II GSK 958/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędziowie Andrzej Kuba (spr.) NSA Edward Kierejczyk Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. U. H. P. "E. –T." Spółka z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 lipca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 475/08 w sprawie ze skargi P. U. H. P. "E. –T." Spółka z o.o. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 10 lipca 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 475/08, oddalił skargę P. U. H. P. "E.-T." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z [...] sierpnia 2006 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. U. H. P. "E.-T." Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 10.500 zł za naruszenie postanowień ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Decyzja ta została doręczona stronie na adres siedziby firmy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez pełnomocnika strony odwołania od powyższej decyzji uznając, że zostało ono złożone zanim termin do jego wniesienia rozpoczął swój bieg, gdyż decyzja nie została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. W związku z powyższym M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wysłał decyzję z [...] sierpnia 2006 r. na adres ustanowionego w sprawie pełnomocnika - radcy prawnego J. C.. Doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 15 stycznia 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. – Ś. jako organ egzekucyjny w dniu [...] maja 2007 r. dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki, w następstwie którego bank w dniu [...] czerwca 2007 r. przekazał z rachunku dłużnika egzekwowaną należność główną wraz z kosztami upomnienia i kosztami egzekucyjnymi. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. pełnomocnik Spółki "E.-T." - radca prawny A. P. złożył skargę na czynności egzekucyjne dokonane w dniu [...] maja 2007 r. wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak podstaw do wydania tytułu wykonawczego w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik podał, że decyzja z [...] sierpnia 2006 r., która była podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, nie weszła do obrotu prawnego, z uwagi na brak jej doręczenia ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. stwierdził bezzasadność podniesionych w piśmie z [...] czerwca 2007 r. zarzutów. Organ wskazał, że decyzja z [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej została prawidłowo doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu 15 stycznia 2007 r., a zatem weszła do obrotu prawnego, nie została uchylona, wobec czego jest ostateczna i stanowiła podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, a co za tym idzie nie ma podstaw do umorzenia prowadzonego na jego podstawie postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki podniósł, że co prawda decyzja z [...] sierpnia 2006 r. została doręczona w dniu 15 stycznia 2007 r. radcy prawnemu J. C., jednak nie był on już w tym dniu pełnomocnikiem zobowiązanego. Organ został poinformowany o tym fakcie w dniu 11 stycznia 2007 r. z jednoczesnym wskazaniem, iż nowym pełnomocnikiem zobowiązanego jest radca prawny A. P.. Wnoszący zażalenie stwierdził, iż dotychczas nie otrzymał decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r., tak więc decyzja ta, jego zdaniem, nie weszła do obrotu prawnego, a tym samym nie było podstaw do wszczęcia egzekucji w przedmiotowej sprawie. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 11 stycznia 2007 r. do M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. wpłynęło pismo radcy prawnego A. P., w którym wskazał on, iż jest pełnomocnikiem kilku przedsiębiorców w tym między innymi zobowiązanego i podał adres do doręczeń. Do pisma załączył kserokopie pełnomocnictw udzielonych mu przez wymienionych w piśmie przedsiębiorców. Z uwagi na fakt, iż powyższe pismo nie wskazywało żadnej konkretnej sprawy administracyjnej do której należało je dołączyć, A. P. został wezwany do wskazania w terminie 7 dni sygnatur akt spraw, w których stronami są wymienieni w nadesłanym przez niego piśmie przedsiębiorcy, a także do nadesłania oryginałów lub urzędowo poświadczonych odpisów udzielonych pełnomocnictw. W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że skoro w dniu 11 stycznia 2007 r., to jest w dniu wysyłki decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r., pismo radcy prawnego A. P. posiadało braki formalne, to organ był uprawniony do wysłania tej decyzji na adres dotychczasowego pełnomocnika - radcy prawnego J. C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na powyższe postanowienie wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie podstawy wymienione enumeratywnie w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W punkcie pierwszym cytowanego przepisu wymieniono jako podstawę zarzutu wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku. Z treści zarzutów wynika, że kluczową kwestią w danej sprawie jest nieistnienie obowiązku egzekwowania należności wynikającej z decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r., nakładającej na skarżącą spółkę karę pieniężną ze względu na niedoręczenie przedmiotowej decyzji pełnomocnikowi skarżącej - radcy prawnemu A. P.. Sąd wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 1 listopada 2005 r. udzielone radcy prawnemu J. C. przez spółkę "E.