II GZ 634/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 1 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Go 369/15 w zakresie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Go 369/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim pozostawił bez rozpoznania wniosek S. J. o udzielenie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 września 2016 r. S. J. złożył m. in. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego w kwocie 100 zł od zażalenia na postanowienie z dnia 21 czerwca 2016 r. Po rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od powyższego zażalenia, skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. W załączeniu skarżącemu przesłano formularz PPF. Wezwanie powyższe zostało uznane za skutecznie doręczone z dniem 16 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że skarżący pomimo prawidłowego wezwania nie usunął braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF, co obligowało Sąd do pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Zażalenie na to postanowienie wniósł S. J., wnosząc o uchylenie tego orzeczenia i zwolnienia skarżącego od kosztów. Zdaniem skarżącego jego sytuacja jednoznacznie wskazuje na wadliwe orzeczenie Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy bowiem podkreślić, że koniecznym warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest złożenie wniosku na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 ppsa), określonym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Skutkiem niezastosowania się strony do tego wymogu jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania, co jednoznacznie wynika z art. 257 ppsa. Stosownie do treści tego przepisu, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny przesłał S. J. formularz PPF, zawiadamiając o terminie przesłania wypełnionego formularza i skutkach niedopełnienia wymogów określonych przepisami (k. 165 akt WSA). Powyższe wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone w trybie doręczenia zastępczego z dniem 16 stycznia 2017 r. (k. 168 i 169 akt WSA). W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił jednak braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wypełnionego urzędowego formularza PPF. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zasadnie, na podstawie art. 257 ppsa, pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nawiązując do zarzutu zażalenia należy podkreślić, że powyższe oznacza, że sytuacja S. J. – w kontekście zasadności przyznania prawa pomocy - nie była przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 ppsa.