II GZ 173/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 915/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. A. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 915/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił W. A. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślono, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji unormowana przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji wskazał, że wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany. Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący zawarł w skardze jedynie wniosek "o zawieszenie wykonania zaskarżanej decyzji", którego w ogóle nie uzasadnił, nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienie W. A. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o "zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji". W uzasadnieniu skarżący podniósł, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przez organ jest nadmiernie uciążliwe. Organ egzekucyjny zajął rachunek "firmowy" skarżącego, co uniemożliwia prowadzenie dalszej działalności gospodarczej, oraz rachunek wspólny z małżonką. Wskazując na art. 27c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), skarżący podniósł, że egzekucja powinna być ograniczona jedynie do majątku osobistego skarżącego, ponieważ tytuł wykonawczy wystawiony był tylko na skarżącego, a nie na oboje małżonków. W ocenie wnoszącego zażalenie, organ odmawiając umorzenia zaległości powołał się na dane niepotwierdzone w chwili wydawania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, którymi są wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku poza ewentualnym powtórzeniem treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. powinno wskazywać na konkretne zdarzenia świadczące o tym, iż w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżący w zawartym w skardze wniosku ograniczył się do stwierdzenia, że wnosi "o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji", nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec braku jakiegokolwiek uzasadnienia złożonego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2010 r., niemożliwym było dokonanie merytorycznej oceny tego wniosku. Brak uzasadnienia wniosku stanowi naruszenie obowiązku nałożonego na wnioskodawcę cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a. wykazania okoliczności lub konkretnych zdarzeń przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. z powodu braku uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, odpowiada prawu. Odnosząc się natomiast do podniesionych w zażaleniu zarzutów dotyczących odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, należy wskazać, że pozostają one poza przedmiotem toczącego się postępowania zażaleniowego, jakim jest postanowienie z 28 stycznia 2011 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji, gdyż w istocie stanowią polemikę z wywodami zaskarżonej decyzji. Z tej przyczyny wskazane przez skarżącego kwestie dotyczące umorzenia należności nie podlegały ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w toczącym się postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.