II GZ 52/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. Sz. – P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 505/09 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. Sz. – P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabywanie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany handlowiec postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 505/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie ze skargi J. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na nabywanie wyrobów akcyzowych jako zarejestrowany handlowiec z następującym uzasadnieniem. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 2 lutego 2010 r. skarżący J. Sz. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wydanego w dniu 25 stycznia 2010 r., wskazując w uzasadnieniu, iż w dniach od 24 do 31 stycznia 2010 r. przebywał na urlopie poza granicami Polski. Do kraju wrócił w nocy 31 stycznia 2010 r., zaś w dniu 1 lutego 2010 r., w którym upływał termin do złożenia przedmiotowego wniosku miał wiele pilnych do dokonania czynności i nie był w stanie w tak krótkim czasie "zorganizować" przelewu oraz wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego wyroku. Sąd pierwszej instancji odmawiając przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wskazał na treść art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." oraz uznał, iż okoliczności wskazane przez skarżącego nie uzasadniają przywrócenia tego terminu, albowiem nie wykazał on aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Sąd pierwszej instancji wskazał na okoliczność, iż skarżący został zawiadomiony o terminie rozprawy i pouczony o terminie wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jeszcze przed terminem urlopu, na którym przebywał. Ponadto z urlopu skarżący wrócił w nocy z 31 stycznia na 1 lutego 2010 r., tym samym miał możliwość aby w dniu 1 lutego 2010 r., w którym upływał termin do złożenia wniosku, dokonać tej czynności bezpośrednio w Sądzie lub placówce pocztowej. Za niezasadne Sąd pierwszej instancji uznał wyjaśnienia skarżącego, iż uchybienie terminowi nastąpiło wobec wielu innych pilnych czynności, albowiem skarżący nie wskazał jakie były to czynności. Zażaleniem J. Sz. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż stanowisko Sądu pierwszej instancji o jego zawinieniu w uchybieniu terminu jest błędne, gdyż pomimo że z urlopu wrócił w dniu 1 lutego 2010 r., to do dyspozycji miał jedynie część tego dnia gdzie "musiał uporać się z wieloma pilnymi problemami (zamówienia towaru, postępowanie kontrolne UKS, płatność za towary i inne bieżące)". Wskazał również, że uchybienie terminu było minimalne i natychmiast po zauważeniu, iż termin do złożenia wniosku minął, podjął on odpowiednie czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna – art. 85 p.p.s.a., jednakże na wniosek strony, która uchybiła terminowi sąd postanowi o jego przywróceniu, jeżeli strona uprawdopodobni, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy (art. 86 § 1, art. 87 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wskazania okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym. Oceniając wniosek skarżącego z dnia 2 lutego 2010 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnia wyroku z dnia 25 stycznia 2010 r. oraz treść zażalenia należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż skarżący J. Sz. nie wykazał, aby uchybienie przedmiotowemu terminowi nastąpiło bez jego winy. Skarżący, jak sam wskazuje w zażaleniu i wskazywał w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, po powrocie z urlopu, na którym przebywał w okresie od 24 do 31 stycznia 2010 r., dysponował jeszcze jednym dniem – 1 lutego 2010 r., w którym mógł skutecznie, tj. z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 141 § 2 p.p.s.a., złożyć wniosek o uzasadnienie i doręczenie wyroku wydanego w sprawie w dniu 25 stycznia 2010 r. Podnoszona okoliczność "wielu innych pilnych czynności", które skarżący musiał wykonać po powrocie z urlopu nie może stanowić podstawy do uznania, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, albowiem dołożenie należytej staranności w zakresie toczącego się postępowania sądowego, którego skarżący był stroną i które miało związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą powinno zostać potraktowane na równi z innymi czynnościami związanymi z prowadzeniem tej działalności. Podzielić również należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż wobec powiadomienia skarżącego o terminie rozprawy, w którym zawarto pouczenie, co do terminu złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku oraz konsekwencji jego złożenia po tym terminie, które to zawiadomienie skarżący odebrał w dniu 6 stycznia 2010 r., a więc jeszcze przed urlopem, na którym skarżący przebywał, miał możliwość podjęcia niezbędnych kroków celem dotrzymania terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Niezrozumiałym jest w tym zakresie argumentacja skarżącego o niemożności zlecenia innej osobie przygotowania wniosku z uwagi na fakt prowadzenia działalności jednoosobowo, gdyż jak skarżący sam wskazał w uzasadnieniu zażalenia "w swojej firmie zatrudnia zaledwie kilka osób". Skoro w ramach prowadzonej działalności skarżący zatrudnia pracowników, to miał on obiektywną możliwość zlecenia przygotowania takiego wniosku i jego złożenie w terminie bądź zlecenia samego złożenia uprzednio przygotowanego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.