II GZ 108/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "M. D." Spółki jawnej A. i R. M. w G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2204/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi "M. D." Spółki jawnej A. i R. M. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 listopada 2019 r., odrzucił skargę M. D. Spółki jawnej A. i R. M. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r., w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. W motywach Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną przez stronę skargą na wymienioną decyzję, skarżąca wezwana została do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz do złożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa. W odpowiedzi strona nadesłała aktualny na dzień 8 listopada 2019 r. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego oraz pełnomocnictwo udzielone w dniu 24 maja 2019 r. Sąd I instancji stwierdził, że strona uzupełniając braki formalne skargi nadesłała pełnomocnictwo dla fachowego pełnomocnika z 24 maja 2019 r. oraz aktualny wydruk z Centralnej Informacji z KRS z 8 listopada 2019 r. Wskazał, że z informacji tej wynikało, iż pomiędzy datą udzielenia pełnomocnictwa a datą wykonania wydruku z Centralnej Informacji z KRS, tj. 9 lipca 2019 r. doszło do zmian w KRS, jednakże z dokumentu tego nie wynikało czego ta zmiana dotyczyła. W takim stanie sprawy, Sąd I instancji uznał, że brak dokumentu właściwie określającego umocowanie do wniesienia skargi stanowił brak formalny tej skargi, który uniemożliwiał nadanie jej biegu, a którego strona nie uzupełniła w wyznaczonym wezwaniem terminie, co skutkowało odrzuceniem tejże skargi stosowanie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). M. D. Spółka jawna A. i R. M. w G., zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona zarzuciła postanowieniu naruszenie: I. przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi, pomimo usunięcia braków formalnych skargi w przepisanym 7 – dniowym terminie i braku istnienia istotnego braku uniemożliwiającego nadanie sprawie dalszego biegu, które to naruszenia miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi; II. prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, poprzez jego niezastosowanie przy uwzględnieniu obowiązującej zasady jawności wpisów w KRS i prawa bezpośredniego dostępu do Informacji w nim zawartych za pośrednictwem Centralnej Informacji KRS, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., poprzez jego zastosowanie przez Sąd I instancji. Przed oceną objętego zażaleniem postanowienia, zwrócić uwagę należy, że stosownie do wymienionych przez Sąd I instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jej art. 28, art. 46 § 1 pkt 4 i art. 57 § 1, skarga powinna spełniać przewidziane w tych regulacjach wymogi formalne. Ponadto w przypadku występowania w sprawie w imieniu strony pełnomocnika, zobowiązany jest on, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., do dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub uwierzytelnionym podpisem mocodawcy. Braki w tym zakresie mogą zastać uzupełnione przez stronę na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni. W przedmiotowej sprawie, pełnomocnik wnoszącej skargę spółki nie dopełnił wraz z pierwszą czynnością (wniesieniem skargi) opisanego wymogu, w związku z czym został wezwany do uzupełnienia wykrytych braków. Stwierdzić należy, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, doręczone pełnomocnikowi skarżącej, nie pozostawiało jakichkolwiek wątpliwości co do rodzaju stwierdzonych braków formalnych skargi oraz sposobu ich uzupełnienia. W punkcie "b" wezwania jasno określono, że wymaga się od pełnomocnika przedłożenia "dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej na dzień udzielenia pełnomocnictwa (...)". Mając na uwadze, fakt, że pełnomocnikiem skarżącej spółki został ustanowiony profesjonalista w osobie adwokata, dziwi słusznie podniesiona przez Sąd I instancji okoliczność, iż przedłożony odpis z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczył stanu z Rejestru na dzień 8 listopada 2019 r., podczas gdy spółka udzieliła pełnomocnictwa do jej reprezentowania między innymi przed sądami administracyjnymi w dniu 24 maja 2019 r. Powyższe świadczy o braku należytej staranności i w odmiennych okolicznościach sprawy mogłoby stać się skuteczną podstawą odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia jej braków pomimo wezwania do ich usunięcia. Jednakże mając na uwadze analizę zgromadzonych w sprawie dokumentów uznać należy, że stanowisko Sądu I instancji obarczone było nadmiernym rygoryzmem oraz niedostateczną analizą dokumentów przedkładanych przez stronę, tak w toku sprawy jak i w związku z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przypomnienia wymaga, że jedną z przyczyn ległych u podstaw zastosowania przez Sąd I instancji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., było stwierdzenie, że analiza odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wskazywała, że pomiędzy datą udzielenia pełnomocnictwa a datą wykonania wydruku z KRS, w dniu 9 lipca 2019 r., doszło do zmian w KRS, przy czym z dokumentu nie wynikało czego ta zmiana dotyczyła. Stwierdzenie to nie znajduje uzasadnionych podstaw. Istotnie z odpisu z KRS złożonego przez stronę wynikało, że ostatniego wpisu w rejestrze dokonano w dniu 9 lipca 2019 r. Wbrew stanowisku Sądu I instancji, analiza tego dokumentu pozwalała na zidentyfikowanie owego wpisu. Otóż w Rubryce 2 – Wzmianki o złożonych dokumentach, w kolumnie 1 widnieje pod pozycją 17 data 9 lipca 2019 r., jako data złożonego rocznego sprawozdania finansowego za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. Jasnym i nie nasuwającym wątpliwości jest zatem, że wspomniana data dokonania ostatniego wpisu w rejestrze związana była ze złożonym sprawozdaniem finansowym spółki nie zaś z bliżej nieokreśloną zmianą dotyczącą, jak można się domyślać obawy Sądu I instancji, zmian strukturalnych (osobowych) skarżącej spółki. Ponadto, analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy ujawnia złożony w toku postępowania przed organami odpis z Krajowego Rejestru Sądowego na dzień 28 maja 2019 r., a więc na dzień nieznacznie następujący po dacie udzielonego pełnomocnictwa. Z dokumentu tego wynika, że uprawnionym do samodzielnego reprezentowania spółki, był między innymi A. M.. To właśnie wymieniony wspólnik, działając w imieniu skarżącej spółki udzielił pełnomocnictwa adwokatowi A. P. do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi w sprawach toczących się przed Głównym Inspektorem Transportu Drogowego. W takim stanie sprawy, brak było podstaw do odrzucenia skargi z powodu niewykazania przez pełnomocnika skarżącej prawidłowości i ważności udzielonego mu pełnomocnictwa do reprezentowania spółki "M. D." w zainicjowanym skargą postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku ze sformułowanym w zażaleniu wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, wskazać należy, że w postępowaniu odwoławczym zasady dotyczące zwrotu kosztów uregulowano w art. 203 i art. 204 p.p.s.a., jednak żaden z tych przepisów nie przewiduje zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.