II GZ 1227/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. z o.o. w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 3053/15 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 15 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie Na skutek rozpoznania sprzeciwu T. Sp. z o.o. w W. (dalej: skarżący lub Spółka) od postanowienia starszego referendarza sądowego z 15 czerwca 2016 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi Spółki na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 27 lipca 2016 r. utrzymał w mocy to orzeczenie. Sąd pierwszej instancji doręczając skarżącemu odpis tego postanowienia z 27 lipca 2016 r. pouczył stronę o możliwości wniesienia na nie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Spółka wniosła zażalenie w dniu [...] sierpnia 2016 r. Postanowieniem z 6 września 2016 r. WSA w Warszawie odrzucił zażalenie Spółki na postanowienie z 27 lipca 2016 r. wskazując, że w sprawie miały zastosowanie art. 260 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) w skrócie: p.p.s.a., w znowelizowanym brzmieniu, tj. w brzmieniu nadanym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Stosownie do przywołanych przepisów, wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny – rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia – orzeka jako sąd drugiej instancji. WSA w Warszawie stwierdził, że wobec tego postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, gdyż nie należy do katalogu środków zaskarżenia wymienionych w art. 194 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji zauważył, że Spółka została błędnie pouczona o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z 27 lipca 2016 r., ale stwierdził, że samo mylne pouczenie nie może powodować, że wniesiony przez skarżącą środek odwoławczy będzie skuteczny i na tej podstawie zażalenie, jako niedopuszczalne, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 197 § 2 i art. 178 p.p.s.a. odrzucił. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca Spółka wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając niezgodność ustaleń organu orzekającego ze stanem faktycznym, polegającą na tym, że orzekający Sąd lakonicznie i pobieżnie ocenił zgromadzony materiał w sprawie, nie zbadał szczegółowych wątków mających związek z kondycją finansową skarżącej, a tym samym wydał postanowienie niekorzystne dla niej i krzywdzące. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie (art. 3) nowela ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzona cytowaną wyżej ustawą zmieniającą z 9 kwietnia 2015 r., mocą której został zmieniony m.in. art. 260 p.p.s.a., mający w niniejszej sprawie zastosowanie. W konsekwencji tych zmian wprowadzonych do ustawy procesowej, modyfikacji uległy m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na mocy art. 2 ustawy zmieniającej, w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, bowiem skarga wniesiona została w dniu [...] października 2015 r., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z treścią art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Z kolei, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie wymienione w art. 194 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w tym katalogu. Skoro zatem ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd pierwszej instancji prawidłowo odrzucił zażalenie skarżącej Spółki z dnia 29 sierpnia 2016 r. jako niedopuszczalne. Wprawdzie skarżąca została mylnie pouczona o przysługującym środku zaskarżenia, niezgodnie z treścią zarządzenia Sądu z dnia [...] lipca 2016 roku, ale należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że nawet błędne pouczenie strony przez sąd administracyjny o przysługujących środkach odwoławczych nie może powodować, że Spółce przysługuje inny środek odwoławczy, niż wynika to z przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.