II GZ 1336/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Sp. z o.o. we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocłaswiu z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 525/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie UZASADNIENIA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 525/16, odrzucił zażalenie E. Sp. z o.o. we W. na postanowienie tego Sądu z dnia 19 sierpnia 2016 r. odrzucające zażalenie spółki. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że E. Sp. z o.o. we W. wniosło zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 19 sierpnia 2016 r. odrzucające zażalenie na postanowienie odrzucające skargę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 16 września 2016 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od powyższego zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełnienia braku fiskalnego zażalenia, WSA odrzucił wniesione zażalenie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Brak opłaty pozbawia bowiem Sąd możliwości podjęcia jakiejkolwiek czynności na skutek pisma, którego ten brak dotyczy. Skoro zatem skarżąca, mimo upływu zakreślonego terminu, nie uiściła należnego wpisu sądowego, WSA odrzucił złożone zażalenie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło E. Sp. z o.o. we W., zaskarżając je w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że okoliczności doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi uzasadniają skierowanie przez Sąd reklamacji pocztowej do operatora pocztowego i nie mogą być podstawą do zamknięcia stronie drogi do merytorycznego rozpoznania skargi. Zdaniem skarżącej, należało przyjąć, że Sąd I instancji nie dokonał skutecznego doręczenia stronie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniesionej skargi, nie doszło bowiem do prawidłowego zawiadomienia strony o złożeniu pisma w placówce pocztowej zgodnie z art. 73 § 2 i 3 p.p.s.a., co nie pozwala z kolei na przyjęcie fikcji doręczenia określonej w art. 73 § 4 p.p.s.a. W konsekwencji brak było rzeczywistych podstaw do wydania postanowienia odrzucającego skargę, a złożone zażalenie w tym przedmiocie było w pełni zasadne. Skarżąca stwierdziła, że wobec zasadności wniesionego zażalenia brak było podstaw do odrzucenia go. W związku z powyższym postanowienie z dnia 11 października 2016 r. powinno zostać uchylone, co z kolei w dalszej kolejności powinno prowadzić do uchylenia postanowienia z dnia 19 sierpnia 2016 r. i skutkować rozpoznaniem postanowienia dotyczącego odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3). Zgodnie zaś z § 4 tego przepisu, zażalenie wniesione na zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma bez rozpoznania lub na postanowienie sądu o odrzuceniu środków prawnych wymienionych w § 3, wolne jest od wpisu. Z postanowienia z dnia 14 czerwca 2016 r. odrzucającego skargę wynika, że przyczyną jej odrzucenia było nieuiszczenie wpisu sądowego pomimo prawidłowego wezwania do usunięcia tego braku formalnego. Zażalenie na powyższe postanowienie również zostało odrzucone, postanowieniem dnia 19 sierpnia 2016 r., w którym Sąd I instancji wskazał na nieuzupełnienie braków formalnych i fiskalnych tego zażalenia. Kolejno skarżąca wniosła zażalenie, które zostało odrzucone zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 11 października 2016 r. z tego powodu, że mimo wezwania spółka nie uiściła wpisu sądowego od powyższego zażalenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odrzucenie zażalenia dokonane przez Sąd I instancji z powodu jego nieopłacenia, w okolicznościach niniejszej sprawy jest wadliwe i niezgodne z treścią art. 220 § 4 p.p.s.a. Zwrócić bowiem należy uwagę na fakt, iż skoro postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. odrzucono skargę z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego, to kolejne zażalenia wnoszone w tej sprawie były wolne od wpisu na mocy art. 220 § 4 p.p.s.a. Skoro zatem zażalenie na postanowienie z dnia 19 sierpnia 2016 r. było wolne od wpisu, jego odrzucenie jako nieopłaconego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieprawidłowe. W związku z powyższym NSA uwzględnił zażalenie skarżącej spółki na postanowienie z dnia 11 października 2016 r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.