II GZ 122/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1975/18 w zakresie odrzucenia skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1975/18, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że ww. decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie nałożenia na J. S. kary pieniężnej za przejazd po drodze powiatowej pojazdem nienormatywnym. Decyzję tę doręczono ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi w dniu 14 sierpnia 2018 r. Pismem z dnia 10 września 2018 r., nadanym listem poleconym w urzędzie pocztowym w dniu 14 września 2018 r. (data stempla pocztowego) strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję SKO. Odrzucając skargę Sąd I instancji przytoczył treść art. 53 § 1 p.p.s.a., określającego trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi do sądu, liczony od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. WSA wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 sierpnia 2018 r. Sąd stwierdził, że stosownie do pouczenia zawartego w skarżonej decyzji, strona powinna wnieść skargę do Sądu w trzydziestodniowym terminie, którego bieg kończył się 13 września 2018 r. Jak wynika z daty stempla pocztowego widniejącego na kopercie, skargę nadano w urzędzie pocztowym w dniu 14 września 2018 r., czyli z uchybieniem ustawowo określonego terminu. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji złożył J. S., wnosząc o jego uchylenie oraz o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzje SKO z dnia [...] lipca 2018 r. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał na przyczynę złożenia skargi w dniu 14 września 2018 r., którą była okoliczność otrzymania przez niego od dotychczasowego pełnomocnika, prowadzącego sprawę na etapie odwołania od decyzji, dokumentacji, na której jako data otrzymania decyzji widnieje dzień 16 sierpnia 2018 r. Powyższe spowodowało obliczenie terminu na złożenie skargi w oparciu o otrzymaną dokumentację. Wnoszący zażalenie stwierdza, iż z przyczyn przez niego niezawinionych nie złożył pisma w terminie wskazanym w treści uzasadnienia postanowienia, natomiast złożył je zgodnie z przysługującym na złożenie skargi terminem obliczonym w oparciu o przesłane mu dokumenty. Podniósł, iż nie mógł wiedzieć, że data jest inna niż wskazana na kopercie. Zdaniem skarżącego, do uchybienia terminowi doszło bez jego winy, gdyż termin został obliczony w oparciu o otrzymaną i udokumentowaną poprzez ostemplowanie koperty datę otrzymania pisma. Licząc od tej daty pismo zostało złożone w terminie 30-dniowym od dnia otrzymania. Do niniejszego zażalenia skarżący załączył kopię decyzji organu II instancji wraz z kopertą z wpisaną datą otrzymania pisma, którą otrzymał od pełnomocnika reprezentującego na wcześniejszym etapie postępowania. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie /.../ jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy. Kwestią zasadniczą i wymagającą wyjaśnienia w niniejszej sprawie jest ustalenie daty doręczenia decyzji organu administracji publicznej, od której to daty liczony jest termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił na podstawie akt sprawy, iż przedmiotowy akt administracyjny został doręczony w dniu 14 sierpnia 2018 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru doręczanej przesyłki, opatrzone właściwą sygnaturą i datą, odpowiadającymi sygnaturze i dacie skarżonego aktu – akta administracyjne tom II). Jak wynika z akt sprawy decyzję w sposób prawidłowy doręczono ustanowionemu przez skarżącego na etapie postępowania przed organami administracji publicznej pełnomocnikowi profesjonalnemu. W świetle powyższych okoliczności termin do wniesienia skargi na odebraną decyzję powinien być zatem liczony od dnia 15 sierpnia 2018 r. i upływał po 30 dniach od tej daty, czyli w dniu 13 września 2018 r. Dzień kończący termin przewidziany na dokonanie czynności procesowej przypadał na dzień pracujący (czwartek). Skoro zatem istotnym w sprawie i wywołującym skutki procesowe był termin doręczenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego pełnomocnikowi profesjonalnemu reprezentującemu skarżącego na tamtym etapie postępowania, czyli dzień 14 sierpnia 2018 r., prawidłowym było stanowisko Sądu I instancji, iż skargę nadaną w dniu 14 września 2018 r. (koperta z datą stempla pocztowego – karta akt sądowych nr 18) należało uznać za wniesioną po terminie. Z kolei uznanie skargi za wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności procesowej, musiało w konsekwencji skutkować jej odrzuceniem zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji. Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego podniesionej w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, stwierdzić należy, iż postępowanie w tym przedmiocie zostało rozstrzygnięte postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2018 r., którym odmówiono stronie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji w postanowieniu, w którym przesądzono kwestię odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, w sytuacji, gdy skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika, zaniedbania osoby, którą posługuje się podmiot oraz skutki tych zaniedbań obciążają stronę postępowania. Strona musi liczyć się z tym, że ewentualne uchybienia powyższych osób (w tym tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie przyjęcie innej daty odbioru przesyłki, od której to daty rozpoczynał bieg termin na wniesienie skargi), będą miały bezpośredni wpływ na jej sprawy w postępowaniu sądowym. Podmiot ponosi zatem konsekwencje działań tych osób. W tych okolicznościach, odrzucenie przez Sąd I instancji skargi wniesionej 14 września 2018 r., czyli po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., było prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.