-T.". W związku z powyższym M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w W. doręczając radcy prawnemu J. C. - w dniu 15 stycznia 2007 r. decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę postąpił zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. Prawidłowości dokonanego doręczenia nie zmienia przesłane do organu w dniu 11 stycznia 2007 r. przez radcę prawnego J. C. zawiadomienie o wypowiedzeniu przez niego z dniem 1 stycznia 2007 r. pełnomocnictwa udzielonego mu przez skarżącą spółkę. Zgodnie bowiem z art. 94 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. W aktach sprawy brak jest takiego zwolnienia pełnomocnika przez skarżącą, a ponadto w piśmie z dnia 11 stycznia 2007 r. sam pełnomocnik wskazał, że jest zobowiązany do prowadzenia spraw spółki przez dwa tygodnie od momentu wypowiedzenia pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo zostało wypowiedziane w dniu 1 stycznia 2007 r., a zatem J. C. zobowiązany był do prowadzenia spraw wskazanych w piśmie mocodawców do dnia 15 stycznia 2007 r. W związku z powyższym, wysłanie w dniu 11 stycznia 2007 r. decyzji o nałożeniu kary pieniężnej i jej doręczenie w dniu 15 stycznia 2007 r. J. C. należy uznać za prawnie skuteczne. W ocenie Sądu I instancji na skuteczność doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nie ma wpływu również pismo radcy prawnego A. P., w którym wskazał on, iż jest pełnomocnikiem wymienionych w piśmie przedsiębiorców, w tym skarżącej spółki. Sąd wskazał, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt), nie może domniemywać jego istnienia. Treść pełnomocnictwa powinna zatem jednoznacznie wskazywać na umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu mandanta w zakresie sprawy mającej być przedmiotem rozpoznania przez określony organ administracji publicznej. Słusznie postąpił organ wzywając radcę prawnego A. P. do wskazania spraw do których zgłasza przystąpienie, a także do złożenia oryginałów lub poświadczonych za zgodność pełnomocnictw, gdyż z informacji przekazanej w dniu 11 stycznia 2007 r. do M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W. w żaden sposób nie wynikało, że radca prawny A. P. zgłasza swoje przystąpienie do sprawy zakończonej już decyzją w dniu [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą. Z uwagi na wskazane powyżej braki w informacji przekazanej do M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w W., w dniu 11 stycznia 2007 r. organ nie miał podstaw do wysłania radcy prawnemu A. P. decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej, posiadając w aktach konkretnej sprawy dotyczącej wymienionej wyżej decyzji prawidłowe i aktualne pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą spółkę radcy prawnemu J. C.. Ponadto wbrew zarzutom skarżącej, Sąd zauważył, że organy administracyjne nie kwestionowały pełnomocnictwa radcy prawnego A. P. złożonego prawidłowo, jako załącznika do skargi na czynności egzekucyjne, ze wskazaniem w piśmie konkretnej sprawy, doręczając mu zarówno zaskarżone postanowienie z dnia [...] listopada 2007 r. jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r. wydane w przedmiocie stwierdzenia bezzasadności zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. "E.-T." Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) na podstawie art. 174 pkt 2. p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, 2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 94 § 2 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż radca prawny J. C., który wypowiedział udzielone mu pełnomocnictwo, obowiązany był działać jeszcze za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, w sytuacji, gdy strona reprezentowana była już przez nowego pełnomocnika, 3) na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 98 k.c. poprzez uznanie, iż pełnomocnictwo materialnoprawne ogólne nie uprawnia do reprezentowania strony we wszystkich postępowaniach. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, iż Sąd błędnie ustalił stan faktyczny sprawy, czym naruszył art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Pismem z dnia 10 stycznia 2007 r. radca prawny J. C. poinformował M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, iż z dniem 1 stycznia 2007 roku wypowiedział pełnomocnictwa udzielone mu przez przedsiębiorców. Jednocześnie poinformował on organ, iż zgodnie z Zasadami Etyki Radcy Prawnego będzie on prowadził sprawy tych przedsiębiorców jeszcze przez dwa tygodnie, tj. do dnia 14 stycznia 2007 roku. Pełnomocnictwo udzielone mu przez wspomnianych wyżej przedsiębiorców radca prawny J. C. wypowiedział nie w dniu 1 stycznia 2007 roku, ale ze skutkiem liczonym od dnia 1 stycznia 2007 roku. Zostało ono wypowiedziane w dniu 29 grudnia 2006 r. W związku z powyższym ostatnim dniem terminu na podejmowanie przez niego czynności zachowawczych celem ochrony interesów dotychczasowego mocodawcy był dzień 14 stycznia 2007 r. (co zostało przez radcę prawnego J. C. wyraźnie wskazane w piśmie z dnia 10 stycznia 2007 roku). Skoro zatem radca prawny J. C. nie był zobowiązany do działania za stronę w dniu 15 stycznia 2007 r., nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Brak doręczenia decyzji oznacza brak obowiązku do uiszczenia kary, a w konsekwencji niemożność prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zaś w odniesieniu do postępowania wszczętego - konieczność jego umorzenia i zwrotu skarżącej spółce wyegzekwowanych kwot. