II GZ 447/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A Sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2018 r., sygn. akt III SA/Po 573/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 17 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 j.t.), dalej: p.p.s.a. odmówił A sp. z o. o. z siedzibą w G. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący jest zobowiązany uprawdopodobnić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu powinien powołać konkretne okoliczności faktyczne przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji oraz przedstawić dokumenty uprawdopodabniające te okoliczności. Skarżący tego nie uczynił. Powyższe postanowienie A sp. z o. o. z siedzibą w G. zaskarżyła w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności, które uprawdopodobniają niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy takie skutki mogą zaistnieć na skutek konieczności jednorazowej zapłaty przez Skarżącego całej kary pieniężnej, co niekorzystnie wpłynie na aktualną sytuację finansową spółki. Ponadto Skarżąca Spółka wniosła o: 1. przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów uzupełniających - co jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania - z dokumentów w postaci: a) wyjaśnień do wniosku zażalenia z dnia [...] października 2018 r. b) rachunku zysków i strat sporządzonego za okres 01/01/2017-31/12/2017, c) bilansu sporządzonego na dzień 31/12/2017, d) rachunku zysków i strat sporządzonego za okres 01/01/2018-31/08/2018, na okoliczność złej sytuacji finansowej spółki, braku możliwości jednorazowego uregulowania przez nią kwoty należności z tytułu kary umownej, negatywnego wpływu jednorazowej egzekucji całości kary pieniężnej na sytuację finansową spółki i możliwość bieżącego regulowania przez nią jej płatności wobec ZUS, pracowników i kontrahentów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W rozpoznawanej sprawie wniosek dotyczył decyzji o wymierzeniu skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma bowiem charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Ponadto podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie NSA, Sąd I instancji zasadnie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2018 r., uznając, że skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Spółka nie przedstawiła żadnej dokumentacji wskazującej na jej aktualną sytuację finansową czym uniemożliwiła rzetelną i obiektywną ocenę zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji tego WSA nie miał materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że do zażalenia Spółki zostały dołączone dokumenty w postaci: wyjaśnień do wniosku zażalenia z dnia [...] października 2018 r., rachunku zysków i strat sporządzonego za okres 01/01/2017-31/12/2017, bilansu sporządzonego na dzień 31/12/2017, rachunku zysków i strat sporządzonego za okres 01/01/2018-31/08/2018 Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie rozpatruje ponownie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, ale bada zgodność z prawem działania Sądu I instancji, a więc rozstrzyga na podstawie stanu, jaki istniał w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Natomiast oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia ponowienia wniosku w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.