II GZ 440/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 lipca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1320/11 w zakresie stwierdzenia niewłaściwości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. w sprawie za skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 6 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1320/11, działając na podstawie art. 59 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. sprawę ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu kary pieniężnej. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89 poz. 506; dalej: rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r.). Zgodnie z § 1 rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.; dalej: u.t.d.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. § 2 tego rozporządzenia stanowi, że sprawy zarejestrowane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, rozpoznaje wojewódzki sąd administracyjny właściwy w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, z wyjątkiem spraw, w których wyznaczono terminy rozprawy. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca ma miejsce zamieszkania na obszarze województwa l. (B. P.). Zgodnie z § 1 pkt 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), właściwym dla obszaru województwa l. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w L., stąd ten Sąd jest właściwym do rozpoznania sprawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł zażalenie na to postanowienie domagając się jego uchylenia. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 13 § 2 p.p.s.a. w związku z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że sprawa podlega przekazaniu "Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł.". W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. przekazaniu podlegają sprawy dotyczące nałożenia kar pieniężnych. Powołany przepis stanowi wyjątek od reguły zawartej w art. 13 § 2 p.p.s.a. i należy interpretować go "ścieśniająco". Zdaniem organu, § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. ma zastosowanie jedynie w sprawie skarg związanych z postępowaniem w sprawie nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 92 u.t.d. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 13 § 3 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (które weszło w życie z dniem 30 maja 2011 r.), rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 u.t.d., przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Sprawy podlegające przekazaniu według właściwości miejscowej dotyczą nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym lub przepisów: 1) o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, 1a) o publicznym transporcie zbiorowym; 2) o czasie pracy kierowców, 3) o odpadach, 4) o ochronie zwierząt, 5) o ruchu drogowym oraz w zakresie ochrony środowiska, okresowych ograniczeń ruchu pojazdów na drogach lub zakazu ruchu niektórych ich rodzajów, 6) o bezpieczeństwie żywności i żywienia, 7) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, 8) wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie przepisów ustawy z 27 sierpnia 2009 r., o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.) decyzją z [...] lutego 2011 r., odmówił skarżącemu umorzenia należności w wysokości 3000 zł. J. S. odwołał się od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, który decyzją z [...] kwietnia 2011 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. ma zastosowanie tylko w sprawach nałożenia kar pieniężnych za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, tak jak chce tego skarżący, czy też powołany przepis prawa dotyczy również innych spraw związanych z nałożeniem kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 u.t.d. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z powyższym pragnie zauważyć, że w powołanym przepisie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. jest o mowa o przekazaniu "spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych". Użyte w przez ustawodawcę sformułowanie "dotyczących" oznacza, że chodzi tu o wszelkie sprawy, które mają związek z nałożeniem kary pieniężnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie umorzenia należności z tytułu wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym niewątpliwie pozostaje w związku z nałożeniem tej kary. Jednocześnie należy podkreślić, że przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. zawierają uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozpatrywania szeroko rozumianych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez wojewódzkie sądy administracyjne. Oczywistym następstwem przekazania spraw z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostałym, właściwym według rozporządzenia miejscowo ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania strony wojewódzkim sądom administracyjnym będzie szybsze rozpoznanie spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym pierwszej instancji, dogodniejszy dla stron dostęp do sądów rozpoznających ich sprawy i pełniejsza realizacja konstytucyjnej zasady prawa do sądu, która obejmuje również prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Zastosowanie przedstawionej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego wykładni § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. i w konsekwencji przekazanie jedynie spraw ze skarg na decyzje o nałożeniu kar pieniężnych, z wyłączeniem spraw związanych z nałożeniem tych kar ograniczyłoby osiągnięcie omawianego celu w sposób niewynikający bezpośrednio z treści przepisu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.