II GZ 488/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 181/13 w zakresie odmowy sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z 16 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 181/13 w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej umieszczenia w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z 28 czerwca 2013 r. odmówił sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z 16 maja 2013 r., którym oddalono skargę strony. Wniosek o sprostowanie złożył skarżący – S. K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że sąd na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Nie jest możliwe sprostowanie. W świetle cytowanego przepisu nie było możliwe sprostowanie każdej wadliwości, lecz tylko takiej, która ma charakter oczywisty, tzn. ewidentny, bezsporny, pewny i łatwo rozpoznawalny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Ponadto sprostowanie nie może wpływać na treść wydanego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący w ogóle nie wskazał, w którym miejscu w tekście przedmiotowego uzasadnienia znajdowała się oczywista omyłka, niedokładność bądź błąd pisarski lub rachunkowy, wymagający sprostowania. Dlatego wniosek uznano za bezzasadny. Ponadto uznano, że w swoim wniosku skarżący w istocie polemizował z przyjętą przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie oceną, żądając w drodze sprostowania zawarcia w uzasadnieniu wyroku akceptacji prezentowanego przez niego w skardze poglądu odnośnie jego legitymacji do domagania się stwierdzenia nieważności decyzji. Faktycznie więc skarżący we wniosku o sprostowanie usiłował zakwestionować prawidłowość wyroku, oddalającego jego skargę, co mogło nastąpić jedynie w drodze zaskarżenia tego wyroku skargą kasacyjną. Skarżący wniósł na powyższe postanowienie WSA w K. zażalenie podnosząc, że należy uzupełnić w wyroku WSA z dnia 16 maja 2013 r.: - "na stronie 3 w rzędzie 17 toczyło się postępowanie na podstawie przepisów ustawy o drogach publicznych, dopisać art. 2 przed 39, dopisać ust. 3 a przed art. 40, - należy uzupełnić na stronie 4 w rzędzie 27 za słowem nie jest marszałek, należy dopisać oraz nie jest w SZD w K. zgodnie z art. 19 i zgodnie z art. 21 ustawy o drogach publicznych, - należy usunąć na stronie 3 w rzędzie 22 wyraz niejednocześnie w rzędzie 24 dopisać za słowem drogowego słowo zgodnie z art. 2 i zgodnie z art. 39 ust 3a ustawy o drogach publicznych, - należy usunąć słowa art. 28 k.p.a. z uwagi na art. 2 i art. 39 ust 3 a ustawy o drogach publicznych, a wpisać słowa "art. 28 prawa budowlanego", Następnie strona skarżąca wskazała, iż nie interesuje ją w ogóle oddalenie skargi, ale prawidłowa ocena zgromadzonego materiału w aktach sprawy w celu trafnego napisania kasacji lub stwierdzenia nieważności prawomocnego orzeczenia, chyba że art. 2 i art. 39 ust. 3 a w ogóle nie istnieją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sąd może zatem z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, jednak sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie podlega sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Kwestia, czy prostowana okoliczność jest w rzeczywistości poparta dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania, jest bez znaczenia dla oceny możliwości dokonania sprostowania. W sprawie, co wynika z wniosku o sprostowanie z 6 czerwca 2013 r. oraz zażalenia z 8 lipca 2013 r., skarżący domagał się sprostowania uzasadnienia wyroku Sądu I instancji poprzez uzupełnienie lub usunięcie zawartych w nim artykułów lub dopisanie poszczególnych słów. Zmiany, których się domaga skarżący nie stanowiłyby sprostowania oczywistej omyłki, ale miałyby dotyczyć korekty merytorycznej treści wyroku (wywodu zawartego w jego uzasadnieniu), co należy uznać za niedopuszczalne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. W drodze sprostowania nie może być zmienione orzeczenie co do istoty sprawy. Niedopuszczalność sprostowania prowadząca do zmiany rozstrzygnięcia odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.