II GZ 142/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1095/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 5 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rz. odmówił K. M. wstrzymania wykonania objętą jej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w piśmie z dnia 13 sierpnia 2015 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. motywując, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty płynności finansowej i naruszenie kondycji przedsiębiorstwa powodujące stratę. Taka sytuacja może, w ocenie skarżącej, spowodować w przyszłości konieczność zakończenia prowadzenia działalności. Ponadto, zdaniem strony, okoliczności sprawy uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd I instancji stwierdził, że brak było dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, wskazujące, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi skarżącą do utraty płynności finansowej. Strona nie przedstawiła, bowiem dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową i majątkową, ani dotyczących osiąganych dochodów. Na podstawie przedstawionej przez wnioskodawczynię argumentacji jak i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie było możliwe, w ocenie Sądu, ustalenie jakie negatywne skutki z wykonania decyzji, mogą dla niej wyniknąć. Uniemożliwiało to ocenę, czy wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub doprowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażaleniem K. M. zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), poprzez przyjęcie, że podstawą zastosowania wskazanego przepisu są wyłącznie bieżące okoliczności faktyczne, z pominięciem niebezpieczeństwa wystąpienia negatywnych skutków dopiero po wykonaniu decyzji, a także wybiórczą analizę sprawy sprowadzającą się do przyjęcia, że w tej sprawie nie zachodzą przesłanki ustawowe niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnosząc te zarzuty strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o obowiązku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy podzielić należy ocenę wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2015 r., jakiej dokonał Sąd I instancji. Treść wniosku sprowadza się bowiem wyłącznie do ogólnikowych oświadczeń o negatywnym wpływie wykonania objętej skargą decyzji mogącej powodować utratę płynności finansowej i naruszenie kondycji prowadzonego przez skarżącą przedsiębiorstwa. Skarżąca oświadczyła również, że obecnie ponosi duże straty i nie osiąga planowanych zysków. Oświadczenia te nie zostały, co trafnie stwierdził Sąd I instancji, poparte żadnymi dokumentami. Taki stan powodował, że niemożliwym stało się zweryfikowanie czy wykonanie zaskarżonej decyzji w istocie może spowodować wystąpienie w stosunku do wnioskodawczyni jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., w szczególności w sytuacji gdy podnosząc okoliczności ponoszenia wysokich strat i nie osiągania planowanych dochodów nie udokumentowała w jakikolwiek sposób - jak wysokie w stosunku do dochodów są owe straty i na jakim poziome planowane były zyski. Ten sam brak wniosku dotyczy podnoszonej okoliczności toczenia się wobec skarżącej postępowania karnoskarbowego. Poza wskazaniem na istnienie takiego stanu, skarżąca nie uprawdopodobniła jaki potencjalny i dodatkowy wpływ mieć on będzie na jej sytuację w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji w tej sprawie. Podkreślić raz jeszcze należy, że to na stronie a nie na Sądzie rozpoznającym wniosek, spoczywa obowiązek przedstawienia i uprawdopodobnienia w taki sposób jego motywów, aby mogły dać podstawę do oceny możliwości wystąpienia w związku ze sprawą jednej bądź obu przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.