II GZ 198/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2538/16 o odrzuceniu skargi M. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2538/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że M. K., reprezentowany przez pełnomocnika - r. pr. K. M., wniósł skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013. Tymczasem dołączone do skargi pełnomocnictwo procesowe dla r. pr. K. M. upoważniało go do działania w imieniu skarżącego w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2014 r. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 19 października 2016 r. Wyznaczony termin upłynął zatem w dniu 26 października 2016 r., jednak w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braku formalnego skargi. W dniu 24 listopada 2016 r. skarżący osobiście złożył w Sądzie pismo procesowe, do którego załączył właściwe pełnomocnictwo. W uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpoznawanej sprawie, pomimo wezwania, brak formalny skargi w postaci braku właściwego pełnomocnictwa procesowego, nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że na skardze – obok podpisu pełnomocnika - figuruje oryginalny i osobisty podpis skarżącego, co zostało pominięte przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. określono, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego; 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Wymagania pisma w postępowaniu sądowym zostały wymienione z kolei w art. 46 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Ponadto, gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt (art. 46 § 2 p.p.s.a.). W myśl zaś art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarga była obarczona brakiem formalnym, bowiem pełnomocnik skarżącego nie złożył pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w postępowaniu w sprawie skargi na decyzję w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2013. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w istocie pełnomocnik skarżącego dołączył do skargi nieprawidłowe pełnomocnictwo, które nie upoważniało go do podpisania skargi w imieniu skarżącego w niniejszej sprawie. Ten brak mógł być jednak zakwalifikowany jako brak formalny skargi, jedynie w przypadku, gdyby skarga nie została jednocześnie podpisana osobiście przez skarżącego. Tymczasem na ostatniej stronie skargi (k. 6 akt sądowych) widnieje własnoręczny podpis skarżącego. Powyższe oznacza, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która nie jest objęta przymusem adwokacko-radcowskim i w związku z powyższym nie musi zostać podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie jest obarczona brakiem formalnym. Z tej przyczyny wezwanie przez Sąd I instancji pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, a w konsekwencji odrzucenie skargi nieobarczonej brakiem formalnym, należy uznać za nieprawidłowe. Brak pełnomocnictwa dla pełnomocnika skarżącego winien skutkować bowiem jedynie – do czasu nadesłania prawidłowego pełnomocnictwa – pominięciem tego pełnomocnika w postępowaniu przed sądem. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowań toczącego się w zakresie rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu I instancji. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.