II GZ 186/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [A.] w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 2276/16 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [A.] w K. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu spłaty należności postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 12 stycznia 2017 r. (sygn., akt V SA/Wa 2276/16), oddalił wniosek S. K., o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju z [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu spłaty należności. Z uzasadnienia postanowienia Sądu pierwszej instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia: S. wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że wykonanie decyzji będzie skutkowało koniecznością jednorazowego zwrotu kwoty 158 177,72 zł, co będzie oznaczać dla skarżącego, z uwagi na sytuację finansową konieczność likwidacji, jak również niezaspokojeniem wszystkich, w tym publicznych i prywatnych wierzycieli oraz likwidację ponad 100 miejsc pracy. WSA wyjaśnił, że wniosek skarżącej dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, którą to organ dokonał jedynie oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające odroczenie terminu spłaty na okres 3 lat i rozłożenie na raty należności określonej decyzją Zarządu Województwa Małopolskiego z [...] marca 2013r. W drodze decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z [...] lutego 2016r. oraz decyzji Ministra Rozwoju [...] czerwca 2016r. nie zostały natomiast nałożone na stronę skarżącą żadne obowiązki, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Decyzje te nie noszą znamion wykonalności, nie ma więc możliwości wstrzymania ich wykonania. W konsekwencji, wniosek S. o wstrzymanie wykonania decyzji nie może być uwzględniony. S. wniosło zażalenie na postanowienie z [...] stycznia 2017 r. zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. przez przyjęcie, że w wstrzymaniu wykonania podlegają tylko decyzje nakładające obowiązki na stronę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Należy podkreślić, że art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego, stosownie do treści art. 61 p.p.s.a., należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225). W związku z tym, nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Zasadą jest, że z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne. Przedmiotem sprawy jest decyzja Ministra Rozwoju z [...] czerwca 2016 r. dotycząca odroczenia terminu spłaty należności określonej w decyzji Zarządu Województwa Małopolskiego nr [...] z [...] marca 2013r. w przedmiocie określenia kwoty środków w wysokości 158.177,72 zł wydatkowanych z naruszeniem procedur. Należy więc zauważyć, że z zaskarżonej decyzji nie wynikało nałożenie na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanej z tytułu powstałych już wcześniej należności – o odtroczenie terminu spłaty należności, nie wykreowało nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków. Oznacza to, że decyzji Ministra Rozwoju brak jest przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.