II GZ 315/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. Sz. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn. akt ll SA/Rz 469/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. Sz. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2024 r., nr BP.501.113.2023.2250.KA12.526715 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 4 czerwca 2024 r., odrzucił skargę M. Sz. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą, skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie to zostało doręczone stronie w dniu 18 kwietnia 2024 r. Sąd I instancji wskazując na treść art. 230 § 1 i 2 oraz art. 220 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skuteczny termin do uzupełnienia braku skargi upływał z dniem 25 kwietnia 2024 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi, co uniemożliwiło nadanie sprawie prawidłowego biegu. M. Sz. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji wskazując, że nieuiszczenie opłaty, wpisu od skargi było spowodowane niewiedzą i niedopatrzeniem oraz złym zrozumieniem, że opłata miała być nie od spółki cywilnej tylko od każdego ze współwłaścicieli – wspólnika spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Kontrola postanowienia Sądu I instancji, wywołana wniesionym przez stronę zażaleniem wskazuje, że w sprawie zaistniały podstawy obligujące Sąd do odrzucenia skargi M. Sz. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 lutego 2024 r., w oparciu o art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. W § 3 powołanego przepisu, nałożono na sąd obowiązek odrzucenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania w przypadku nieuiszczenia przez stronę wpisu od wymienionego i wnoszonego pisma pomimo wezwania do dokonania tej czynności. Jak stanowi natomiast § 1 art. 220 p.p.s.a., w przypadku nieuiszczenia przez wnoszącego do sądu pismo należnej opłaty za tą czynność, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W niniejszej sprawie, jak słusznie ustalił Sąd I instancji, strona w związku z wniesioną i nie opłaconą skargą na powołane rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wezwana została od uiszczenia należnego wpisu od tejże skargi. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 18 kwietnia 2024 r., na co wskazuje zwrotne poświadczenie odbioru wezwania. Skuteczny termin do uzupełnienia braku fiskalnego skargi, uiszczenia wpisu w kwocie 400 zł, upływał zatem, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, w dniu 25 kwietnia 2024 r. Co wynika z analizy akt sprawy, strona do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, wpisu nie uiściła. Taki stan sprawy, jak już wskazano, obligowała Sąd I instancji do zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucenia wniesionej przez stronę skargi. Oceny tej nie zmienia, podniesiona w zażaleniu argumentacja wskazująca na przyczyny niewykonania przez skarżącego wezwania do uiszczenia wpisu do jego skargi. Nie może ona również prowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zarówno bowiem z treści zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, jak i z treści pisma o doręczeniu odpisu tego zarządzenia, które znajdują się w aktach sprawy, wynika wprost, że wezwanie skierowano do M. Sz., jako strony skarżącej (skarżącego), nie zaś jak stara się wywodzić strona w motywach zażalenia, przedstawiciela – współwłaściciela S. T. s.c.. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż wezwanie to mogło wprowadzić skarżącego w błąd co do podmiotu, do którego zostało ono skierowane. Reasumując, brak jest w sprawie podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji, w konsekwencji brak jest również podstaw do "cofnięcia postanowienia o odrzuceniu skargi". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.