żądania stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa UZP z [...] maja 2002r. Przedmiotem badania Prezesa UZP i Sądu I instancji była jedynie legitymacja procesowa wnioskodawcy, a więc czy wnioskodawca ma interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wynika z tego, że podniesione przez wnoszącego skargę kasacyjną, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy z 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych (Dz. U. z 1998r., Nr 119, poz. 773 ze zm.) zawartych w art. : 14 ust. 3 w związku z art. 54 pkt 2, 79 ust. 2 pkt 1, 72 ust. 2 pkt 2 - nie są uzasadnione. Sąd ten nie zajmował się kwestiami uregulowanymi w tych przepisach i nie wydał wyroku na podstawie tych przepisów. Nie zajmował stanowiska co do tego, czy zasadne było zastosowanie przez zamawiającego trybu przetargu dwustopniowego. Nie wypowiadał się również na temat nieważności umowy o zamówienie, choćby z tego powodu, że tego rodzaju sprawy nie należą do kognicji sądów administracyjnych. Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1, 134 § 1 i 2, 135 i 141 § 4 p.p.s.a., polegają w dużej mierze na nieporozumieniu. Zarzut naruszenia przez Sąd art. 133 § 1 p.p.s.a. przez to, że Sąd oparł swój wyrok na wyrokach Sądu Okręgowego V Ca 1710/02 i V Ca 19/03, nie przeprowadzając dowodów z treści tych wyroków, jest całkowicie bezzasadny. Sąd wydał bowiem zaskarżony wyrok na podstawie ustalenia, że skarżący nie był legitymowany do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa UZP z [...] maja 2002r. Dla oddalenia skargi z tego powodu nie miały żadnego znaczenia wyroki sądu powszechnego w sprawach cywilnych, nie dotyczących tych kwestii. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika zresztą, że wzmianka o tych wyrokach jest elementem opisu stanu faktycznego sprawy, nie stanowi zaś przesłanki rozstrzygnięcia zawartego w wyroku. Strona skarżąca zarzuciła Sądowi również naruszenie art. 134 § 1 i 2 i art. 135 p.p.s.a. przez nieodniesienie się (niezbadanie) treści decyzji Prezesa UZP z [...] maja 2002r. Zarzut ten, również oczywiście bezzasadny, wynika z niedostrzeżenia, że zarówno Prezes UZP, jak i Sąd nie wydawali w tej sprawie merytorycznych rozstrzygnięć. Tym samym nie mogli wypowiadać się w kwestii naruszeń prawa zarzucanych wspomnianej decyzji. Skarżący kwestionuje przede wszystkim stanowisko Sądu wyrażające się w przypisaniu mu braku interesu prawnego legitymującego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa UZP z [...] maja 2002 r. Zarzut ten został przedstawiony w skardze kasacyjnej obszernie, głównie jednak opisowo, ponieważ ten opis nie koresponduje z przytoczonymi podstawami skargi kasacyjnej. Skoro jednak skarżący w ogóle podniósł zarzuty dotyczące naruszenia art. 133 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a., to mimo błędnego ich uzasadnienia Sąd w składzie orzekającym uznał za zasadne odniesienie się do kwestii interesu prawnego skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżący nie był legitymowany do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa UZP zatwierdzającej wybór przetargu dwustopniowego. Zdaniem Sądu uzasadnienie tego stanowiska przez Sąd I instancji nie budzi zastrzeżeń. Warto przypomnieć, że pojęcie interesu prawnego odnosi się do sfery prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego może być bowiem norma prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu sądowoadministracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków albo żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności przez organ administracyjny, czy przez sąd administracyjny w celu ochrony jego praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W rozpatrywanej sprawie skarżący powołując się na swój interes prawny powinien zatem wykazać, jakich to jego praw lub obowiązków dotyczy decyzja Prezesa UZP z [...] maja 2002 r. Z wywodów skargi kasacyjnej zdaje się wynikać, że skarżący upatruje swój interes prawny w tym, że zastosowanie przez zamawiającego trybu przetargu dwustopniowego spowodowało wykluczenie skarżącego z postępowania przetargowego. Skarżący nie rozwija dalej tego wątku. Z akt sprawy (pismo wiceprezesa UZP z 12 grudnia 2003r. kierowane do prezesa zarządu M. - załącznik nr 12 w aktach administracyjnych) wynika jednakże, że podstawą wykluczenia oferty skarżącego - uczestnika postępowania przetargowego, było niespełnienie warunków określonych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia. Nie ma zatem wątpliwości, że sytuacja, w jakiej znalazł się skarżący (wykluczenie jego oferty z postępowania przetargowego) wiązała się z przebiegiem postępowania przetargowego, a nie z zatwierdzeniem przez Prezesa UZP wyboru formy przetargu. W związku z tym skarżący niezadowolony z wyników postępowania przetargowego mógł korzystać ze środków odwoławczych, przewidzianych w ustawie o zamówieniach publicznych (art. 79 i nast.). Rozumowanie skarżącego, że gdyby zastosowano inną formę przetargu, to jej oferta miałaby większe szanse powodzenia, jest rozumowaniem życzeniowym, nie mającym nic wspólnego ze wykazaniem interesu prawnego w rozumieniu wyżej przedstawionym, legitymującego do zakwestionowania na drodze postępowania administracyjnego spornej decyzji Prezesa UZP. Nie dowodzi bowiem istnienia rzeczywistego, aktualnego i bezpośredniego związku pomiędzy decyzją Prezesa UZP a wykluczeniem oferty skarżącego z postępowania przetargowego. Z przepisów ustawy z 10 czerwca 1994 r. o zamówieniach publicznych wynika, że ubiegający się o uzyskanie zamówienia ma jedynie prawo do równego traktowania w postępowaniu o udzielenie zamówienia, na zasadach uczciwej konkurencji (art. 16 ). Tego prawa oczywiście nie dotyczy rozstrzygnięcie co do trybu udzielenia zamówienia publicznego. Decyzja Prezesa UZP podjęta na podstawie art. 14 ust. 3 tej ustawy adresowana jest do zamawiającego - określa wyłącznie jego prawa i obowiązki w postępowaniu przetargowym. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieuzasadnioną. Dlatego też na podstawie art. 184 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.