II GZ 45/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt IV SAB/Gl 137/12 w zakresie stwierdzenia swojej niewłaściwości i przekazania sprawy sądowi właściwemu w sprawie ze skargi L. B. na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 59 § 1 w związku z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie sprawę ze skargi L. B. (zwanego dalej: "skarżącym") na bezczynność Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (zwanego dalej: "PFRON") w przedmiocie dofinansowania ze środków PFRON – w ramach programu "Student II" - kształcenie ustawiczne osób niepełnosprawnych. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w tej sprawie zaskarżona jest bezczynność PFRON, którego siedzibą jest Warszawa (zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. nr 14, poz. 92 ze zm., zwanej dalej: "ustawą o rehabilitacji zawodowej" i § 4 statutu PFRON), a w myśl § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 72, poz. 652 ze zm.) dla obszaru województwa mazowieckiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Okoliczności tej nie zmienia fakt, że zgodnie z § 16 statutu PFRON oddziały są terenowymi jednostkami organizacyjnymi Funduszu oraz są tworzone i znoszone przez Zarząd, który określa zakres i obszar ich działania. W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sadu Administracyjnego na to postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia i wyłączenia w tej sprawie sędziego, który wydał zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podniósł, że przedmiotem tej sprawy nie jest bezczynność PFRON, lecz odmowa dofinansowania zakupu przez skarżącego komputera w ramach programu "Student II". Ponadto przekazanie sprawy do WSA w Warszawie uniemożliwi skarżącemu przeglądanie akt sprawy i przyjazd na rozprawę, z uwagi na brak środków finansowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 13 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego (§ 1). Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona (§ 2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, że sądem właściwym do rozpoznania sprawy ze skargi L. B. jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 45 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej, Fundusz jest państwowym funduszem celowym, w rozumieniu przepisów o finansach publicznych, który posiada osobowość prawną. Stosownie zaś do treści § 4 statutu PFRON siedzibą Funduszu jest miasto stołeczne Warszawa. Z treści § 1 pkt 13 powołanego przez Sąd pierwszej instancji rozporządzenia w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości wynika natomiast, że dla obszaru województwa mazowieckiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Treść wniesionego w tej sprawie zażalenia wskazuje na brak zrozumienia przez skarżącego, że Sąd w zaskarżonym postanowieniu nie zaakceptował ani odmowy przyznania mu wnioskowanego dofinansowania, ani też bezczynności organu w tym zakresie, a jedynie uznał, że sprawę z jego skargi powinien rozstrzygnąć zgodnie z właściwością inny sąd administracyjny, to jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Na prawidłową ocenę właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do rozpoznania tej sprawy nie może też w żaden sposób wpłynąć podnoszona przez skarżącego okoliczność braku środków finansowych umożliwiających przeglądanie akt sprawy, czy też ewentualny udział w rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Skarżący może bowiem w tej sprawie wystąpić o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, czy też radcy prawnego, czego dotychczas nie uczynił. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a.