II GSK 988/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 sierpnia 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 348/08 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w sprawie dotyczącej rynku mleka i przetworów mlecznych postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 348/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę K. S. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w sprawie dotyczącej rynku mleka i przetworów mlecznych oraz zwrócił skarżącemu wpis w kwocie 1016 złotych. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd I instancji stwierdził, że pismem z dnia 27 czerwca 2008 r. K. S. został zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Prezesa Rynku Rolnego z dnia [...] marca 2008 r., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 20002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W ocenie Sądu I instancji skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu, a wezwanie skutecznie doręczono w dniu 7 lipca 2008 r. dorosłemu domownikowi - synowej skarżącego. Ostatni, zatem dzień siedmiodniowego terminu upływał w dniu 14 lipca 2008 r. Skarżący uiścił należny wpis w dniu 18 czerwca 2008 r., a więc z uchybieniem zakreślonego terminu. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że zgodnie z treścią art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta po upływie terminu jest bezskuteczna. Wobec niewykonania przez skarżącego wezwania, zasadnym było na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucenie skargi K. S. Skargą kasacyjną K. S. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, a także o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu postanowieniu na podstawie art. 174 i 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 1999 r., Nr 62, poz. 697 ze zm.) w zw. z art. 131 § 2 k.p.c. i art. 65 § 2 i art. 67 p.p.s.a. w zakresie prawidłowego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd nie wezwał go prawidłowo do uiszczenia wpisu, bowiem wezwanie zostało doręczone do rąk osoby nieupoważnionej - synowej skarżącego, mieszkającej niedaleko, która jednakże nie jest domownikiem. Ponadto doręczono jej wezwanie w miejscu jej zamieszkania innym, niż miejsce zamieszkania skarżącego. Z uwagi na to, że skarżącego nie było w tym czasie w kraju synowa przekazała w dniu 18 lipca 2008 r., wezwanie córce K. S., która dokonała wpisu na poczcie. Tak więc, zdaniem skarżącego, wezwanie do uiszczenia wpisu nie było skuteczne i stanowisko Sądu I instancji, że wezwanie zostało skutecznie doręczone jest błędne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, zatem ocena zasadności skargi kasacyjnej zostanie dokonana w nawiązaniu do sformułowanych w niej zarzutów. Zgodnie z treścią art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu (art. 67 § 1 p.p.s.a.) Z kolei, w myśl art. 69 p.p.s.a. doręczenia dokonuje się w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma (art. 72 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, z powodu nieobecności K. S. w mieszkaniu, adresowane do niego pismo doręczono jego synowej - E. S. Przepis art. 72 p.p.s.a. tworzy domniemanie, że podjęcie się przez dorosłego domownika oddania przesyłki jest równoznaczne w skutkach prawnych z doręczeniem przesyłki samemu adresatowi. Dodatkowym warunkiem skuteczności doręczenia jest brak sprzeczności pomiędzy interesami domownika i adresata. E. S. spełnia wszystkie warunki, jakim powinien czynić zadość domownik uprawniony do odbioru przesyłki pod nieobecność adresata, tzn. jest osobą dorosłą, w dniu 7 lipca 2008 r. przebywała w domu adresata przesyłki, nie można w żaden sposób dopatrzyć się sprzeczności w interesach jej z interesami K. S., a także podjęła się oddania przesyłki adresatowi. W skardze kasacyjnej skarżący nie wykazał, że synowa w dniu 7 lipca 2008 r. nie spełniała któregokolwiek z wymienionych wyżej warunków, jakim odpowiadać powinien uprawniony do odbioru korespondencji dorosły domownik, jak również nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie twierdzenia, że doręczenia dokonano w miejscu innym, niż miejsce zamieszkania skarżącego. Skoro wezwanie do uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone K. S. w dniu 7 lipca 2008 r., to termin na opłacenie skargi upłynął w dniu 14 lipca 2008 r., zaś o terminie uiszczenia wpisu skarżący został pouczony prawidłowo. Wobec powyższego przyjąć należy, że skarga nie została prawidłowo opłacona, a zatem Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. zasadnie odrzucił skargę. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.