II GZ 362/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 168/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 24 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił skarżącemu G. G. wstrzymania wykonania objętej jego skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą na powołaną decyzję G. G. sformułował wniosek o wstrzymanie jej wykonania z powodu możliwości wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej i trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca oświadczył, że nie dysponuje wolnymi środkami pozwalającymi mu na uiszczenie kary w kwocie 24.000 zł. Wykonanie decyzji może zaś spowodować ograniczenia w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej poprzez brak możliwości inwestowania w rozwój firmy. Wpłynie również negatywnie na wywiązanie się z ciążących na stronie zobowiązań. Skarżący wskazał ponadto, że w okresie od stycznia do kwietnia 2016 r. odnotował stratę w wysokości 1.124,83 zł przy dochodach w kwocie 604.869,29 zł. Sąd I instancji wskazując na przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody jak również nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawione przez skarżącego ogólne informacje dotyczące jego sytuacji majątkowej nie odzwierciedlały, w ocenie Sądu, z jakiego tytułu strona osiągnęła taki przychód w niepełnym rozliczeniu rocznym, co uniemożliwiało stwierdzenie, czy wyegzekwowanie karty pieniężnej wynikającej z decyzji rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudne do odwrócenia skutki. Również przedłożona kopia Podatkowej Księgi Przychodów i Rozchodów za okres od stycznia do kwietnia 2016 r. nie pozwalała, zdaniem Sądu I instancji, na przyjęcie, iż skarżący uprawdopodobnił możliwość wystąpienia którejś z wymienionych przesłanek. G. G. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 29 grudnia 2016 r., mimo podniesionych przez skarżącego we wniesionej skardze od ww. decyzji istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem przedmiotowej decyzji, przez co doszło do narażenia działalności gospodarczej skarżącego na wystąpienie trudnych do odwrócenia dla niej skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy, które to warunki na dzień wniesienia niniejszego zażalenia nie straciły na aktualności. Podnosząc ten zrzut skarżący wniosło o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez WSA w W. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia przedmiotowego zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności odnieść się należy do wniosku skarżącego o wstrzymanie na podstawie art. 196 p.p.s.a., wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia postępowania zażaleniowego. Zgodnie z tym przepisem wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. O wstrzymaniu wykonania postanowienia decyduje, zatem Sąd I instancji przed przekazaniem akt sądowi kasacyjnemu tym samym wniosek w tym przedmiocie nie jest rozpoznawany przez Naczelny Sąd Administracyjny w konsekwencji czego nie może on odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Odnosząc się zaś do podniesionego w zażaleniu zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazać należy, że zgodnie z jego treścią sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Również rzeczą wnioskodawcy jest przedstawienie dowodów na poparcie podniesionych we wniosku twierdzeń. Przenosząc powyższe rozważania na grunt tej sprawy za prawidłową uznać należy ocenę wniosku skarżącej spółki, jakiej dokonał Sąd I instancji. W świetle przedstawionych przez stronę we wniosku i zażaleniu okoliczności mających przemawiać, w jej ocenie, za możliwością wystąpienia w stosunku do niej obu przesłanek określonych powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., w związku z wykonaniem objętej skargą decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. oraz dokumentów mających potwierdzić podniesione twierdzenia, zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przedłożone Obliczenie dochodu za 2016 r. i Podatkowa Księga Przychodów i Rozchodów za 2016 r. jak również załączone do zażalenie Obliczenie dochodu za 2017 r., wyłącznie, w sposób wybiórczy obrazują aktualną sytuację skarżącego i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w aspekcie finansowym – płynności finansowej i możliwości płatniczych. Wynikające z nich informacje co do uzyskanych przychodów i poniesionych wydatków odnoszą się do zaledwie kilku miesięcy. W przypadku dokumentu Obliczenia dochodu za 2016 r. i Księgi Podatkowej pierwszego kwartału 2016 r., zaś dokument Obliczenia dochodu za 2017 r. dotyczy tylko miesiąca stycznia tegoż roku. Zauważyć w tym zakresie należy, że wymienione dokumenty nie obrazują aktualnej sytuacji finansowej strony za okresy najbliższe wywiedzionej w sprawie skardze i zażaleniu – odpowiednio, luty i kwiecień 2017 r. Strona nie wykazała przy tym pozostałych okresów poprzedzających wniesienie tak skargi i zawartego w niej wniosku jak i zażalenia, co do uzyskanych dochodów i poniesionych strat. Skoro, bowiem strona mogła wykazać rachunek obrotowy za styczeń – kwiecień 2016 r., to powołując się na ponoszone straty w działalności i dodatkowy niekorzystny wpływ konieczności uiszczenia nałożonej decyzją kary, wykazanie rachunku zysków i strat za cały rok 2016 r. pozwoliłoby na dokonanie obiektywnej oceny potencjalnego wpływu wykonania zakwestionowanego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Celnej w W. na płynność finansową strony skarżącej i w konsekwencji na możliwość wystąpienia jednej bądź obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji. Selektywne przedstawienie przez stronę informacji finansowych prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ograniczające się wyłącznie do niewielkiego okresu obrotowego i wykazujące wyłącznie poniesione straty poddaje w wątpliwość podniesioną we wniosku i zażaleniu argumentację o konieczności zastosowania w stosunku do skarżącego instytucji ochrony tymczasowej również wobec wynikających z przedłożonych dokumentów przychodów, jakie strona generuje, które jak trafnie zauważył Sąd I instancji, przewyższają wysokość nałożonej w sprawie kary. Reasumując, Sąd I instancji trafnie stwierdził, iż skarżący nie uprawdopodobnił możliwości wyrządzenia mu wykonaniem zaskarżonej decyzji znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W takim stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji przy rozpoznawaniu wniosku strony art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.