II GZ 212/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. Sp. z o.o. w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2923/24 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrocie wpisu w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 czerwca 2024 r. nr BP.502.28.2023.0155.KA12.578353 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. 1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 listopada 2024 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2923/24) odrzucił skargę R. Sp. z o.o. w M. (dalej przywoływana jako: "Skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 czerwca 2024 r. nr BP.502.28.2023.0155.KA12.578353 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia. Uzasadniając odrzucenie skargi Sąd podkreślił, że pismem z 2 października, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 31 sierpnia 2024 r. wezwano Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (ewentualnie pobranego w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wydruku komputerowego), obejmującego swym zakresem czasowym dzień sporządzenia skargi, z którego wynika sposób oraz osoby umocowane do działania w jej imieniu. W dniu 28 października 2024 r. Skarżąca, najprawdopodobniej w odpowiedzi na wezwanie, nadesłała egzemplarz skargi uzupełniony o następującą informację – "Pani K.jest osobą reprezentującą firmę w KRS, która będzie reprezentować firmę i będzie posiadać upoważnienie do jej reprezentowania w powyższej sprawie". Do wyżej wskazanego pisma nie został dołączony załącznik w postaci oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że spółka nie nadesłała żądanego dokumentu, tj. oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, na podstawie którego możliwe byłoby ustalenie prawidłowej reprezentacji Skarżącej odrzucił skargę. 2. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i zmianę lub możliwość zmiany postanowienia z dnia 28.11.2024. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. 3. Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie WSA uznał, że brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., jest nieprzesłanie KRS Skarżącej, czego wymaga wprost art. 46 § 2 pkt 1 lit. b w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a. Bezspornym było, że Skarżąca do skargi nie załączyła dokumentu potwierdzającego sposób reprezentacji spółki i w konsekwencji została wezwana do uzupełnienia tego braku formalnego. Nie ulegało również wątpliwości, że Skarżąca nie nadesłała KRS w wyznaczonym przez Sąd terminie. Jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe okoliczności, na gruncie rozpoznawanej sprawy, nie stanowiły wystarczającej podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy bowiem podkreślić, że jak wynika z treści art. 49 § 1 p.p.s.a., sąd wzywa do uzupełnienia braku formalnego skargi jedynie wówczas, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Przytoczona regulacja stanowi jedną z gwarancji prawa do sądu, gdyż przesądza ona, że jedynie braki formalne skargi uniemożliwiające prowadzenie przez sąd postępowania mogą stanowić podstawę jej odrzucenia, w przypadku ich nieuzupełnienia w terminie. Prawo do sądu jest bezspornie jednym z fundamentalnych uprawnień jednostki, mającym swoje źródło zarówno w Konstytucji RP (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2), jak i w normach prawa międzynarodowego (art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka). Ograniczenie prawa do sądu może zostać oczywiście ustanowione ze względu na inne wartości. Jak stwierdził Europejski Trybunał Praw Człowieka w decyzji z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. 60606/11 (LEX nr 1477698), "prawo dostępu do sądu zapewnione w art. 6 ust. 1 Konwencji nie jest bezwzględne i może podlegać ograniczeniom. Te są dozwolone w sposób dorozumiany, jako że prawo dostępu ze swej istoty wymaga uregulowania przez Państwo, które to uregulowanie może być różne w zależności od czasu i miejsca, zgodnie z potrzebami i środkami po stronie społeczeństwa i jednostek. (...) Ograniczenia prawa do sądu są zgodne z art. 6 jedynie wówczas, jeżeli nie ograniczają ani nie zmniejszają dostępu pozostawionego stronie postępowania sądowego w taki sposób lub w takim zakresie, iż sama istota dostępu do sądu staje się upośledzona. Ograniczenia takie, ponadto, nie będą zgodne z art. 6 ust. 1 Konwencji, jeżeli nie realizują uzasadnionego prawnie celu lub jeżeli nie zachodzi rozsądna relacja proporcjonalności pomiędzy stosowanymi środkami a celem, który ma zostać osiągnięty". Stosowanie przepisów ustanawiających takie ograniczenia wymaga od sądu rozważenia, czy chronione w ten sposób wartości przeważają nad konstytucyjnym i konwencyjnym uprawnieniem do rozpatrzenia sprawy przez sąd. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takiego dogłębnego rozważenia z uwzględnieniem aksjologii zastosowanych przez Sąd I instancji przepisów zabrakło w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny przede wszystkim pominął, że w aktach administracyjnych sprawy, przesłanych przez organ do Sądu wraz ze skargą, znajdują się dwa odpisy KRS-u jeden z 21.09.2022 r. w którym odnotowano, że ostatnia zmiana nastąpiła 8.08.2022 r. oraz drugi KRS z dnia 16.04.2024 r. w którym data dokonania ostatniego wpisu to 12.07.2023 r. Sąd mógł zatem uzyskać informację o sposobie reprezentacji Skarżącej bez konieczności wzywania jej do uzupełnienia braku formalnego skargi pod rygorem odrzucenia. Tym bardziej, że z pism kierowanych do Sądu wynika nieporadność Skarżącej. Skarżąca w ogóle nie zrozumiała skierowanego do niej wezwania (choć to nie usprawiedliwia niewykonania wezwania Sądu). Jednakże zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie wyżej wskazane okoliczności, w okolicznościach tejże sprawy, gdy w aktach administracyjnych znajdowały się dwa odpisy KRS-u w których bezsprzecznie, nieprzerwanie od momentu założenia spółki, organem uprawnionym do reprezentacji jest K., nie można było uznać, że nieprzesłanie kolejnego odpisu KRS-u, stanowiło brak formalny uniemożliwiający nadanie skardze prawidłowego biegu. W takiej sytuacji, stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., niezasadne było wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w omawianym zakresie pod rygorem jej odrzucenia. 4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.