II GZ 391/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Maciejko po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 lutego 2025 r. sygn. akt III SA/Łd 41/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. K. S. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (dalej: WSA) skargę na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zarządzeniem z 13 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Łd 41/25, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, zakreślając termin 7 dni na jego uiszczenie, liczony od daty doręczenia odpisu wskazanego zarządzenia i pouczając o rygorze odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie. Ponadto, zarządzeniem z tej samej daty Przewodniczący wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, bądź nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi. Wezwanie do uiszczenia wpisu oraz do usunięcia braków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącej 17 stycznia 2025 r. (k. 24 akt sądowych). Skarżąca dokonała wpłaty wpisu sądowego w wysokości 100 zł 21 stycznia 2025 r. (k. 23 akt sądowych). Postanowieniem z 20 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2024 r. poz. 935., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę w związku z nieusunięciem braków formalnych skargi w terminie oraz orzekł o zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Pismem z 27 lutego 2025 r. skarżąca złożyła w terminie zażalenie na to postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nie uzupełniła ona braków formalnych skargi na postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Poza sporem pozostaje, że skarżąca uzupełniła brak w postaci wpisu sądowego, dokonując jego wpłaty w zakreślonym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału WSA w Łodzi terminie 7 dni. Zgodnie natomiast z treścią art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Analiza akt sprawy dowodzi, że w wyznaczonym na uzupełnienie tego braku formalnego skargi terminie skarżąca nie dokonała jego uzupełnienia. Nie można zgodzić się z argumentacją skarżącej przedstawioną w zażaleniu, zgodnie z którą uzupełniła ona wspomniany brak formalny skargi omyłkowo wysyłając podpisaną skargę na adres organu zamiast na adres WSA w Łodzi. Na pierwszej stronie, w górnej części pisma zawierającego wezwanie skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazano prawidłowy adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżąca przy dochowaniu zaledwie minimalnej staranności mogła ustalić na jaki adres powinna wysłać pismo zawierające uzupełnienie braków formalnych skargi. Brak jest podstawy normatywnej, aby pisma procesowe odpowiadające na wezwania sądu kierowane na adres innego niż ten sąd podmiotu (np. jednej ze stron procesu; strony przeciwnej) mogły być traktowane jak wnoszone do sądu. Reasumując, w wyznaczonym terminie 7 dni skarżąca dokonała wpłaty wpisu sądowego, jednak brak formalny w postaci nienadesłania sądowi w wyznaczonym terminie uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie bądź nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi skutkował tym, że Sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., odrzucając skargę. Z wyłożonych dotychczas względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.