II GZ 645/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 349/16 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia 23 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 349/15 odrzucił skargę M.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że decyzję GITD z dnia [...] grudnia 2015 r., doręczono skarżącemu w dniu 28 grudnia 2015 r. W decyzji prawidłowo pouczono stronę o terminie i trybie jej zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skarżący skierował skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., która została przez ten Sąd przekazana do organu w dniu 1 lutego 2016 r., a zatem po terminie wskazanym w art. 53 § 1 p.p.s.a., który upłynął w dniu 27 stycznia 2016 r. Wobec tego Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. M.B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania: a) art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 86 i art. 87 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie na skutek wadliwego przyjęcia, że skarżący uchybił terminowi, wobec nierozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, b) art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skargę wnosi się nie do sądu administracyjnego lecz do organu, albo też do sądu administracyjnego, ale wyłącznie za pośrednictwem organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto z art. 54 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z powołanych przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę na ukształtowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia decyduje data nadania tej skargi przez Sąd na adres właściwego organu administracji publicznej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2015, str. 328). Mimo, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wprost nie przewidują po stronie sądu obowiązku przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, to jednak takie działanie jest podejmowane celem nadania jej właściwego biegu. Nie oznacza to jednak, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący, wbrew dyspozycji powołanego art. 54 § 1 p.p.s.a., wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L., a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję – Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. po otrzymaniu skargi w dniu 29 stycznia 2016 r. przesłał ją w dniu 1 lutego 2016 r. do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Tę właśnie datę WSA przyjął prawidłowo jako miarodajną do stwierdzenia, czy strona dochowała ustawowego terminu trzydziestu dni na złożenie skargi. W związku z tym, że decyzję ostateczną organu doręczono skarżącej w dniu 28 grudnia 2015 r. to termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. upłynął w dniu 27 stycznia 2016 r. Gdyby Sąd I instancji nadał przesyłkę ze skargą do organu, w dniu w którym ją otrzymał, tj. w dniu 29 stycznia 2016 r., to również byłaby ona złożona z uchybieniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Wniesienie skargi z naruszeniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. obligowało Sąd pierwszej instancji do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt a) zażalenia należy wskazać, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi został błędnie wysłany przez skarżącego do organu, a nie bezpośrednio do Sądu, gdzie powinien być skierowany. Wniosek ten został wysłany przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego do WSA w L. w dniu 5 kwietnia 2016 r., a zatem po dniu w którym zostało wydane postanowienie odrzucające skargę, wobec czego Sąd nie miał możliwości zapoznania się z nim przed wydaniem postanowienia z dnia 23 marca 2016 r. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.