II GZ 146/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdzejko po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3566/24 w zakresie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencję zatrudnienia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 3566/24, działając na postawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 934, dalej: p.p.s.a.) odmówił A. Sp. z o.o. Sp. k. z w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona") wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2024 r. w przedmiocie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca zobowiązana jest do wykazania istnienia konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie to jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wystarczy ogólny wywód, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do poważnych i nieodwracalnych skutków gospodarczych i finansowych dla skarżącej. Skarżąca powinna sprecyzować, na czym ma polegać niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz powinna przede wszystkim przedstawić na potwierdzenie powyższej okoliczności dokumenty źródłowe dotyczące jej sytuacji finansowej i majątkowej. Tymczasem skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała przedmiotowego wniosku, co uniemożliwia dokonanie oceny przez Sąd, jaki rzeczywisty wpływ będzie miało dla skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji. Powoływanie się na potencjalną możliwość utraty przychodów i wywiązywania się z zobowiązań finansowych wobec pracowników, kontrahentów i klientów bez przywołania konkretnych faktów, argumentów oraz dokumentów finansowych, będących potwierdzeniem możliwości wystąpienia niepowetowanych strat, powoduje niemożność oceny, czy wniosek zasługuje na udzielenie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o uwzględnienie jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniami skarżąca podkreśliła, że wykreślenie z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia uniemożliwia jej prowadzenie działalności w tej branży, co skutkuje utratą klientów, przychodów i prowadzi do niewypłacalności. Jest to logiczny skutek wynikający z faktu, że bez wpisu do rejestru skarżąca nie może świadczyć usług zgodnie z obowiązującymi przepisami. W jej ocenie, odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji powoduje, że podmiot traci możliwość prowadzenia działalności zgodnie z dotychczasowymi założeniami strategicznymi, co skutkuje nagłą utratą przychodów oraz destabilizacją funkcjonowania firmy. Decyzja ta prowadzi do trudnych do odwrócenia skutków gospodarczych, w tym utraty kluczowych kontrahentów i klientów, którzy w obliczu niepewności co do dalszej działalności podmiotu, mogą zdecydować się na współpracę z innymi podmiotami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd może więc mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogących wywołać znaczną szkodę, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w skardze ogólnikowo podała okoliczności mogące świadczyć o możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Również w zażaleniu nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" musi zostać skonkretyzowane przez stronę i dokładnie przez nią przedstawione. Przedstawione zaś we wniosku okoliczności nie stanowią wystarczająco precyzyjnej, weryfikowalnej oraz materialnie adekwatnej konkretyzacji przesłanek uwzględnienia wniosku, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie WSA