II GZ 227/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A.H. i S.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2021 r. sygn. akt III SPP/Lu 108/20 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi A.H. i S.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 3 marca 2021 r., sygn. akt III SPP/Lu 108/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie A.H. i S.K. na postanowienie tego Sądu z 27 stycznia 2021 r. o zmianie zarządzenia referendarza sądowego z 15 grudnia 2020 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku "[...]" s.c. S.K. i A.H. o przyznanie prawa pomocy. Sąd I instancji wskazał, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania nie przysługuje zażalenie. Wobec tego odrzucił zażalenie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli A.H. i S.K.. Zarzucili naruszenie prawa procesowego z art. 16 § 1 i 2 k.p.a., art. 15 oraz art. 137 § 2 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkując faktycznym pozbawieniem strony prawa do rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny dopuszczalności wniesienia środka odwoławczego od postanowienia Sądu I instancji o zmianie postanowienia referendarza sądowego. Stosownie do art. 258 § 1 p.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy, które to czynności zostały wymienione w § 2 ww. przepisu. Z kolei zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza stronie przysługuje sprzeciw do właściwego sądu administracyjnego, który orzeka jako sąd drugiej instancji na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 2 i 3 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek odwoławczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ ani art. 194 § 1 p.p.s.a., ani żaden inny przepis szczególny ustawy nie przewiduje możliwości zaskarżenia tego orzeczenia zażaleniem. Prawidłowo zatem Sąd I instancji, postanowieniem zaskarżonym na obecnym etapie postępowania, odrzucił zażalenie skarżących z uwagi na jego niedopuszczalność. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.