II GZ 188/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 235/20 w zakresie odmowy uzupełnienia wyroku w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 24 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił wniosek A. O. o uzupełnienie wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zasądzenie na rzecz strony skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika kosztów postępowania następuje wyłącznie na wniosek, co jednoznacznie wynika z art. 209 i art. 210 p.p.s.a. Strona traci przy tym uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów (zob. art. 210 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.). W sprawie zakończonej wyrokiem, którego uzupełnienia wnioskodawca żąda, nie złożono na żadnym etapie wniosku o zasądzenie od organu administracji kosztów. Wniosku takiego nie ma ani w skardze, ani w piśmie procesowym z 5 października 2020 r. o zgłoszeniu się pełnomocnika do udziału w sprawie. Wniosku o zasądzenie kosztów nie złożono także w toku przeprowadzonej w dniu 13 października 2020 r. rozprawy, co jednoznacznie wynika z treści protokołu. W konsekwencji na chwilę wyrokowania nie wystąpiły ustawowe przesłanki do zamieszczenia w wydanym wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania, tak więc nie ma też podstaw do uznania, że wystąpiły w nim braki w rozumieniu art. 157 § 1 p.p.s.a., wymagające uzupełnienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 200, art. 205 § i 1 i § 2, art. 209 i art. 210 p.p.s.a. przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie na żadnym etapie nie złożono wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, mimo że pełnomocnik skarżącego w jego obecności w dniu 13 października 2020 r. przed zamknięciem rozprawy złożył wniosek o zasądzenie kosztów od organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji obligatoryjnie orzeka o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w przypadku określonym w art. 200 p.p.s.a., jeżeli zostanie złożony w tym zakresie stosowny wniosek (art. 209 i 210 p.p.s.a.), co powinno nastąpić najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny, w tej sprawie skarżący ani w skardze, ani w toku postępowania sądowego stosownego wniosku nie zgłosił. Wniosku takiego nie zgłosił także jego pełnomocnik umocowany w sprawie na etapie postępowania przed Sądem I instancji, jak również na rozprawie, co wynika z protokołu rozprawy z dnia 13 października 2020 r., którego treść nie została podważona. Z tego względu orzeczenie o kosztach nie znalazło miejsca w wydanym w sprawie wyroku. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, w art. 157, możliwość uzupełniania wyroku przez sąd na wniosek strony jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Treść art. 157 § 2 wskazuje na to, iż uzupełnienie wyroku możliwe jest także co do zwrotu kosztów postępowania. Jednakże uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów przez organ na rzecz skarżącego, którego skarga została uwzględniona jest możliwe tylko gdy sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. W rozpatrywanej sprawie, jak wspomniano, nie miało to jednak miejsca. W związku z powyższym nieuwzględnienie przez WSA wniosku o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów należało uznać za zasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.