II GSK 952/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. I. G. E. i T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 grudnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 2239/13 w sprawie ze skargi K. I. G. E. i T. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa do wglądu do materiału dowodowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. I. G. E. i T. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2239/13, oddalił skargę K. I. G. E. i T. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Pismem z [...] stycznia 2012 r. Prezes UKE zgodnie z art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.) zawiadomił T. P., K. I. G. E. i T., P. I. I. i T. oraz P. I. K. E. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej p.t.) za usługi wchodzące w zakres rynku rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej ustalonych w oparciu o koszty ponoszone przez TP. Ponadto Prezes UKE poinformował, iż zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. organizacja społeczna może wystąpić do organu z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny, a także, iż zgodnie z art. 31 § 5 k.p.a. organizacja społeczna, która nie uczestniczy w postępowaniu na prawach strony, może za zgodą organu administracji publicznej przedstawić organowi swój pogląd w sprawie, wyrażony w uchwale lub oświadczeniu jej organu statutowego. Pismem z dnia [...] marca 2013 r. Prezes UKE w trybie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał TP do przedstawienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania dalszych informacji. Pismem z [...] kwietnia 2013 r. TP przedstawiła wyjaśnienia w zakresie wskazanym w wezwaniu. TP podając, że przedmiotowe pismo zawiera dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa TP, przedstawiając jednocześnie uzasadnienie nadania dokumentowi powyższej klauzuli. TP przedstawiła Prezesowi UKE dane dotyczące działalności przedsiębiorstwa. Oznaczyła przy tym przedmiotowe dokumenty w pkt Ad. 5, Ad. 7, Ad.8 oraz Ad.10 jako "tajemnica TP". Jak podkreśliła nigdy nie ujawniała tych informacji do wiadomości publicznej, a także nie są jej znane żadne fakty wskazujące, że informacje te są publicznie znane. Ponadto TP wskazała, że informacje objęte klauzulą nie są częścią powszechnie dostępnej wiedzy telekomunikacyjnej lub rynkowej, lecz zostały specjalnie wytworzone dla potrzeb prowadzenia działalności. TP podjęła i utrzymuje niezbędne działania w celu zachowania poufności tych informacji m.in. przez oznaczenie dokumentów odpowiednią klauzulą tajności, zobowiązuje pracowników do zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa, nadaje klauzule o zachowaniu poufności w umowach z doradcami, konsultantami i przedsiębiorstwami świadczącymi usługi lub wykonującymi prace na rzecz TP związane z dostępem do tych informacji. TP wyjaśniła, iż nie chce doprowadzić do zdobycia informacji stanowiących tajemnicę TP przez operatorów konkurencyjnych, a tym samym umożliwić tym operatorom konkurowanie z TP w sposób nieuczciwy. TP mogłaby ponieść szkodę majątkową spowodowaną ujawnieniem rozwiązań ekonomicznych i technologicznych wchodzących w skład know-how TP. Zgodnie z art. 207 ust.2 p.t. T. P. przedstawiła w piśmie z [...] kwietnia 2013 r. wersję jawną pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2013 r. Prezes UKE (pkt 1) ograniczył skarżącej prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku świadczenia usługi rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej (dalej jako Rynek 2) T. P. S.A. w W. (dalej TP) ustalonych w oparciu o koszty ponoszone: w zakresie pisma TP z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], które TP oznaczyła zapisem "tajemnica TP", w części, w której dokument ten zawiera tajemnicę przedsiębiorstwa TP, tj. w zakresie: punktu ad. 5 prezentującego przykład liczbowy, dotyczący grupy środków trwałych "Komutacja" (skupiającej centrale telefoniczne), punktu ad. 7 w zakresie wskazania szczegółowych kategorii kosztowych biorących udział w jednostkowym koszcie całkowitym usługi, zawieszenie na życzenie abonenta PT świadczenia usług telefonicznych w sieci analogowej na czas nie dłuższy niż 12 okresów rozliczeniowych – za każdy rozpoczęty okres, zawieszenie na życzenie abonenta PT świadczenia usług telefonicznych w sieci ISDN na czas nie dłuższy niż 12 okresów rozliczeniowych – za każdy rozpoczęty okres, punktu ad. 8 w zakresie wskazania poszczególnych czynności wchodzących w skład procesu dostarczania usługi "Przyłączenia Abonenta" oraz usługi "Przeniesienia numeru", punktu ad. 10 w zakresie zróżnicowania wysokości stawek roboczogodzinowych, stosowanych przez TP do ustalania kosztów poszczególnych usług jednorazowych, które nie zostały ujawnione w wersji jawnej pisma TP z [...] kwietnia 2013 r.; oraz (pkt 2) odmówił ograniczenia wglądu stronom postępowania administracyjnego w