II GZ 178/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Ł. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 911/18 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 17 września 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 911/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Ł. B. na postanowienie tego Sądu z 16 lipca 2019 r. w sprawie ze skargi Ł. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] października 2018 r. w przedmiocie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy. Przedstawiając stan sprawy, Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z 16 lipca 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Ł. B. na wyżej opisaną decyzję SKO w R. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł zażalenie. Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 29 lipca 2019 r., skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego na adres: [...] W., ul. S. [...] w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania Sąd I instancji wywiódł, że przesyłka je zawierająca była awizowana w dniu 5 sierpnia 2019 r. W wyniku nieodebrania w placówce pocztowej przez pełnomocnika skarżącego kierowanej do niego korespondencji, przesyłka była powtórnie awizowana 13 sierpnia 2019 r. W związku z ponownym niepodjęciem pisma, zarządzeniem z 23 sierpnia 2019 r. uznano je za skutecznie doręczone w dniu 19 sierpnia 2019 r. W konsekwencji – jak wskazał WSA - ustawowy termin do dokonania wpisu sądowego od zażalenia upływał 26 sierpnia 2019 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono, że skarżący nie uiścił należnego wpisu od zażalenia. Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzucił naruszenie: art. 58 § 1 oraz art. 220 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. przez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że "wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego na adres: [...] W., ul. S. [...] w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru ww. wezwania wynika, ze przesyłka zawierająca odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia była awizowana w dniu 5 sierpnia 2019 r. W wyniku nieodebrania w placówce pocztowej przez pełnomocnika skarżącego kierowanej do niego korespondencji, przesyłka była powtórnie awizowana 13 sierpnia 2019 r. W związku z ponownym niepodjęciem pisma, zarządzeniem z 23 sierpnia 2019 r. uznano je za skutecznie doręczone w dniu 19 sierpnia 2019 r.". Autor zażalenia wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz przesłuchanie pełnomocnika skarżącego na okoliczności wskazane w uzasadnieniu. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wyżej wskazane ustalenia zostały poczynione bez rzetelnie przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz wskazano na brak dowodów dwukrotnego awizowania. Autor zażalenia podniósł, że pod wskazany adres ani 5 sierpnia ani 13 sierpnia nie została awizowana żadna przesyłka. Awiza nie zostały pozostawione ani w portierni budynku przy ul. S. [...] ani w biurze Kancelarii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zażalenie od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). W rozpoznawanym zażaleniu jego autor kwestionował prawidłowość przyjęcia przez Sąd I instancji fikcji prawnej doręczenia pełnomocnikowi skarżącemu wezwania do uiszczenia wpisu, a w konsekwencji prawidłowość odrzucenia zażalenia (na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. zapewne omyłkowo przywołanego w zażaleniu jako art. 220 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) jako nieopłaconego, mimo wezwania do dokonania tej czynności. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy podkreślić, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W myśl art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Ustalenia Sądu I instancji co do okoliczności prób doręczenia pełnomocnikowi strony wezwania o wpisie, które to okoliczności stanowią przecież przesłanki doręczenia zastępczego, znajdują potwierdzenie w aktach. I tak, ze znajdującej się w aktach sprawy koperty zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu (k. 43 akt WSA) wynika, że podjęto próbę jej doręczenia pełnomocnikowi skarżącego na adres ul. S. [...],[...] W. (podawany przez pełnomocnika skarżącego) w dniu 5 sierpnia 2019 r., jednak przesyłka nie została doręczona, o czym umieszczono zawiadomienie w drzwiach adresata. Przesyłka była powtórnie awizowana w dniu 13 sierpnia 2019 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 20 sierpnia 2019 r. Wszystkie adnotacje znajdujące się na kopercie zostały opatrzone podpisem osoby doręczającej. Prawidłowe było też w konsekwencji przyjęcie, że skuteczne doręczenie omawianej przesyłki nastąpiło 19 sierpnia 2019 r. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co istotne z punktu widzenia argumentów zażalenia, domniemanie prawdziwości tych danych może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie strona nie obaliła jednak skutecznie tego domniemania. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia zawiadomienia o przesyłce zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie skarżącego w tym zakresie. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone czy to w skrzynce pocztowej, czy też w drzwiach. Niezrozumiały jest podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 58 § 1 p.p.s.a. dotyczący okoliczności odrzucenia skargi. Autor zażalenia nie wyjaśnił też, na czym jego zdaniem miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W tej sytuacji należy uznać za prawidłowe odrzucenie zażalenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 p.p.s.a.– zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym - oraz art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.