II GZ 429/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Spółki z o.o. w B. – B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 20 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 53/17 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w B. – B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. odmówił A. Spółce z o.o. w B. B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia [...] października 2016 r., w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017 r., odrzucono skargę spółki A. na wskazaną powyżej decyzję wobec stwierdzenia, iż została ona wniesiona z uchybieniem terminu. Pismem z dnia 6 lutego pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu, wskazując, że wskutek omyłki pracownika Kancelarii skarga, pomimo określenia w jej treści prawidłowych danych adresata została wysłana na niewłaściwy adres, na adres Naczelnika Urzędu Celnego w P. zamiast Dyrektora Izby Celnej w Sz., za którego pośrednictwem skarga powinna zostać wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz., co skutkowało przekroczeniem terminu do wniesienia skargi. Sąd I instancji wskazując na przesłanki określone w art. 86 § 1 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że pełnomocnik skarżącej spółki nie uprawdopodobnił w sposób przekonujący, że uchybienie terminu do wniesienia skargi było przez niego niezawinione. Zdaniem Sądu błędne zaadresowanie skargi przez pracownika kancelarii profesjonalnego pełnomocnika do Naczelnika Urzędu Celnego w P. zamiast do Dyrektora Izby Celnej w Sz. nie stanowiło o braku winy pełnomocnika w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi i tym samym nie mogło być podstawą przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. A. Spółka z o.o. w B. B., zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 87 § 2 p.p.s.a. i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a., jeśli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Przepis art. 87 § 2 p.p.s.a. określa natomiast, że wniosek o przywrócenie terminu powinien wskazywać na okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Strona, domagając się przywrócenia terminu, któremu uchybiła powinna wobec tego wskazać na takie, obiektywne okoliczności, które zaistniałe w okresie biegu terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym, w sposób niezależny od niej spowodowały niemożność dochowania tego terminu. Dokonując oceny podniesionych, tak we wniosku o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia skargi, jaki i w zażaleniu, argumentów pełnomocnika skarżącej spółki, za prawidłową uznać należy ocenę wniosku jakiej dokonał Sąd I instancji. Podkreślenia wymaga, na co również zwrócił szczególną uwagę Sąd I instancji, że zawodowy charakter działalności adwokata powoduje, iż odpowiedzialność pełnomocnika względem swojego mocodawcy obejmuje działania wszystkich osób, którymi posługuje się wykonując swój zawód. Innymi słowy to na profesjonalnym pełnomocniku ciąży odpowiedzialność, wywierająca skutki w sferze podmiotu, który reprezentuje, za działania podejmowane przez osoby upoważnione do wykonania w jego imieniu i na jego rzecz czynności związanych z prowadzoną działalnością, w tym spraw w imieniu mocodawcy. Nie jest wobec tego usprawiedliwione, a w okolicznościach tej sprawy nie wywołuje skutku niezawinienia przez pełnomocnika w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, okoliczność popełnienia błędu w doręczeniu korespondencji zawierającej skargę przez pracownika kancelarii pełnomocnika strony skarżącej. To bowiem na pełnomocniku spoczywał obowiązek, tym bardziej szczególny z racji profesjonalnego wykonywania zawodu, dochowania staranności i podjęcia wszelkich możliwych działań celem nadania sprawie właściwego biegu – prawidłowego i terminowego, w świetle obowiązujących przepisów, nadania skargi do sądu. Oceny tej nie zmienia podnoszona w uzasadnieniu, zarówno wniosku o przywrócenie terminu jak i zażalenia, okoliczność, że skarga została sporządzona przez pełnomocnika skarżącej w przepisanym ustawą terminie, a jej nadanie z przekroczeniem terminu wynikało z błędu pracownika kancelarii zaistniałego z uwagi na "wyjątkowo dużą ilość wysłanej w tym dniu korespondencji". Sam fakt sporządzenia pisma procesowego jakim jest skarga i określenie w nim prawidłowego adresata, za pośrednictwem, którego miał być ona wniesiona od sądu administracyjnego, nie zwalniała pełnomocnika jako profesjonalisty do dochowania należytej pieczy, szczególnie wobec licznej korespondencji, jaką z kancelarii mieli nadać jego pracownicy, zmierzającej do nadania pismom, w tym kierowanej w przedmiotowej sprawie skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Sz. z dnia 24 października 2016 r., prawidłowego w świetle wymogów procesowych biegu. Skoro pełnomocnik skarżącej nie dochował należytej staranności w tym zakresie, dopuszczając do popełnienia błędu przez osobę zatrudnioną w jego kancelarii – nadania korespondencji do niewłaściwego adresata, to tym samym brak jest podstaw do uznania, iż nie ponosił on winy w zaistniałym uchybieniu terminu do wniesienia skargi pomimo niewadliwego sporządzenia samego pisma – skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.