II GZ 383/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 26 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Spółki z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 833/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 23 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 833/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił A. Spółce z o.o. w B. (dalej: skarżąca, wnioskodawca) wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z [...] maja 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 600.000 zł. Sąd I instancji wskazał, że spółka uzasadniła wniosek w sposób ogólny, że uiszczenie nałożonej kary pieniężnej wiązałoby się z dużym obciążeniem finansowym, mogącym doprowadzić do niewypłacalności skarżącej i zaprzestania prowadzenia legalnej działalności gospodarczej, polegającej na urządzaniu gier logicznych. W ocenie WSA, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być tak sformułowany, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej p.p.s.a.), a twierdzenia powinny zostać poparte odpowiednimi informacjami i dokumentami. Wniosek spółki tych wymogów nie spełnił. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła spółka, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem spółki uzasadnienie przedstawione przez nią we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wystarczające. Wskazała na niekorzystne skutki wiążące się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, polegające przede wszystkim na możliwości doprowadzenia do jej upadłości. Nie ulega wątpliwości, że sam fakt wymierzenia kary w wysokości 600.000 zł przemawia za tym, że jej wykonanie może pociągnąć za sobą niezwykle niekorzystne, trudne do odwrócenia skutki oraz może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody. Kara w tej wysokości pociąga za sobą bardzo poważne skutki finansowe niezależnie od kondycji finansowej przedsiębiorstwa, nawet osiągającego dobre wyniki finansowe. Nie zachodziła więc potrzeba dalszego uzasadniania wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami. Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie przedstawiła żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością zastosowania tej instytucji. Spółka wskazała bowiem jedynie, że za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia wysokość nałożonej kary. Powyższe nie uprawdopodobnia natomiast, że uiszczenie ww. kwoty spowoduje ziszczenie się przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przypadku wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej dopiero ustalenie wpływu uiszczenia kwoty oznaczonej w decyzji na ogólną sytuację majątkową skarżącej może doprowadzić do uwzględnienia wniosku. Skoro więc skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej, to uniemożliwiła Sądowi I instancji ocenienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Słusznie więc WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.