II GZ 305/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Łd 247/24 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 14 lutego 2024 r. nr KO.4114.4.2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów postanawia: oddalić zażalenie. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 14 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Łd 247/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej jako: "p.p.s.a." lub "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. (dalej jako: "Skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 14 lutego 2024 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonania badań technicznych pojazdów. Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 14 lutego 2024 r. Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który jednak nie został w ogóle uzasadniony. Sąd zwrócił także uwagę, że do wniosku nie zostały załączone żadne dokumenty dotyczące aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej Skarżącego. Sąd wyjaśnił, że nie może stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentacja stanowiąca uzasadnienie sformułowanych w skardze zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji. Stanowisko strony, że zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jej ocenie narusza prawo, nie stanowi, zdaniem Sądu, przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji uznając, że Skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania decyzji z dnia 14 lutego 2024 r. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Skarżący, który zaskarżając je w całości wniósł o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji o cofnięciu Skarżącemu uprawnienia nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. do wykonywania badań technicznych pojazdów i wystawiania z tego tytułu zaświadczeń o przeprowadzonych badaniach. Jednocześnie Skarżący wniósł o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., które polegać miało na odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podczas gdy, w ocenie Skarżącego, w niniejszej sprawie na skutek utraty przez Skarżącego uprawnień do wykonywania pracy będącej jedynym źródłem utrzymania powstaje po stronie Skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony powinien zawierać zatem spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Jeżeli we wniosku strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację przedstawioną przez Sąd pierwszej instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze Skarżący wniósł o udzielenie tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, jednak w żaden sposób do tego wniosku nie odniósł się w uzasadnieniu skargi. Rację ma więc Sąd pierwszej instancji, że Skarżący, poza samym faktem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie wskazał ani też nie udokumentował okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji musiało to skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd pierwszej instancji. Zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego oceny tej nie podważają argumenty podniesione w zażaleniu. Istotą zażalenia jest bowiem kontrola legalności wymienionych w przepisach Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Wobec powyższego nie było podstaw, aby odnieść się do nowych okoliczności, powołanych w zażaleniu i uwzględnić je przy wydawaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W kwestii podnoszonych przez Skarżącego argumentów odnoszących się do wadliwości wydania skarżonej decyzji stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania sąd rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne. Przekonania Skarżącego o wysokim prawdopodobieństwie wadliwości wydanej decyzji, a co za tym idzie o zasadności złożonej w sprawie skargi, nie stanowią przesłanek podlegających ocenie w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Tym samym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu, ponieważ złożony w sprawie wniosek nie zawiera takiej argumentacji, która przedstawiałaby możliwość wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, że negatywnie rozpoznane żądania Skarżącego nie neguje możliwość ponownego ubiegania się o zastosowanie wobec niego instytucji ochrony tymczasowej z uwzględnieniem wypełnienia wymogów stawianych przez art. 61 § 3 p.p.s.a. omówionych na wstępie rozważań. Uzupełniając powyższe, w zakresie wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego, zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw prawnych do wydania orzeczenia w tym zakresie, w postanowieniu rozpoznającym zażalenie, ponieważ przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Art. 209 p.p.s.a. stanowi, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego regulują przywołane powyżej art. 203 oraz art. 204 p.p.s.a., jednak przepisy te nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, na co wskazuje zakres odesłania zawartego w art. 197 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.