II GZ 513/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "V." S., P. i wspólnicy Spółka jawna w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2962/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi ""V." S., P. i wspólnicy Spółka jawna w G. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2962/15 po rozpoznaniu wniosku "V." Sp. j. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie nakazu rejestracji oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10.965 zł oraz odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie nakazania rejestracji 17 używanych odbiorników telewizyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że rozpoznawanej sprawie skarżąca powoływała się na zaistnienie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że działalność gospodarczą prowadzi od października 2014 r. i do dnia wniesienia skargi prowadziła ją ze stratą. Z załączonego do skargi podsumowania KPiR za 2015 r. wynika, że według stanu na dzień 21 września 2015 r., skarżąca wykazywała stratę w kwocie 222.115,44 zł. Jedynie w miesiącu lutym skarżąca uzyskała dochód w kwocie 1.234,45 zł. W pozostałych miesiącach wykazywała stratę sięgającą nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. W świetle powyższego, Sąd I instancji podzielił argumentację skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie nałożonej kary pieniężnej, może przyczynić się do pogorszenia kondycji finansowej spółki, co może mieć z kolei przełożenie czy to na jakość świadczonych przez nią usług, czy też na konieczność zwolnienia części personelu. Sąd uznał, że istotny jest również charakter działalności gospodarczej skarżącej - hotelarsko-gastronomiczna. Sąd zgadza się, że w branży tej niezmiernie ważnym elementem jest zbudowanie zaufania wśród klientów i podtrzymywanie pozytywnej opinii o hotelu. Dlatego też Sąd stwierdził, że konieczność zwolnienia personelu, bądź dokonanie cięć kosztów w innym zakresie spowodować może trudny do odwrócenia skutek w postaci utraty klientów, co z kolei może narazić stronę na utratę płynności finansowej i w konsekwencji prowadzić do upadłości podmiotu. W odniesieniu do części decyzji nakładającej obowiązek rejestracji użytkowanych odbiorników telewizyjnych, Sąd stwierdził, że spółka nie wyjaśniła w sposób należyty w jaki sposób wykonanie decyzji w tym zakresie miałoby spowodować dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. We wniosku, zdaniem Sądu, skarżąca ograniczyła się jedynie do opisania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej i w takim też zakresie Sąd wykonanie przedmiotowej decyzji wstrzymał. "V." Sp. j. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w zakresie nakazania rejestracji siedemnastu odbiorników telewizyjnych, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w tej części i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nakazującej skarżącej rejestrację 17 odbiorników telewizyjnych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) poprzez niesłuszne uznanie, iż rejestracja 17 odbiorników telewizyjnych nie spowoduje u skarżącej znaczącej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy przedmiotowa rejestracja wiąże się z koniecznością uiszczenia opłat abonamentowych, co w sposób oczywisty będzie generowało dalsze koszty, których obecnie skarżąca nie jest w stanie ponosić i być może których skarżąca nie będzie musiała ponosić (w kontekście merytorycznego rozpoznania sprawy przez WSA w W.). Naruszenie to doprowadziło do bezzasadnej odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji, przez co skarżąca może ponieść znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. Mając na uwadze powyższe należy podzielić ocenę Sądu I instancji, że skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, odnośnie do części nakładającej na nią obowiązek rejestracji użytkowanych odbiorników telewizyjnych nie wyjaśniła w jaki sposób wykonanie decyzji w tym zakresie miałoby spowodować dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 10 965,00 zł. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego świadczą o tym stwierdzenia zawarte we wniosku, że "kwota na którą opiewa decyzja, jest kwotą znaczną, zwłaszcza dla podmiotu, który de facto dopiero co rozpoczął prowadzenie działalności hotelarskiej" w innym miejscu wnioskodawczyni stwierdza, że "konieczność uiszczenia jej na tym etapie może spowodować trudne do odwrócenia skutki". Należy ponadto zauważyć, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu 21 sierpnia 2015 r., a skarga na tą decyzję została złożona w dniu 8 października 2015 r., a zatem w dniu skierowania skargi, jak i zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, skarżąca była zobowiązana do zapłaty za rejestrację 17 odbiorników za 3 miesiące, co dawało kwotę (17x21,50 zł miesięcznie) 1096,50 zł. Kwoty tej nie można było zatem uznać za znaczną. Zatem poniesienie wydatku w tej wysokości, szczególnie gdy weźmie się pod uwagę średnie miesięczne koszty prowadzenia działalności gospodarczej skarżącej spółki, wynikające z przedstawionego podsumowania Księgi przychodów i rozchodów, (wynoszące w miesiącach styczeń – sierpień 2015 r. – 213 974 zł), nie stanowiłoby znacznego obciążenia dla budżetu spółki. W szczególności w porównaniu do kwoty 10 965,00 zł, co do obowiązku zapłaty której Sąd I instancji zastosował ochronę tymczasową. Na marginesie należy zauważyć, że nawet przyjmując, ze Sąd I instancji powinien był potraktować uzasadnienie wniosku jako odnoszące się do całości decyzji, to mając na uwadze powyższe wyliczenia, zasadnie Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji w pozostałej części. Konieczność płacenia kwoty w wysokości 365,50 zł miesięcznie, nie uprawdopodabnia zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.