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 94 § 2 k.p.c. skarżący wskazał, iż celem istnienia tegoż przepisu (podobnie jak i analogicznego przepisu art. 42 § 2 p.p.s.a). jest zapewnienie ochrony stronie, która do tej pory reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. Ów dwutygodniowy termin służyć ma - jak wyraźnie podnosi się w literaturze - by strona mogła znaleźć nowego pełnomocnika. Skoro interesy strony zabezpieczone są przez fakt, iż posiada ona innego profesjonalnego pełnomocnika, nie ma żadnego uzasadnienia dla podejmowania czynności zachowawczych przez dotychczasowego pełnomocnika, a w konsekwencji doręczenie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej byłemu pełnomocnikowi, było nieskuteczne. Odnosząc się zaś do twierdzeń Sądu, iż organ winien być zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w każdej, konkretnej sprawie (pełnomocnictwo ma być złożone do akt), skarżący wskazał, iż zgodnie z prawem pełnomocnictwo materialnoprawne ogólne, uprawnia pełnomocnika do reprezentowania strony we wszystkich postępowaniach. Jest ono - ze swej materialnoprawnej istoty - skuteczne we wszystkich postępowaniach toczących się przed organem administracji, o ile zostało raz ujawnione. Skarżący podniósł, że dotychczas organ administracji nie kwestionował pełnomocnictwa materialnoprawnego ogólnego udzielonego radcy prawnemu J. C., zaś w przedmiotowej sprawie kwestionuje, identyczne w swoim zakresie, pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu A. P.. Owa rozbieżność w działaniu organu nie znajduje uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do rozpoznania skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej zwanej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania sądowego. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy przez NSA, poza nieważnością postępowania, wyznacza strona przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. podstawę kasacyjną stanowi: 1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczające zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. OSK 421/04, zbiór LEX nr 148732). Kasator zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie, a mianowicie błędne przyjęcie, że doręczenie J. C. decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. było dokonane w dniu, kiedy ów pełnomocnik obowiązany był jeszcze do prowadzenia spraw swojego mocodawcy. Skarżący twierdzi, że pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane w dniu 1 stycznia 2007 r., ale w dniu 29 grudnia 2006 r., ze skutkiem liczonym od dnia 1 stycznia 2007 r. Stanowisko to jest jednak błędne. W aktach sprawy (karta 36 akt. administracyjnych) znajduje się pismo J. C., w którym zawiadamia on organ, że "z dniem 1 stycznia 2007 r." wypowiedział pełnomocnictwo udzielone mu miedzy innymi przez skarżącą spółkę. Pismo to nie daje żadnych podstaw do przyjęcia twierdzenia skarżącego, zgodnie z którym pełnomocnictwo miało być wypowiedziane w dniu 29 grudnia 2006 r. Podkreślenia wymaga, że autor pisma jest fachowym pełnomocnikiem, profesjonalistą i powinien być świadomy tego, że liczenie terminów podlega określonym zasadom, dlatego też wskazanie daty od której będzie liczony termin, musi być precyzyjne. Skoro J. C. wskazał, że "z dniem 1 stycznia 2007 r." wypowiedział pełnomocnictwa, to od tego dnia będzie biegł dwutygodniowy termin przewidziany w art. 94 § 2 k.p.c. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 112 k.c. termin oznaczony w tygodniach kończy się z upływem dnia, który nazwą odpowiada początkowemu dniowi terminu. W związku z powyższym, skoro J. C. wypowiedział pełnomocnictwa "z dniem 1 stycznia 2007 r.", a był to poniedziałek, to termin dwóch tygodni skończył się z upływem dnia 15 stycznia 2007 r., także w poniedziałek. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd I instancji właściwie ustalił, że doręczenie J. C. decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. było dokonane w dniu, kiedy ów pełnomocnik obowiązany był jeszcze do prowadzenia spraw swojego mocodawcy. Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 94 § 2 k.p.c. poprzez przyjęcie, iż J. C., który wypowiedział udzielone mu pełnomocnictwo, obowiązany był działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie w sytuacji, gdy strona reprezentowana była już przez nowego pełnomocnika. Zdanie pierwsze wskazanego powyżej przepisu stanowi, że adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Wynika z tego, że zasadą jest działanie profesjonalnego pełnomocnika jeszcze przez dwa tygodnie, a zwolnienie pełnomocnika z tego obowiązku jest wyjątkiem od tej zasady. Wyjątki zaś, nie podlegają interpretacji rozszerzającej. Zatem błędne jest twierdzenie kasatora, że pełnomocnik nie ma obowiązku działania za stronę przez dwa tygodnie od wypowiedzenia pełnomocnictwa w sytuacji, kiedy ustanowiony został nowy pełnomocnik. Analizując treść art. 94 § 2 k.p.c., zasadne jest także odwołanie się do wykładni celowościowej. Zgodzić się należy z twierdzeniem kasatora, że celem jaki przyświecał ustawodawcy wprowadzającemu powyższy przepis jest zapewnienie ochrony stronie, która do tej pory reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. Najpełniejsza realizacja tego celu będzie miała miejsce wtedy, gdy jedynym wyjątkiem od obowiązku reprezentacji strony przez dwa tygodnie po wypowiedzeniu pełnomocnictwa, będzie ten wyjątek, który został wyrażony expressis verbis w tym przepisie. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zarówno wykładnia językowa, jak i celowościowa potwierdzają bezzasadność zarzutu naruszenia art. 94 § 2 k.p.c. Na marginesie należy podnieść, że w piśmie J. C. z dnia 10 stycznia 2007 r. (karta 36 akt. administracyjnych) wskazał on, że jest zobowiązany do prowadzenia spraw przedsiębiorców przez dwa tygodnie od momentu wypowiedzenia pełnomocnictwa "czyli do dnia 14 stycznia 2007 r." a następnie poinformował, że nowym pełnomocnikiem m.in. skarżącej spółki jest A. P.. Co prawda termin został błędnie obliczony przez pełnomocnika, co zostało powyżej wyjaśnione, ale podkreślić należy, że pełnomocnik był świadomy ciążącego na nim obowiązku działania jeszcze przez dwa tygodnie pomimo ustanowienia nowego pełnomocnika. W przeciwnym razie poinformowałby organ o ustanowieniu pełnomocnika oraz o tym, że w związku z faktem ustanowienia nowego pełnomocnika jest zwolniony z obowiązku przewidzianego w art. 94 § 2 k.p.c. zdanie pierwsze. J. C. wskazał jednak nowego pełnomocnika spółki i jednocześnie stwierdził, że jest zobowiązany do prowadzenia spraw przez dwa tygodnie od momentu wypowiedzenia pełnomocnictwa. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 98 k.c. W ocenie skarżącego przepis ten naruszony został poprzez uznanie, że pełnomocnictwo materialnoprawne ogólne nie uprawnia do reprezentowania strony we wszystkich postępowaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie wyraził poglądu, że pełnomocnictwo ogólne nie uprawnia do reprezentowania strony we wszystkich postępowaniach, a wskazał jedynie że z informacji przekazanej organowi nie wynikało, iż A. P. zgłasza swoje przystąpienie do tej konkretnej sprawy. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że słusznie postąpił M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wzywając radcę prawnego do wskazania spraw, do których zgłasza przystąpienie, bowiem z informacji przekazanej organowi w dniu 11 stycznia 2007 r. nie wynikało, iż A. P. zgłasza swoje przystąpienie do sprawy zakończonej już decyzją w dniu [...] sierpnia 2006 r., tym bardziej, że przed organem toczyło się kilka postępowań administracyjnych z udziałem skarżącej spółki. Kasator w uzasadnieniu rozpatrywanego zarzutu podniósł także, iż dotychczas organ administracji nie kwestionował pełnomocnictwa materialnoprawnego ogólnego udzielonego J. C., zaś w przedmiotowej sprawie kwestionuje, identyczne w swoim zakresie, pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu A. P.. Należy jednak zwrócić uwagę, że pełnomocnictwo J. C. zostało nadesłane do konkretnej sprawy. Na kopercie w której zostało ono wysłane (karta 9 akt administracyjnych) widnieje bowiem numer decyzji, do akt której należy dołączyć pełnomocnictwo. Odnośnie A. P. trzeba zauważyć, że w dniu 10 stycznia 2007 r. przesłał on do organu pięć pełnomocnictw, udzielonych mu przez różne podmioty, wraz z pismem przewodnim, w którym zwraca się z prośbą, aby korespondencję związaną z postępowaniami administracyjnymi dotyczącymi tych podmiotów kierować na jego adres. Pismo przewodnie nie precyzuje do jakich konkretnie spraw dołączone mają być owe pełnomocnictwa. W związku z tym M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 11 stycznia 2007 r. wezwał A. P. między innymi do wskazania sygnatur akt spraw, co do których zostały zgłoszone pełnomocnictwa. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że z uwagi na "braki w informacji przekazanej do M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego", to znaczy nieokreślenie do jakich konkretnie spraw mają zostać dołączone nadesłane pełnomocnictwa, organ nie miał podstaw do wysłania A. P. decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, że nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 98 k.c. poprzez uznanie, że pełnomocnictwo materialnoprawne ogólne nie uprawnia do reprezentowania strony we wszystkich postępowaniach. Sąd I instancji nie wyraził bowiem takiego poglądu, a jego stanowisko odnośnie pełnomocnictw doręczonych organowi w dniu 10 stycznia 2007 r. wynikało z faktu, że organ mógł mieć trudności z ustaleniem spraw, do których te pełnomocnictwa mają być dołączone. Z wymienionych powodów skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.