II GZ 235/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Go 664/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu, po wznowieniu postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z 25 lutego 2025 r., sygn. akt II SA/Go 664/24, działając na postawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 934, dalej: p.p.s.a.) odmówił A. Sp. z o.o. w G. (dalej: "Skarżąca", "Strona") wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 listopada 2024 r. w przedmiocie rejestracji pojazdu, po wznowieniu postępowania. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że skarżąca zaniechała wykazania związku pomiędzy odmową rejestracji stanowiącego własność spółki pojazdu, a niebezpieczeństwem wyrządzenia spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym nie zostały uprawdopodobnione okoliczności ziszczenia się w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia dokonanie przez Sąd jakiejkolwiek w tym zakresie oceny. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazując, że czasowe wyrejestrowanie pojazdu spowoduje straty finansowe, jak i nieodwracalne w skutkach szkody dla wielu podmiotów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej przed negatywnymi skutkami, które może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w tym w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd może więc mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogących wywołać znaczną szkodę, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji słusznie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji mogłoby zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca w piśmie z dnia 19 grudnia 2024 r., po wniesieniu skargi do Sądu I instnacji, ogólnikowo podała okoliczności mogące świadczyć o możliwości zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Również w zażaleniu nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem, użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" musi zostać skonkretyzowane przez stronę i dokładnie przez nią przedstawione. Przedstawione zaś we wniosku okoliczności nie stanowią wystarczająco precyzyjnej, weryfikowalnej oraz materialnie adekwatnej konkretyzacji przesłanek uwzględnienia wniosku, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.