II GZ 392/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Po 818/10 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Po 818/10 w pkt 1. odrzucił wniosek M. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi na informację Zarządu Województwa W. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej, zaś w pkt 2 zwrócił skarżącemu wpis od skargi w wysokości 200 zł z następującym uzasadnieniem. Pismem z [...] grudnia 2010 r. M. K. – dalej: skarżący - złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na informację Zarządu Województwa W. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie w ramach W. Regionalnego Programu Operacyjnego, do której nie załączono żadnej dokumentacji. W związku z tym WSA w Poznaniu – na podstawie art. 30c ust 5 pkt 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) - postanowieniem z 18 stycznia 2011 r. pozostawił skargę Marka Kochowicza bez rozpoznania (k. [...] akt sądowych). Postanowienie to doręczono skarżącemu 27 stycznia 2011 r. (k. [...] akt sądowych). Następnie skarżący pismem z [...] maja 2011 r. (data stempla pocztowego k. [...] akt sądowych) złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi z 24 grudnia 2010 r. Zaskarżonym postanowieniem z 8 czerwca 2011 r., Sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi oraz zwrócił uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że niekompletność dokumentacji w ramach spraw o dofinansowanie nie stanowi braku formalnego skargi i nie przysługuje w takiej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, gdyż jest to czynność prawa materialnego, a nie procesowego. Sąd wskazał, że różne są skutki prawne w przypadku złożenia skargi niekompletnej od skutków złożenia skargi zawierającej braki formalne. W przypadku wniesienia skargi obarczonej brakami formalnymi - to jest niespełniającej wymogów z art. 46, art. 47 § 1 lub art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) – z uwagi na brak odmiennej regulacji w u.z.p.p.r. – przewodniczący winien wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia tychże braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. Odmiennie natomiast uregulowane są skutki złożenia skargi niekompletnej (to jest niezawierającej dokumentacji określonej w art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r.). W takim przypadku ustawodawca wyraźnie określił skutek w postaci pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r.). Z uwagi na to, że kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 87 p.p.s.a. w celu przywrócenia terminu. Zażalenie na to postanowienie złożył M. K. Skarżący domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia i przywrócenia terminu do złożenia skargi do WSA w Poznaniu lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o uchylenie postanowienia w zakresie jego pkt 2 tj. w przedmiocie zwrotu uiszczonej opłaty. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 88 p.p.s.a. poprzez błędne jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż wniosek strony o przywrócenie terminu do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego był niedopuszczalny z mocy prawa, 2. art. 134 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez błędne niezastosowanie polegające na poprzestaniu na literalnej wykładni sformułowania "wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi" podczas, gdy strona skarżąca wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia kompletnej skargi, 3. art. 6 p.p.s.a. poprzez błędne niezastosowanie polegające na braku udzielenia stronie występującej w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowej w zakresie prawidłowego sformułowania wniosku o przywrócenie terminu na wniesienie kompletnej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, 4. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez błędne niezastosowanie polegające na uniemożliwieniu stronie dochodzenia swoich słusznych praw na drodze postępowania sądowoadministracyjnego, podczas, gdy strona skarżąca nie jest profesjonalistą w zakresie formułowania treści wniosków w sposób zgodny z normami prawa. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia kompletnej skargi a nie tylko o uzupełnienie skargi o brakującą dokumentację oraz opłatę od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem postanowienie Sądu pierwszej instancji, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu (art. 184 in fine p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawa z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w trybie której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego, reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykładnia i stosowanie obu tych regulacji nastręcza szereg trudności wynikających z przyjętego w tej ustawie systemu odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że instytucja przywrócenia terminu ma w zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w sprawach uregulowanych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (por. postanowienie NSA z 22 lutego 2011 r., II GZ 62/11 orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle art. 86 i 87 p.p.s.a. warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: złożenie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych. Z przedstawionych uregulowań wynika zatem, że Sąd rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu powinien ustalić, czy taki wniosek spełnia określone w przepisach ustawy procesowej, wymogi formalne. WSA w Poznaniu rozpatrując natomiast wniosek M. K., wskazał, że "kwestia kompletności skargi oraz skutków braku tej kompletności została kompleksowo uregulowana w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, nie ma w tej sytuacji możliwości zastosowania art. 87 p.p.s.a. w celu przywrócenia terminu". Twierdzenie to – co wskazano wyżej - nie ma oparcia w przepisach tak ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju jak i ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec czego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia WSA jest błędne, jednakże rozstrzygnięcie odpowiada prawu (co do odrzucenia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi). W tym miejscu należy zauważyć, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy M. K. przy wniosku o przywrócenie terminu do "uzupełnienia" skargi nie zachował, wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. 7-dniowego terminu liczonego od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu na złożenie takiego wniosku. Przy tym skarżący nie złożył jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu - skargi wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r – czyli czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonał. Siedmiodniowy termin do złożenia wniosku, zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., liczony jest od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (por. B. Dauter [w] "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, str. 217). Skarżący o ustaniu przyczyny uchybienia do złożenia kompletnej skargi dowiedział się najpóźniej z chwilą doręczenia mu postanowienia WSA w Poznaniu z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Po 818/10 – czyli 27 stycznia 2011 r., (zwrotne potwierdzenie odbioru k. [...] akt sądowych). W związku z tym siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął [...] lutego 2011 r. Z akt sprawy wynika, że wniosek o przywrócenie terminu do "uzupełnienia" skargi skarżący nadał w urzędzie pocztowym [...] maja 2011 r. (data nadania przesyłki na kopercie k. [...] akt sądowych). W związku z tym wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożony został z przekroczeniem siedmiodniowego ustawowego terminu do jego złożenia. Przedmiotem niniejszego postępowania jest postanowienie WSA odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia skargi. Jak to wyżej wskazano wniosek ten niewątpliwie złożony został po terminie i nie wnikając – wobec braku możliwości prawnych – w merytoryczną ocenę zasadności argumentów zażalenia skarżącego – podzielić należy stanowisko (co do rozstrzygnięcia – odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi) zawarte w zaskarżonym postanowieniu WSA z 8 czerwca 2011 r. lecz nie co do jego uzasadnienia, które jest błędne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.