II GZ 251/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. w H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 4074/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi T. w H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2025 r., nr BP.702.907.2025.E.0747.BKOE.7478 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku polegającego na dołączeniu odwzorowań cyfrowych dokumentów potwierdzających dane pojazdu samochodowego do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. zwrócić T. w H. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych. I Zaskarżonym postanowieniem z 18 marca 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 4074/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. w H. (dalej jako: "skarżąca", "spółka") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako "GITD") z 24 października 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku polegającego na dołączeniu odwzorowań cyfrowych dokumentów potwierdzających dane pojazdu samochodowego do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną. Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy: Pismem z 28 listopada 2025 r. spółka, będąca spółką czeską, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD w przedmiocie jak wyżej. Do skargi dołączona został poświadczona za zgodność z oryginałem kopia pełnomocnictwa z 22 maja 2024 r. podpisanego przez J. H. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 30 grudnia 2025 r., pismem z 19 stycznia 2026 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów rejestrowych spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski w celu wykazania sposobu jej reprezentacji, obejmujących swym zakresem dzień załączonego do skargi pełnomocnictwa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej 26 stycznia 2026 r. (zpo k. 17 akt sądowych). Pismem z 29 stycznia 2026 r. (nadanym 30 stycznia 2026 r.) skarżąca przedłożyła odpis z rejestru handlowego skarżącej spółki wydany na dzień 14 marca 2024 r. wraz z tłumaczeniem uwierzytelnionym na język polski, wskazując, że z przedłożonego odpisu wynika, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo, była upoważniona do samodzielnej reprezentacji spółki. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 11 lutego 2026 r. (k. 24) uznano, że brak formalny skargi został uzupełniony w terminie, wobec czego stwierdzono gotowość do wyznaczenia terminu rozprawy. Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 18 marca 2026 r. (k. 25), uchylono wcześniejsze zarządzenie w części stwierdzającej gotowość do wyznaczenia terminu rozprawy oraz skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w przedmiocie zbadania przesłanek do odrzucenia skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie wykonała prawidłowo wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych, bowiem przedłożone Sądowi przy piśmie z 29 stycznia 2026 r. dokumenty rejestrowe spółki obejmowały dane ważne na 14 marca 2024 r., tj. przed dniem udzielenia załączonego do skargi pełnomocnictwa (22 maja 2024 r.). Zatem, skoro w zakreślonym przez Sąd terminie pełnomocnik nie wykonał prawidłowo wezwania Sądu, to Sąd I instancji za zasadne uznał odrzucenie skargi, w podstawie prawnej przyjętego rozstrzygnięcia wskazując m.in. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako "ppsa"). Zażaleniem z 20 kwietnia 2026 r. (nadanym 21 kwietnia 2026 r.), spółka zaskarżyła wydane w sprawie postanowienie w całości, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 ppsa – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo usunięcia przez pełnomocnika braków formalnych w przepisanym terminie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 49 § 1 ppsa w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy w wezwaniu do uzupełnienia braków skargi użyto nieprecyzyjnego sformułowania, iż należy dostarczyć dokumenty rejestrowe spółki obejmujące swym zakresem dzień załączonego do skargi pełnomocnictwa i bezzasadne uznanie, iż przesłany odpis nie obejmował swym zakresem dnia załączonego pełnomocnictwa, co miało istotny wpływ na wynik postępowania z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi; 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 49 § 1 ppsa w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy żaden przepis prawa nie wymaga od pełnomocnika, aby do skargi załączył odpis z rejestru spółki z tej samej daty, co data udzielenia pełnomocnictwa. Wskazując na powyższe zarzuty, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. II Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jego zarzuty należało uznać za zasadne. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym odrzucono skargę spółki na decyzję GITD w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku polegającego na dołączeniu odwzorowań cyfrowych dokumentów potwierdzających dane pojazdu samochodowego do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Jako podstawę prawną postanowienia Sąd I instancji wskazał m.in. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa. Sąd I instancji, odrzucając skargę, wskazał, że uczynił to z uwagi na fakt, że skarżąca nie wykonała prawidłowo wezwania tego Sądu do uzupełnienia braków formalnych, bowiem przedłożone Sądowi I instancji w uzupełnieniu braków formalnych dokumenty rejestrowe spółki obejmowały dane ważne na 14 marca 2024 r., tj. przed dniem udzielenia załączonego do skargi pełnomocnictwa (22 maja 2024 r.). W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, wbrew stanowisku spółki wyrażonym w zarzucie nr 1 oraz częściowo w zarzucie nr 2 zażalenia, że ustawa - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi m.in. w art. 46 i 48 wskazuje określone wymogi formalne, które musi spełniać pismo inicjujące postępowanie w sprawie (w tym skarga). Ich niespełnienie obliguje Sąd, zgodnie z art. 49 ppsa, do wezwania do uzupełnienia braków formalnych takiego pisma w terminie 7 dni, a ich nieuzupełnienie w przypadku pisma będącego skargą skutkuje jej odrzuceniem (art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa). Tym samym niezasadnie wnosząca zażalenie spółka upatruje naruszenia art. 49 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ppsa "z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi", bowiem takiemu merytorycznemu rozpoznaniu poddana może zostać li skarga spełniająca wymogi formalne, określone w ppsa. Co jednak znamienne, odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi jest możliwe jedynie wtedy, gdy braki te rzeczywiście zaistnieją, a w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy braki takie nie zaistniały. Kwerenda akt sprawy wskazuje bowiem, że znajdują się w nich dwa odpisy z rejestru handlowego skarżącej spółki wraz z tłumaczeniami uwierzytelnionymi na język polski, wydane na dzień: 14 marca 2024 r. (k. 19-22 akt sądowych) oraz 19 maja 2025 r. (k. 75-78 akt administracyjnych, także przedłożone przy zażaleniu – k. 43-47 akt sądowych). Z dokumentów tych bezspornie wynika, że osoba udzielająca pełnomocnictwa umocowana jest do ich udzielania od 8 listopada 2005 r. Tym samym, przedkładając wraz ze skargą pełnomocnictwo udzielone 22 maja 2024 r., w istocie podnoszony przez Sąd I instancji w kontrolowanym postanowieniu brak formalny, przyjęty za podstawę do odrzucenia skargi, na dzień wydawania postanowienia nie istniał, bowiem z akt sprawy wynikało umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do jej reprezentacji w latach 2005-2025. Wobec powyższego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy należało uznać, że w aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa pełnomocnikom skarżącej, a tym samym odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego w tym przedmiocie – za nieprawidłowe. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ppsa orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 ppsa.