II GZ 349/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2594/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 4 lipca 2024 r. znak ZPŚ.642.776.2024.HST w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 listopada 2024 r. (sygn. akt V SA/Wa 2594/24), odrzucił skargę J. K. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 4 lipca 2024 r. znak ZPŚ.642.776.2024.HST w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Uzasadniając odrzucenie skargi WSA w Warszawie wskazał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący w dniu 24 lipca 2024 r. odmówił potwierdzenia odbioru przesyłki obejmującej zaskarżone postanowienie, mimo że, jak wynika z adnotacji doręczającego, przesyłka została mu wydana. Sąd powołując się na art. 46 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a."), uznał, że okoliczność ta nie wpływa na skuteczność doręczenia, gdyż jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu. Mając powyższe na uwadze, stwierdzenie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki przez doręczyciela daty doręczenia oraz wskazanie, że Skarżący odebrał przesyłkę, lecz odmówił złożenia podpisu na potwierdzeniu odbioru, czyni zadość wymaganiom określonym w art. 46 § 2 k.p.a. Przyjmując zatem doręczenie Skarżącemu zaskarżonego postanowienia w dniu 24 lipca 2024 r. Sąd uznał, że skarga – nadana w placówce pocztowej w dniu 26 sierpnia 2024 r. (vide: koperta w której nadano skargę – k. 6 akt sądowych) – wniesiona została z przekroczeniem ustawowego terminu trzydziestu dni. 2. Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zarzucając naruszenie art. 83 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. 3. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Ustawodawca połączył zatem określone skutki prawne (możliwość wniesienia skargi) ze skutecznym doręczeniem stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Zasady doręczania pism przez organ administracji publicznej regulują przepisy rozdziału 8 "Doręczenia" Działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W myśl art. 42 § 1 K.p.a. osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie Ministra Zdrowia skierowane zostało na prawidłowy adres Skarżącego i zgodnie adnotacją dokonaną przez wydającego na dokumencie urzędowym, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki – "odmowa podpisu Odebrał J. K.", jednakże okoliczność doręczenia powyższej przesyłki nie została podważona, ani zakwestionowana przez Skarżącego, podobnie jak sam fakt otrzymania wezwania, na co wskazuje chociażby treść zażalenia. W opinii Skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchybił art. 83 § 2 p.p.s.a. 4. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w tej sprawie, co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru w/w postanowienia, rozstrzygnięcie Organu odwoławczego zostało doręczone Skarżącemu w dniu 24 lipca 2024 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 23 sierpnia 2024 r. (piątek - nie był to dzień ustawowo wolny od pracy), a nie jak wskazywał Skarżący w zażaleniu, 24 sierpnia 2024 r. (sobota). Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 26 sierpnia 2024 r., czyli po upływie ustawowego terminu. 5. Wobec tego w sprawie nie mógł zostać zastosowany art. 83 § 2 p.p.s.a., ponieważ ostatni dzień terminu do złożenia skargi nie przypadał na sobotę ani na dzień ustawowo wolny od pracy. Skargę do WSA w Warszawie wniesiono 26 sierpnia 2024 r., należało zatem przyjąć, że uchybiono terminowi określonemu w art. 53 § 1 p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. 6. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji