II GZ 556/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2014 r.; sygn. akt III SA/Po 251/13 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.; nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt. III SA/Po 251/13 pozostawił bez rozpoznania wniosek [...] o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco: Pismem z dnia 31 marca 2014 r. [...] wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w całości z uwagi na pogorszenie sytuacji, poprzez wzrost zadłużenia, nagłą chorobę oraz brak środków na leki. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 kwietnia 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, przez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF. Wezwanie wraz z załączonym do niego drukiem formularza PPF zostało doręczone skarżącemu dnia 10 kwietnia 2014 r. Wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został jednak złożony w zakreślonym terminie. Zarządzeniem z dnia 26 maja 2014 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie pomocy bez rozpoznania. Skarżący pismem z dnia 10 czerwca 2014 r. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia, zarzucając mu niezgodność z prawem oraz stanem faktycznym. Sąd I instancji pozostawiając bez rozpoznania wniosek [...] o przyznania prawa pomocy wskazał, że wniosek ten składa się na urzędowym formularzu. Wymóg taki wynika z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wzory formularzy określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245). Konsekwencje niezłożenia wniosku w powyżej zakreślonej formie normuje przepis art. 257 p.p.s.a., stanowiący że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Skarżący pomimo wezwania, nie nadesłał w zakreślonym terminie żądanego wniosku o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF. Zatem jego wniosek w tym przedmiocie należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. Zażaleniem z dnia 27 lipca 2014 r. [...] zaskarżył powyższe postanowienie w całości i wniósł o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast stosownie do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub, którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, jak również, gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku, uniemożliwiając tym samym ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do jego uchylenia. Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący nie złożył zgodnie z wezwaniem Sądu I instancji wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF" - zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd I instancji prawidłowo powołując się na przepis art. 257 cyt. ustawy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W konsekwencji, należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo pozostawił wniosek bez rozpoznania, a tym samym zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.