zakresie punktu ad. 10 z pisma z [...] kwietnia 2013 r., który TP oznaczyła zapisem tajemnica TP, dotyczącego powodów zróżnicowania wysokości stawek roboczogodzinowych, stosowanych przez TP do ustalenia kosztu poszczególnych usług jednorazowych. Prezes UKE na skutek pisma TP z [...] kwietnia 2013 r., uzyskał wiedzę o szczegółowych kategoriach kosztowych oraz ich wartościach składających się na jednostkowy koszt całkowity usługi "zawieszenie na życzenie Abonenta PT świadczenia usług telefonicznych w sieci analogowej na czas nie dłuższy niż 12 okresów rozliczeniowych – za każdy rozpoczęty okres" oraz usługi "zawieszenie na życzenie Abonenta PT świadczenia usług telefonicznych w sieci ISDN2 na czas nie dłuższy niż 12 okresów rozliczeniowych – za każdy rozpoczęty okres". Ponadto Prezes UKE uzyskał istotną wiedzę o szczegółowych czynnościach wchodzących w skład procesu dostarczenia usługi "Przyłączenia Abonenta" oraz usługi "Przeniesienia numeru". Z charakteru tych danych wynika w ocenie organu administracji, iż nie mogą one dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, a te informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej i nie zostały ujawnione w wersji jawnej, zatem nie utraciły ochrony prawnej. Zdaniem Prezesa UKE wszelkie zmiany w zakresie katalogu usług detalicznych oraz ich cen mają swe przełożenie na usługi świadczone na podstawie usługi dostępu WLR. Wiadomości te niosą jednocześnie informacje odnośnie planowanych działań podejmowanych przez TP na rynku detalicznym. Walka na rynku o klienta polega na wyprzedzaniu konkurencji poprzez oferowanie np. usługi o lepszych parametrach czy też o niższych cenach. Ingerencja uczestników rynku w szczegółowe dane odnośnie wartości szczegółowych kategorii kosztowych oraz elementów generujących te koszty świadczonych w ramach usług dostępu WLR w konsekwencji będzie miała wpływ na strategię TP w zakresie jej działań biznesowych na rynku detalicznym i spowoduje realne szkody finansowe dla TP. Prezes UKE stwierdził, że informacje zawarte w piśmie z [...] kwietnia 2013 r. wyczerpują wszystkie przesłanki z art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503, ze zm.; dalej u.z.n.k.), ponieważ są one ściśle związane z prowadzoną przez TP działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwie wartość gospodarczą. Przedmiotowe dokumenty zawierają szczegółowe informacje odnośnie wartości szczegółowych kategorii kosztowych oraz elementów generujących te koszty w zakresie usług hurtowych świadczonych na podstawie dostępu WLR. Przedmiotowe dokumenty zawierają zatem informacje finansowe mające strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez TP. Są to dane, które mają bez wątpienia znaczącą wartość gospodarczą; informacje te nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej i są nieznane ogółowi oraz nie można dowiedzieć się o nich zwyczajową drogą; podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Organ uznał, że dane oznaczone jako tajemnica przedsiębiorstwa dostarczone przez TP posiadają istotną wagę i spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa, a także stwierdził, iż udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu administracyjnym groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa TP. Zdaniem Prezesa UKE nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa informacje wskazane przez TP w punkcie Ad. 10 pisma z dnia [...] kwietnia 2013 r. dotyczące powodów zróżnicowania wysokości stawek roboczogodzinowych, stosowanych przez TP do ustalenia kosztu poszczególnych usług jednorazowych. Powyższe informacje znajdują się w wersji jawnej innych dokumentów przekazanych przez TP i są znane stronom postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na powyższe postanowienie. W ocenie Sądu zarzut naruszenie ograniczenia (utajnienia) informacji TP w zakresie pkt 10 z pisma t. P. z [...] kwietnia 2013 r. jest o tyle niezrozumiały, że właśnie w tym zakresie organ administracji odmówił TP ograniczenia skarżącej dostępu do informacji zawartej w tym punkcie. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd I instancji uznał, że zgodnie z art. 207 ust. 1 p.t. - w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. W przepisie tym chodzi więc o sytuację zaistniałą w toku postępowania głównego przed wydaniem decyzji, a nie po jej wydaniu w postępowaniu głównym. Argumentacja skarżącej o możliwości poszkodowania zrzeszonych przez nią członków w trakcie wykonywania decyzji ostatecznej wydanej na skutek zakończenia postępowania głównego, nie znajduje więc uzasadnienia, tym bardziej że po wydaniu decyzji przez Prezesa UKE, większość informacji niezbędnych dla operatorów na temat świadczenia usług przez TP w zakresie objętym tą decyzją, stanie się jawna. Jednakże w ocenie Sądu skarżącej chodzi o możliwość kształtowania decyzyjności organu administracji publicznej przez