II GZ 378/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 255/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 255/17 odmówił W.P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pogorszenie sytuacji majątkowej jej rodziny i może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, stanowiącej źródło jej dochodów oraz utrzymania rodziny. Skarżąca podkreśliła, że obecnie jest już przeciwko niej prowadzona egzekucja kwoty 12.000 zł w oparciu o decyzję z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze nie został dostatecznie uzasadniony. Skarżąca jedynie ogólnikowo stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a w konsekwencji doprowadzi do jej zaprzestania. Skarżąca nie przedstawiła jednak ani swej aktualnej kondycji finansowej, ani też nie wskazała skutków, jakie wywołałoby dla jej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że skarżąca nie przedłożyła wraz z wnioskiem żadnych dokumentów, potwierdzających możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wniosku. Ponadto, uiszczenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości, wnosząc o jego o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. polegające na oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że jej aktualną sytuację życiową, w tym kondycję finansową, potwierdzają załączone do zażalenia dokumenty w postaci zeznań podatkowych z ostatnich dwóch lat oraz dokumentów dołączonych do oświadczenia skarżącej, z których wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi skarżącą (a także jej rodzinę) do całkowitego zubożenia i pozbawienia jej podstawowych środków do życia, jak również negatywnie wpłynie na stan jej zdrowia. Ponadto, w oparciu o inną, również ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia [...] maja 2015 r., przeciwko skarżącej prowadzona jest obecnie egzekucja w administracji. Do zażalenia skarżąca dołączyła: kopię deklaracji PIT za rok 2016, kopię deklaracji PIT za rok 2015, oświadczenie skarżącej, kopię dokumentacji lekarskiej i kopię tytułu wykonawczego nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tzw. postępowaniu wpadkowym, wszczętym na skutek wniesienia przez stronę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, o którym to wniosku mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany ocenić, czy zostały spełnione przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu w oparciu o analizę wniosku strony oraz dokumentów zebranych w aktach sprawy. Powyższy obowiązek wynika z systemowego odczytania art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. Na mocy tego ostatniego przepisu artykuły p.p.s.a. dotyczące wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych znajdują odpowiednie zastosowanie do postanowień tychże sądów. W myśl zaś art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Odpowiednie odczytanie ww. przepisu dla postępowania wpadkowego, które kończy się postanowieniem dotyczącym wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, polega na tym, że jako podstawę oceny sądu należy przyjąć akta sprawy, które dokumentują wszystkie ustalenia faktyczne poczynione w danym postępowaniu. Rozpoznając ww. wniosek wojewódzki sąd administracyjny nie może zatem pomijać w swoim rozumowaniu informacji zawartych w aktach sprawy. Ich pełna analiza jest warunkiem prawidłowej oceny stanu faktycznego, która znajduje swoje odzwierciedlenie w postanowieniu sądu. W rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł. Istotnie wniosek zawarty w skardze nie był należycie uzasadniony i na jego poparcie skarżąca nie przedstawiła stosownej dokumentacji, niemniej uczyniła to w zażaleniu na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, załączając kopie: deklaracji PIT za rok 2015 i 2016, dokumentacji lekarskiej i tytułu wykonawczego nr [...] oraz oświadczenie skarżącej o jej sytuacji majątkowej i zdrowotnej. Z uwagi na powyższą, istotną w sprawie okoliczność, wątpliwe wydaje się dokonanie przez Sąd I instancji szczegółowej analizy materiałów załączonych przez stronę do zażalenia, wobec uprawnień autokontrolnych Sądu I instancji, określonych w art. 195 § 2 p.p.s.a. Sąd I instancji, orzekając ponownie w sprawie z wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oceni, czy dołączone do zażalenia dokumenty mogą mieć wpływ na udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązkiem Sądu jest bowiem odniesienie się do całokształtu zgromadzonej w aktach dokumentacji i na tej podstawie dokonanie oceny sytuacji strony w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.