II GZ 649/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 30 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3320/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu w sprawie skargi J. R. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 12 września 2024 r., znak ZPŚ.642.887.2024.AW w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 13 lutego 2025 r., odrzucił skargę J. R. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 12 września 2024 r., w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z niewykonaniem obowiązku szczepień oraz zwrócił stronie uiszczony od skargi wpis. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 27 listopada 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego wniesionej skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez podanie numeru PESEL. Przesyłka z wezwaniem, przesłana na wskazany w skardze adres skarżącego, była dwukrotnie awizowana w dniach: 12 grudnia 2024 r. i powtórnie 20 grudnia 2024 r., a następnie zwrócona jako niepodjęta w dniu 30 grudnia 2024 r. W trybie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uznano przesyłkę za doręczoną z dniem 27 grudnia 2024 r. W takim stanie sprawy Sąd I instancji stwierdził, że siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi rozpoczął zatem bieg 28 grudnia 2024 r. i upłynął 3 stycznia 2025 r. Sąd stwierdził równie, że w tak zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został usunięty wobec czego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę odrzucił i zwrócił stronie uiszczony od niej wpis. J. R. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu I instancji domagając się jego zmiany lub uchylenia celem rozpatrzenia jego skargi z uwagi na brak wiedzy skarżącego o dodatkowym braku formalnym, który miał dopełnić. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podnoszona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Analiza akt sprawy wskazuje na prawidłowości ustaleń Sądu I instancji związanych z okolicznościami ległymi u podstaw odrzucenia wniesionej przez stronę skargi na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia 12 września 2024 r. Do skarżącego skierowano dwa wezwania, jedno w zakresie uzupełnienia braku fiskalnego skargi, drugie w zakresie uzupełnienia skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącego. Wezwania te, co wynika z treści informacji uwidocznionych na kopercie zawierającej rzeczone wezwania (k: 18 akt sprawy), nie zostało doręczone skarżącemu z uwagi na dwukrotne niepodjęcie przesyłki awizowanej w dniach 12 i 20 grudnia 2024 r. W takim stanie sprawy Sąd I instancji zasadnie uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 27 grudnia 2024 r. w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a. Również zasadnie stwierdził, że w biegnącym od tej daty terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi, upływającym skutecznie z dniem 3 stycznia 2025 r., skarżący nie uzupełnił braku w postaci podania swojego numeru PESEL. Taki stan sprawy powodował po stronie Sądu I instancji konieczność zastosowania powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i odrzucenia wywiedzionej skargi. Odnosząc się do motywów zażalenia, zwrócić uwagę należy, że strona w ostatnim dniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi uzupełniła jej brak fiskalny. Nie znajduje jednak żadnego potwierdzenia argumentacja strony, że w rozmowie telefonicznej z pracownikiem Sądu, skarżący nie został poinformowany o istnieniu drugiego braku – braku wskazania numeru PESEL, który również podlegał uzupełnieniu w ramach wezwania. Z tych przyczyn brak jest podstaw do stwierdzenia wadliwości postanowienia Sądu I instancji i jego uchylenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.