posiadanie informacji znanych w tym postępowaniu wyłącznie Prezesowi UKE, a zastrzeżonych przez regulatora rynku telekomunikacyjnego na wniosek T. P. na czas trwania postępowania do wyłącznej wiadomości organu administracji. Sąd stwierdził, że nawet po zakończeniu postępowania głównego i wydania decyzji nie wszystkie informacje, które operator podaje do wyłącznej wiadomości organu administracji, staną się ogólnodostępne. Będą bowiem i takie informacje, które znał jedynie organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i jedynie wnioski Prezesa UKE, oparte na tych informacjach, przybiorą postać jawnej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, w postępowaniu administracyjnym Prezes UKE ma prawo szerszego oglądu działalności operatora niż pozostałe strony postępowania i w tym wyraża się sens wprowadzenia przepisu art. 207 ust. 1 do p.t. W przeciwnym przypadku przepis ten nie miałby racji bytu. Argumentacja skarżącej zmierza natomiast do tego, by Prezes UKE szczegółowo podał, dlaczego odmawia ujawnienia pewnych informacji o TP, co faktycznie sprowadza się do tego, by uzasadniając swoje stanowisko odmowne, tajemnicę tę ujawnił, gdyż w inny sposób nie miałby możliwości szczegółowo uzasadnić swojej odmowy. Jest więc oczywiste, że taka argumentacja jest sprzeczna z warunkami art. 207 ust. 1 p.t. i z tych powodów organ administracji ulec jej nie mógł. W kontekście stwierdzeń skarżącej o wcześniejszym ujawnieniu pewnych danych TP, nie wchodząc w merytoryczność tego zarzutu, Sąd stwierdził, że organ wskazał, jakie informacje nieujawnione wcześniej zostały obłożone klauzulą niejawności i z jakich powodów. Stąd zarzut nierozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego i zarzut "automatyzmu" w podjętym rozstrzygnięciu nie był zasadny. Jeżeli natomiast, jak podkreślała skarżąca, pewne usługi są świadczone wyłącznie przez TP i dla pozostałych operatorów informacje o tych usługach mają jedynie znaczenie analityczne, a nie gospodarcze, to brak jest przyczyn, dla których informacje te miałyby być jawne, podobnie jak informacje o koszcie roboczogodziny TP. Sąd uznał, że ujawnienie zastrzeżonych danych spowodowałoby realne szkody finansowe TP. Pozyskane przez organ administracji informacje w zakresie wolumenu sprzedaży usług hurtowych świadczonych na podstawie dostępu WLR są ściśle tajne i nie zostały ujawnione, zatem ich zastrzeżenie jest zgodne z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i z art. 207 ust. 1 p.t. W ocenie Sądu również zarzut o zastrzeżeniu przez Prezesa UKE pewnych informacji, których i tak członkowie I. nie mogliby wykorzystać, nie był trafny. Jeżeli bowiem pewne z zastrzeżonych danych TP były dla pozostałych operatorów zbędne, to tym bardziej nie było potrzeby ich ujawniania i w tym zakresie nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej o nadużyciu przez Prezesa UKE uprawnień wynikających z przepisu art. 207 ust. 1 p.t. Sąd uznał, że Prezes UKE chcąc uzasadnić swoje postanowienie zgodnie z wymaganiami skarżącej w istocie musiałby ujawnić dane zastrzeżone, by konfrontując te dane z zarzutami skarżącej przedstawić swoją argumentację w postaci żądanej przez KIGEiT, co naruszałoby sens art. 207 ust. 1 p.t. W ocenie WSA, jeżeli informacje zastrzeżone zawierają szczegółowe informacje finansowe i techniczne, a tak informacje zastrzeżone zakwalifikował Prezes UKE, to informacje takie mają wartość gospodarczą, bowiem w oparciu o nie konkurenci TP na rynku telekomunikacyjnym będą mogli łatwiej, a jednocześnie precyzyjniej szacować, na ile wycenić swoje usługi. Informacje techniczne, technologiczne lub organizacyjne przedsiębiorstwa to informacje dotyczące także sposobu wytwarzania określonych dóbr, wielkości samej działalności gospodarczej i sprzedaży wytworzonych dóbr oraz ich dystrybucji, zasad finansowania działalności, działalności marketingowej i promocyjnej związanej ze sprzedażą. Inne informacje posiadające wartość gospodarczą to również informacje handlowe oraz dotyczące sfery organizacji i funkcjonowania przedsiębiorstwa, obejmujące całokształt doświadczeń i wiedzy przydatnej do wykonywania działalności gospodarczej przez konkretne przedsiębiorstwo, niezwiązanych bezpośrednio z wytwarzaniem określonych dóbr. Wartość gospodarczą posiadają również informacje, których rozpowszechnienie może zagrażać konkurencyjnej pozycji przedsiębiorcy TP w telekomunikacyjnym segmencie rynku. W ocenie Sądu za tajemnicę przedsiębiorstwa uznać należy również wszelkie inne informacje, które w wyniku konkurencji rynkowej mogą zachwiać jego pozycję na rynku świadczonych usług. Nie ma przy tym znaczenia, że TP jest operatorem o znaczącej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych, bowiem jest jednocześnie przedsiębiorstwem, którego (jak każdego innego przedsiębiorstwa) celem jest zyskowność wykonywanej działalności gospodarczej. Nie można w związku z tym wymagać od tego operatora ujawniania w toku postępowania administracyjnego wszystkich danych pozostałym operatorom tylko dlatego, że na TP regulator rynku telekomunikacyjnego nałożył dodatkowe szczególne obowiązki. