II GZ 118/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Sz. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 869/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Sz. M. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 listopada 2022 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z dnia 9 lutego 2023 r., odmówił Sz. M, wstrzymania wykonania objętego jego skargą postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 listopada 2022 r., w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji wskazał, że strona w wywiedzionej na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 listopada 2022 r., skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania powołanego rozstrzygnięcia nie uzasadniając swojego żądania. Przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd stwierdził, że skarżący ograniczył się jedynie do sformułowania wniosku. Nie wskazał jakichkolwiek okoliczności, ani też nie przedłożył żadnych dokumentów, które Sąd mógłby ocenić w odniesieniu do przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Sąd I instancji wskazał również, że pomimo tego braku wniosek nie mógłby być uwzględniony również z uwagi na rodzaj zaskarżonego aktu. Zaskarżone postanowienie dotyczy oddalenia zarzutów w sprawie prowadzonej w stosunku do skarżącego egzekucji administracyjnej, dotyczącej obowiązku szczepień ochronnych dziecka. Zaskarżone postanowienie nie nakłada zatem samo w sobie na stronę ani określonych obowiązków administracyjnych, w tym obowiązku realizacji obowiązkowych szczepień ochronnych, ani tym bardziej uprawnień. Sz, M,, zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości i ponowne rozpoznanie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, albowiem nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy - zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, że warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe na grunt tej sprawy stwierdzić należy, co również słusznie stwierdził Sąd I instancji, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 3 listopada 2022 r. pozbawiony był jakiejkolwiek argumentacji wskazującej na możliwość wystąpienia, w związku z wykonaniem powołanego postanowienia, w odniesieniu do strony, niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek pozbawiony był również jakichkolwiek dokumentów mogących wskazywać na zaistnienie jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Taki brak wniosku, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, czynił niemożliwym dokonanie oceny żądania strony w aspekcie możliwości wystąpienia przesłanek z powołanego przepisu warunkujących zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej wobec strony skarżącej. W konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia wniosku. Podniesiona w uzasadnieniu zażalenia argumentacja nie mogła zostać uznana za motywy strony żądania zastosowania w stosunku do niej ochrony tymczasowej, albowiem w swojej istocie, będąc zbieżną z argumentacją skargi, zmierza ona do wykazania wadliwości wydanych w sprawie postanowień organów inspekcji sanitarnej i przeprowadzonego przez te organy postępowania. Wobec powyższego za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, ległe u podstaw odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.