II GZ 32/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "[...]" Spółki z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 1144/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej z tytułu nieprzedłożenia automatu do gier do badania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem nałożono na skarżącą karę porządkową w kwocie 1.500 zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji Spółka nie wykazała, że uiszczenie tej kwoty przekracza jej możliwości finansowe i wywołałoby jej niewypłacalność. W uzasadnieniu postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjni wskazał, iż skarżąca Spółka nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienie. WSA w Białymstoku podkreślił, iż skarżąca Spółka nie wskazała konkretnych faktów charakteryzujących sytuację finansową spółki. [...] wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm,, dalej: p.p.s.a.) poprzez niewstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sytuacji wykazania przez skarżącą niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej, poprzez wykonanie postanowienia, znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków oraz odmowy wstrzymania wykonania postanowienia bez przeanalizowania danych finansowych skarżącej w sytuacji gdy okoliczności wskazana przez skarżącą we wniosku nie były dla Sądu wystarczające. Naruszenie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a poprzez nieprzeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów potwierdzających sytuację finansową skarżącej uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca spółka do zażalenia dołączyła 1) historię operacji na rachunku za okres październik-grudzień 2013 r., 2) zestawienie zadłużenia na dzień 20 grudnia 2013 r., 3) bilans okresowy za okres styczeń-listopad 2013 r., 4) rachunek zysków i strat za okres styczeń-listopada 2013 r. Sygn. akt II GZ 32/14 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i jako takie podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, ani też przedstawienie wyciągu bankowego z wykazem serii operacji finansowych. Uzasadnienie wniosku - jak podkreślił Sąd I instancji - powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku ograniczyła się do twierdzeń, że wobec podniesionych w skardze zarzutów, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody. Nie było zatem podstaw, aby stwierdzić, że wykonanie decyzji spowoduje następstwa w postaci wyrządzenia stronie znacznej szkody, bądź wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Podniesione w zażaleniu ogólne argumenty nie dają podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy także zauważyć, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji strona może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sad I instancji art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed Sygn. akt II GZ 32/14 sądami administracyjnymi. W toku postępowania przed Sądem I instancji strona nie wnosiła bowiem o przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu. Ponadto, żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie upoważnia Sądu do wezwania strony do przedłożenia dokumentów w postępowaniu wszczętym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Skoro więc strona nie złożyła wraz z wnioskiem dowodów na poparcie twierdzeń w nim zawartych, Sąd orzekał wyłącznie na podstawie wniosku. Odnosząc się natomiast do dołączonych w zażaleniu dokumentów należy przyjąć, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie jest bowiem jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 194 p.p.s.a. Jego istotą jest kontrola legalności wymienionych w przepisach p.p.s.a. postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania. Tym samym prawidłowe jego skonstruowanie, które polega na nienaruszeniu istoty tego środka prawnego, sprowadza się do próby podważenia oceny dokonanej przez podmiot, który wydał dane postanowienie lub zarządzenie. Nie można podnosić w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie - zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego - oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być spełniony. Na marginesie należy wskazać, iż postanowienie w sprawie wstrzymania wykonalności aktu lub czynności sąd administracyjny może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Oznacza to, że strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia powinna wykazać taką zmianę, która czyni jej wniosek zasadnym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 197 § 1 i 2 orzekł jak w sentencji.