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła K. I. G. E. i T., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi I., podczas gdy Prezes UKE nie dokonał wszechstronnej oceny i analizy treści informacji przekazanych przez O. P. S.A. (dawniej TP) Prezesowi UKE i przyjął za własną ocenę dokonaną przez TP, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego ograniczenia wglądu do materiału dowodowego; 2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie argumentacji I. przytoczonej w skardze; II. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że brak możliwości wykorzystania informacji zastrzeżonych nie ma wpływu na możliwość ich uznania za tajemnicę przedsiębiorstwa, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem jest to jedna z przesłanek warunkujących taką kwalifikację. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga ta została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Istota sporu sprowadzała się do tego czy zasadnie i zgodnie z przepisami obowiązującego prawa Prezes UKE uznał, że dane zawarte w zastrzeżonej części dokumentu w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku świadczenia usługi rozpoczynania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej (...) stanowią informacje stanowiące tajemnice przedsiębiorstwa, a tym samym czy informacje te mogły podlegać zastrzeżeniu przez spółkę, a w konsekwencji, że organ mógł ograniczyć pozostałym stronom postępowania prawo wglądu do materiału dowodowego w tej (zastrzeżonej przez spółkę) części. Z powyższego wynika, że w rozpatrywanej sprawie istota rzeczy nie dotyczyła kwestii niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, lecz prawnej oceny tego stanu faktycznego. W świetle treści przytoczonych przez stronę zastrzeżeń, stan faktyczny nie budził wątpliwości. Trudno jest zatem mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tajemnica przedsiębiorstwa, o jakiej mowa w art. 207 ust. 1 p.t. powinna być rozumiana w sposób przyjęty w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., zatem są nią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Na tle tej regulacji, aby przyjąć, że zastrzeżenie poufności informacji ma usprawiedliwienie prawne, należy dokonać oceny, czy łącznie spełnione zostały warunki, że informacja ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub gospodarczy, nie została ujawniona do informacji publicznej i zostały podjęte w stosunku do niej działania o zachowanie jej poufności. W rozpoznawanej sprawie problem prawny sprowadzał się tylko do oceny, czy dane zawarte w piśmie TP z dnia [...] kwietnia 2013 r. są informacjami posiadającymi wartość gospodarczą rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Prezes UKE przyjął i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał, że tak należy ocenić dokument zastrzeżony przez TP S.A., zatem z tego powodu należy ograniczyć prawo wglądu do tego materiału dowodowego. Stąd też Sąd I instancji mógł uznać to stanowisko za poprawne, a w konsekwencji za niedające podstaw do przyjęcia odmiennego zapatrywania. Naczelny Sąd Administracyjny to stanowisko podziela, gdyż zastrzeżenia TP S.A. zawarte w spornym dokumencie dotyczyły kategorii i wartości kosztowych oraz środków trwałych, a zatem posiadały określoną i wymierną wartość gospodarczą i dlatego podlegały ochronie w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa. Za niezrozumiały należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że brak możliwości wykorzystania informacji zastrzeżonych nie ma wpływu na możliwość ich uznania za tajemnicę przedsiębiorstwa, skoro w tym zakresie Sąd I instancji stwierdził jedynie, iż zarzut o zastrzeżeniu przez Prezesa UKE pewnych informacji, których i tak członkowie I. nie mogliby wykorzystać, nie był trafny, gdyż jeżeli pewne z zastrzeżonych danych TP były dla pozostałych operatorów zbędne, to tym bardziej nie było potrzeby ich ujawniania. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie elementy zawarte w tym przepisie. Uzasadnienie to zawiera wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego rozstrzygnięcia, a okoliczność, iż strona nie jest przekonana odnośnie trafności rozstrzygnięcia nie daje podstaw do uznania za uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji ustosunkował się do argumentacji zawartej w skardze, a okoliczność, iż nie dokonał szczegółowej analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji wynikała z faktu, iż taka analiza prowadziłaby w istocie rzeczy do ujawnienia zastrzeżonych informacji, a zatem te zastrzeżenia straciłyby rację bytu. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ostatniej ustawy.